Tag Archive for: DISFF

Short Film Hub Talks – Ανάπτυξη και παραγωγή πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους

Short Film Hub Talks - Ανάπτυξη και παραγωγή πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους

Short Film Hub Talks – Ανάπτυξη και παραγωγή πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ένας κινηματογραφιστής; Ποτέ και πάντα είναι η απάντηση που φαίνεται να δόθηκε στο πάνελ της Τετάρτης 4 Σεπτεμβρίου που διοργανώθηκε από το Short Film Hub (SFH) για να προσεγγίσει τα δεδομένα και τους προβληματισμούς μιας τέτοιας στιγμής στην κινηματογραφική καριέρα. Συντονιστής του πάνελ ήταν ο Hakim Mao, επαγγελματίας στη βιομηχανία του κινηματογράφου με πολυετή εμπειρία στη συμβουλευτική για την παραγωγή ταινιών, με συνομιλητές του τους:

  • Ιωάννα Μπολομύτη, παραγωγό και ιδρύτρια της εταιρείας Atalante Productions
  • και Θανάση Νεοφώτιστο, σκηνοθέτη και επικεφαλής του Διεθνούς Σπουδαστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ Δράμας

οι οποίοι παρουσίασαν την κοινή τους εμπειρία ως δίδυμο παραγωγού-σκηνοθέτη για την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Νεοφώτιστου, που βρίσκεται στο τελικό στάδιο παραγωγής έχοντας ολοκληρώσει τα γυρίσματα

καθώς και τους

  • Έφη Σκρομπόλα, παραγωγό και υπεύθυνη για την ανάπτυξη όλων των κινηματογραφικών και δημιουργικών project της εταιρείας View Master Films
  • και Γιώργο Τελτζίδη, σκηνοθέτη και σεναριογράφο, πολλές φορές βραβευμένο στο Φεστιβάλ Δράμας

οι οποίοι επίσης αποτελούν δίδυμο παραγωγού-σκηνοθέτη για την επικείμενη πρώτη ταινία του Τελτζίδη, που είναι σε αρχικό στάδιο παραγωγής και αφορά την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου.

Πολύ νωρίς στη συζήτηση ο Mao σκιαγράφησε αυτό που αργότερα φάνηκε από τη διήγηση των υπόλοιπων συντελεστών για την εμπειρία τους, ότι η ανάπτυξη και παραγωγή μιας ταινίας μεγάλου μήκους είναι ένα «μακρύ ταξίδι, ένας μαραθώνιος, μια διαδρομή κατά την οποία πρέπει να φροντίζεις η φλόγα της επιθυμίας να μένει άσβεστη». Πράγματι, ο Νεοφώτιστος εξήγησε ότι από τη στιγμή που άρχισε να αναπτύσσει τη μεγάλη μήκους ταινία του μέχρι αυτή να προβληθεί θα έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια δουλειάς και συνεργασίας με την Μπολομύτη. Από τη μεριά του, ο Τελτζίδης εξήγησε ότι για χρόνια ετοίμαζε μια άλλη ταινία που πίστευε ότι θα γινόταν η πρώτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική του δουλειά μέχρι που η Σκρομπόλα του πρότεινε να συνεργαστούν στο σενάριο που είχε εκείνη βρει, ένα project στο οποίο δεν μπορούσε να πει όχι.

Έγινε σαφές ότι η μεγάλη χρονική διάρκεια της παραγωγής είναι ένα από τα δεδομένα με τα οποία λειτουργούν και χρειάζεται να διαχειριστούν οι δημιουργοί ταινιών μεγάλου μήκους, όχι όμως να αποθαρρύνονται από αυτό. Τόσο ο Τελτζίδης όσο και ο Νεοφώτιστος συμβούλεψαν όσους βρίσκονται σε αυτή τη θέση να φροντίσουν να πραγματοποιούν παράλληλα και άλλα έργα. Αυτό θα τους βοηθήσει να αλλάζουν παραστάσεις όταν νιώθουν κολλημένοι ή όταν συναντούν εμπόδια στην ανάπτυξη της ταινίας. Μάλιστα τα εμπόδια αυτά δεν πρέπει να τα παίρνουν προσωπικά: κάποια projects θα υλοποιηθούν, άλλα όχι, πολλές φορές οι αιτίες θα είναι χρηματικές, ενώ άλλες μπορεί να αλλάξει τελείως η σύλληψη και η προσέγγιση του ίδιου του δημιουργού σε σχέση με ένα project καθώς αυτός μετεξελίσσεται μαζί με αυτό και τις άλλες επαγγελματικές-καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.

Για παράδειγμα, στην περίπτωση του Νεοφώτιστου αυτός διηγήθηκε το πώς όσο δεν προχωρούσε η ταινία του, έκανε μερικές ταινίες μικρού μήκους, πήγε σε εργαστήρια, αξιοποίησε άλλες ευκαιρίες και καλλιέργησε ακόμα περισσότερο την πλοκή και την ιδέα που είχε φανταστεί. Προσπάθησε να γίνεται πάντα κάτι περισσότερο και ο ίδιος καλύτερος. «Δεν ήταν το ζήτημα κατά πόσον η ιδέα μου ήταν καλή ή εάν ήμουν ο ίδιος έτοιμος να κάνω την ταινία. Ήξερα όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή να την κάνω τώρα. Αλλά εντέλει όλα περιστράφηκαν γύρω από τα χρήματα. Συνεπώς, όταν βρέθηκαν τα χρήματα, ήμουν επίσης έτοιμος να κάνω την ταινία…και δεν θα μπορούσα να την κάνω χωρίς τις ταινίες μικρού μήκους που προηγήθηκαν», ανέφερε.

Οι δύο παρούσες παραγωγοί φώτισαν, από την πλευρά της βιομηχανίας, τους τρόπους με τους οποίους η προηγούμενη ενασχόληση των σκηνοθετών με τις μικρού μήκους ταινίες βοήθησαν τις ίδιες επαγγελματικά να ασχοληθούν αντίστοιχα με τα δύο project. Η Σκρομπόλα αναφέρθηκε στο ότι, παρόλο που δεν είναι ο μόνος τρόπος και παρόλο που δεν είναι κάτι που προτιμάει να γίνεται, το να αναλάβει project με βραβευμένο σκηνοθέτη, όπως ο Τελτζίδης, βοηθάει πολύ το έργο της στην αναγνώριση και προώθηση μιας ταινίας κατά την αναζήτηση χρημάτων η οποία μάλιστα γίνεται όχι μία φορά αλλά στα διάφορα στάδια ανάπτυξης του project. Επιπλέον, η Μπολομύτη εξήγησε ότι γνωρίζοντας τον Νεοφώτιστο και τη δουλειά του μέσα από τη μικρού μήκους ταινία του «Προσευχή» που προηγήθηκε της εκκίνησης ανάπτυξης της μεγάλου μήκους ταινίας, μπόρεσε να τον εμπιστευθεί για το μακροχρόνιο project, ενώ η επαγγελματική συνεργασία τους καλλιεργήθηκε και ενισχύθηκε παράλληλα και σε επόμενη μικρού μήκους ταινία του ίδιου, πριν φτάσουν τώρα στο σημείο να ολοκληρώνουν τη μεγάλου μήκους.

Μοιραζόμενοι τις προσωπικές επαγγελματικές τους εμπειρίες οι συντελεστές του πάνελ κατάφεραν να παρουσιάσουν με ρεαλιστικό τρόπο τι σημαίνει η ανάπτυξη και παραγωγή της πρώτης ταινίας μεγάλου μήκους στο κοινό τους, η πλειοψηφία του οποίου αποτελούνται από άτομα που σπουδάζουν ή κάνουν τα πρώτα επαγγελματικά τους βήματα στον κινηματογράφο και συμμετέχουν στο φετινό Φεστιβάλ Δράμας.

 

Βραβεία Εθνικού Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Βραβεία Εθνικού Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Βραβεία Εθνικού Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Κριτική επιτροπή:
Άρης Κατωπόδης  (Πρόεδρος), καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Αντζελες.
Στυλιανός Ζερεφός, καθηγητής της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Βιώσιμου Σχεδιασμού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.
Vania Turner, σκηνοθέτις, ντοκιμαντερίστρια.

Επικεφαλής προγράμματος:
Παναγιώτης Ιωσηφέλης

Βραβείο Ελληνικής Σπουδαστικής Ταινίας «Φρίντα Λιάππα»

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5.000. Επίσης, το βραβείο συνοδεύεται από παροχές εργαστηρίου και εργασιών post production προσφορά της εταιρείας Stefilm στην επόμενη ταινία του σκηνοθέτη.

ποπ, Λίνα Κουντουρά

Απονέμεται σε μια ταινία που προσφέρει μια αναπάντεχα φρέσκια σκηνοθετική ματιά και εξάπτει τη φαντασία ταξιδεύοντάς μας στο νέο κόσμο που έχει δημιουργήσει.

Βραβείο Σκηνοθεσίας

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ, χορηγία της Μποδούρογλου ΑΜΚΕ.

απαρατάτεμε, Μένη Τσιλιανίδου

Για την ειλικρίνεια, τη λιτότητα, την οξυδέρκεια και το χιούμορ της.

Βραβείο Ντοκιμαντέρ

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ, χορηγία της Μποδούρογλου ΑΜΚΕ.

Στελιάννα, Γιάννης Μπλέτας

Για την ευαισθησία και το θάρρος του δημιουργού να προσεγγίσει ένα δύσκολο θέμα και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τόσο της οικογένειας όσο και του κεντρικού χαρακτήρα.

Βραβείο Σεναρίου

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.500 που προσφέρει η Σχολή Σεναρίου του ΑΝΤ1.

Να Θυμάσαι ότι Πατάς στη Γη, Βαγγέλης Δικόπουλος

σενάριο: Βαγγέλης Δικόπουλος

Σε ένα υπερ-ρεαλιστικό ψηφιδωτό ιστοριών, η ξεκαρδιστική ελληνική καθημερινότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με μια εξωγήινη πραγματικότητα.

Βραβείο Student Drama Queer

Alles Gut, Παύλος Παρασκευόπουλος

Για την ειλικρίνεια, την αμεσότητα και την τόλμη του δημιουργού της να μας φέρει αντιμέτωπους με τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας.

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας

απαρατάτεμε, Μένη Τσιλιανίδου

απονέμεται στον Δημήτρη Ναζίρη

Οι δύο ερμηνείες ξεδιπλώνουν με μαεστρία ένα αδιάληπτο κρυφτούλι συναισθημάτων και αποκαλύψεων, υποστηρίζοντας πλήρως το σενάριο και το κινηματογραφικό όραμα της δημιουργού.

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας

απαρατάτεμε, Μένη Τσιλιανίδου

απονέμεται στην Υρώ Τσάμογλου

Οι δύο ερμηνείες ξεδιπλώνουν με μαεστρία ένα αδιάληπτο κρυφτούλι συναισθημάτων και αποκαλύψεων, υποστηρίζοντας πλήρως το σενάριο και το κινηματογραφικό όραμα της δημιουργού.

Βραβείο Φωτογραφίας «Ντίνος Κατσουρίδης»

Το βραβείο συνοδεύεται από τεχνική κάλυψη για την παραγωγή της επόμενης ταινίας του φωτογράφου, προσφορά της οικογένειας Κατσουρίδη.

Ο Θάνατος του Κηπουρού, Χριστίνα Σπηλιοπούλου

διεύθυνση φωτογραφίας: Θάνος Αθανασίου

Σε αυτή την ταινία η φωτογραφία είναι κύριος χαρακτήρας. Τα πλάνα και οι αποχρώσεις της ώχρας του κόκκινου και του καφέ συνθέτουν μια παλέτα συναισθημάτων που μας μεταφέρουν στον κόσμο του αφηγήματος.

Βραβείο Μοντάζ

H εταιρεία Telmaco προσφέρει το βραβευμένο λογισμικό επεξεργασίας ταινιών και βίντεο Avid Media Composer της Avid Technology.

Το Ποτάμι Περνάει από το Χωριό, Ξενοφώντας Νικολακόπουλος

μοντάζ: Γιώργος Παυλούδης

Η χρήση του μοντάζ παραλληλίζει την απώλεια μνήμης, το ανακάτεμα του χρόνου, του τόπου και των συναισθημάτων.

Βραβείο Σκηνογραφίας

ποπ, Λίνα Κουντουρά

σκηνικά: Κατερίνα Περδικούρη-Παπαδοπούλου, Πάνος Σελλάς, Στέλλα Δεληαντώνη

Με τη φαντασία, την αθωότητα και τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα της μας μεταφέρει στο δικό της συναρπαστικό κινηματογραφικό σύμπαν για να δημιουργήσει μια ταινία που μας εντυπωσίασε για το χρώμα, την κίνηση και την αρχιτεκτονική.

Βραβείο Σχεδιασμού Ήχου

Dracaena, Σοφία Πριόβολου, Ιωάννης Παναγιωτίδης

σχεδιασμός ήχου: Κώστας Φυλακτίδης

Από το πρώτο καρέ ο ήχος διαμορφώνει την ταυτότητα του έργου, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και συνομιλεί άμεσα με το σενάριο.

Ειδική Μνεία

Αχέροντας, Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου

Η επιτροπή απονέμει ειδική μνεία σε μια ταινία που τη συγκίνησε, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τη διαχείριση της απώλειας μέσω μιας άρτιας κινηματογραφικής εμπειρίας σε όλους τους τομείς.

Βραβεία Διεθνούς Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Βραβεία Διεθνούς Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Βραβεία Διεθνούς Σπουδαστικού Διαγωνιστικού Προγράμματος

Κριτική επιτροπή:
Νiels Putman, film programmer, chief editor of Talking Shorts
Celine Roustan, film programmer
Βίκυ Παπαδοπούλου, ηθοποιός

Επικεφαλής προγράμματος:
Θανάσης Νεοφώτιστος

GRAND PRIX STUDENT: Almost Famous

1500 ευρώ από Μητροπολιτικό Κολλέγιο

No Future Kids, Ελένη Πουλοπούλου

Χάρη στην καθηλωτική και εντυπωσιακά γοητευτική φωτογραφία της, την ευαίσθητη και ταυτόχρονα δυναμική σκηνοθεσία και τις παθιασμένες ερμηνείες της, αυτή η ταινία κυριολεκτικά μας ταξίδεψε, μαζί με τις πρωταγωνίστριές της, στη μεταδοτική της ενέργεια. Συγχωρήστε μας την έκφραση, αλλά αυτή η ταινία είναι vibe!

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: Rising Star

Falling, Anna Gyimesi

Με την λιτή της κινηματογραφική προσέγγιση κατάφερε να μας συγκινήσει βαθιά αφηγούμενη τις δονήσεις που προκαλεί η σύγκρουση δύο ρόλων. Αυτός της μητέρας που υποφέρει και της γυναίκας που θέλει να ζήσει.

Queer Student Award: Loud & Proud

Slimane, Carlos Pereira

Μέσω μιας πολύπλοκης αφηγηματικής δομής, αυτό το εξαιρετικό δείγμα αργού, μινιμαλιστικού σινεμά, περιγράφει έναν ζοφερό κόσμο όπου η queer αντίσταση κρύβεται στις κινήσεις του σώματος. Ενάντια στην κοινωνική στασιμότητα που επιφέρει η απειλή των δικαιωμάτων της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+, η ταινία αποδομεί με έξυπνο τρόπο την αντίληψη του χώρου και του χρόνου, προσφέροντας, εντέλει, κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «κινηματογραφικό queerness».

Special Mention

Leli‘s Friend, Sawanti Das

Μέσω της ευαίσθητης χρήσης της τεχνικής του animation, αυτή η ταινία μάς μετέδωσε με επιτυχία το συναισθηματικό βάθος του αντισυμβατικού δεσμού μεταξύ ενός αγοριού με εγκεφαλική παράλυση και της ηλικιωμένης γιαγιάς του.

Βραβείο Διανομής

Xορηγία Radiator IP Sales, που απονέμεται σε μία ελληνική ταινία του προγράμματος και προσφέρει εκπροσώπηση για μια ολοκληρωμένη διαμόρφωση εμπορικής στρατηγικής, που θα απευθυνθεί σε αγοραστές του εξωτερικού (τηλεοπτικούς σταθμούς και πλατφόρμες).

No Future Kids, Ελένη Πουλοπούλου

Βραβεία Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Animation

Βραβεία Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Animation

Βραβεία Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος Animation

Κριτική επιτροπή:
Dr Λαμπρινή Τριβέλλα,  μεταδιδακτορική ερευνήτρια ΠΑΔΑ
Βασίλης Γαλόπουλος, audio engineer
Μαρινέτα Κρητικού, συντονίστρια αγοράς Animasyros Festival

Επικεφαλής προγράμματος:
Σπύρος Σιάκας

Best Animation Film ASIFA HELLAS YANNIS VASILEIADIS:

Το βραβείο περιλαμβάνει ένα χρόνο δωρεάν συνδρομή στην ΑΣΙΦΑ ΕΛΛΑΣ με τα πλήρη προνόμια του εγγεγραμμένου μέλους  (Πληροφόρηση, Προβολή, συμμετοχή σε αποστολές εξωστρέφειας του animation σε διεθνή φόρουμ και φεστιβάλ κλπ).

In the Shadow of the Cypress, Hossein Molayemi και Shirin Sohani

Για την αφηγηματική της καινοτομία, την αρτιότητα σε ήχο και εικόνα, την αισθητική του animation και την ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει τις ανθρώπινες ψυχικές καταστάσεις.

Special Jury Award:

Underground, Γιάννης Χριστοφόρου

Για τον καινοτόμο τρόπο με τον οποίο προσέγγισε αφηγηματικά την  ταινία, επιλέγοντας την απαιτητική τεχνική του stop motion animation, την οποία υλοποίησε άρτια όσον αφορά τον ήχο και την εικόνα.

DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τετάρτη 4/9/2024

DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τετάρτη 4/9/2024

DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τετάρτη 4/9/2024

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 47ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους οι διαγωνιζόμενοι στη σημερινή παρουσίαση την οποία συντόνισαν ο Γιάννης Σακαρίδης (Εθνικό Διαγωνιστικό) ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης (Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό) ο Βασίλης Τερζόπουλος (Short and Green) και ο Βασίλης Καραμητσάνης (Animation):

EΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Honeymoon» (Άλκι Παπασταθόπουλος)

«Η ταινία εμπνεύστηκε από ένα πάρα πολύ σκληρό γεγονός που ήταν η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, που έγινε από δυο άντρες και την αστυνομία, για την οποία δολοφονία η δικαίωση δεν ήρθε ποτέ γιατί όλη η αστυνομία είναι έξω και συνεχίζει να κάνει τα ίδια πράγματα. Αποφάσισα να κάνω μια ταινία που κατά κάποιο τρόπο φτιάχνει ένα εναλλακτικό τέλος από αυτό που δεν μπορέσαμε να αλλάξουμε στην πραγματική ζωή».

«Zange» (Ίρις Μπαγλανέα)

«Η ταινία είναι ιδωμένη μέσα από τα μάτια των παιδιών. Διαχειρίζεται την περίπτωση ενός τραύματος και της ανάμνησής του και τι αυτό αφήνει ως αντίκτυπο στο σώμα ενός ενήλικα. Αυτό είναι και η πηγή σε αυτήν την ταινία. Τα παιδιά βιώνουν το τραύμα, αλλά τη στιγμή που αυτό συμβαίνει, ασχολούνται με την επιβίωσή τους και το επόμενο βήμα στην καθημερινότητά τους. Εντελώς αντίθετα, ο πρωταγωνιστής που είναι ο πατέρας και ο φόβος του, έχει να κάνει με την εσωτερική δημιουργία του τραύματος. Και πως αυτό αναμοχλεύει συναισθήματα και φόβους εσωτερικά και χωρίς αυτά να εκφράζονται»

«Skeleton tree» (Χάρης Ζαλαβρός)

«Η απαρχή της ταινίας έχει τις ρίζες της σε μια πραγματική ιστορία που μου είχε διηγηθεί ένας φίλος, το πώς δηλαδή μια γειτόνισσά του τον κάλεσε να την βοηθήσει για να ξεκρεμάσουν τον αυτόχειρα άνδρα της που είχε κρεμαστεί. Αυτό που σκεφτόμουν πάντα ήταν πώς θα εξελισσόταν το γεγονός της ακύρωσης μιας αυτοκτονίας για τον ίδιο τον υποψήφιο αυτόχειρα. Ταυτόχρονα ήθελα να αναδείξω κι ένα μαύρο χιούμορ μέσα από τους διαλόγους που περιστρέφονται γύρω από καθημερινά πράγματα που φαντάζουν τόσο μικρά μπροστά στο αξεπέραστο και τεράστιο γεγονός του θανάτου»

«7Ηz» (Μαρία Χατζάκου)

«Το 7Hz για μένα είναι μια πολιτική ταινία που πατάει πάνω στο είδος. Μου δόθηκε η ευκαιρία από την τότε παραγωγό μου που μας πρότεινε κάποια χρήματα να κάνουμε ταινίες κατά τη διάρκεια του covid, με αφορμή όλο αυτό που ζήσαμε, κάτι που μου βγήκε φυσικά, γιατί κατά τη διάρκειά του ζήσαμε μια φοβερή κατάσταση ανελευθερίας και νομίζω ότι αυτό λέει και η ταινία. Ότι η ελευθερία είναι κάτι που πρέπει να κατακτιέται. Κάτι που βλέπουμε και τώρα, με τη γενοκτονία που γίνεται στην Παλαιστίνη. Έτσι η ταινία αυτή βγήκε μέσα από τον covid και αφορά αυτό που ζούμε. Η πρωταγωνίστρια αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να κερδίσει την ελευθερία της».

«Τα περιστέρια αρρωσταίνουν όταν η πόλη φλέγεται» (Σταύρος Μαρκουλάκης)

«Η ιδέα με βρήκε σε μια οριακή κατάσταση με την πρώτη καραντίνα. Συνάντησα ένα περιστέρι κι επειδή δεν μου άρεσε όπως εξελίχθηκε η πραγματική πραγματικότητα της ζωής, άρχισα να κλαίω σαν ενήλικας, ξεκίνησα να γράφω και σκεφτόμουν ότι ήθελα να είναι μια ταινία δρόμου που θα κινείται από το συναίσθημα, δεν θα έχει περιορισμό κλασικής αφήγησης και μοντάζ. Είχα τη χαρά να δουλέψω με όλους όσους ήθελα από την αρχή. Και με την τεράστια θέρμη που έφεραν στα γυρίσματα, δημιουργήθηκε κάτι, ελπίζω αρκετά φυσικό σαν αποτέλεσμα».

ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Ο θάνατος του κηπουρού» (Χριστίνα Σπηλιοπούλου)

«Ήταν μια πρόκληση να συνδυαστεί η αίσθηση και η ατμόσφαιρα του εφιάλτη με κάποια κωμικά στοιχεία, διατηρώντας μια αισθητική. Το μεγαλύτερο στοίχημα ήταν να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο κωμικό χωρίς να γίνει γελοίο και στην βαρύτητα τη συναισθηματική που μπορεί να έχει μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που έζησε ο ήρωας που τον κυνηγάει η μαφία σε ένα εναλλακτικό σύμπαν, όπου οι μαφιόζοι αφήνουν ποτιστήρια στον τόπο του εγκλήματος»

«Dodeca-the womb» (Ντανιέλε Χαρασανάκης)

«Αυτό που ήθελα να δείξω με αυτό το μικρό ταινιάκι, ήταν η προσπάθειά μου να χτίσω κατά κάποιο τρόπο διαφορετικά επίπεδα του ίδιου πράγματος, όπου  το ρομπότ που βρίσκεται μέσα στην μήτρα είναι το πρώτο επίπεδο. Το δεύτερο επίπεδο είναι το ρομπότ που επιβιώνει και φεύγει με το αεροπλάνο. Και το τρίτο επίπεδο ήθελα να είναι με τον ίδιο τον θεατή, κατά κάποιο τρόπο ήθελα να πετάξω τον θεατή – έτσι όπως είναι η γέννηση – μέσα στον κόσμο, χωρίς να εξηγήσω πολλά»

«ποπ» (Λίνα Κουντουρά)

«Ήθελα πολύ να παίξουμε με αυτό το φίλτρο που μπαίνει στα πράγματα όταν τα αφηγείσαι και επομένως με το  τι είναι πραγματικό και αληθινό και ότι τα μη αληθινά πράγματα δεν είναι απαραίτητα λιγότερο πραγματικά».

«Κλημεντίνη» (Γιώργος Σταγάκης)

«Κλημεντίνη είναι το πραγματικό όνομα της μητέρας μου και όλη η ταινία την αφορά και πολλά πράγματα που βλέπουμε στην ταινία, έχουν γίνει πραγματικά στη ζωή της αν και είναι έντονο το στοιχείο της μυθοπλασίας σε μια σύνθεση με το πραγματικό. Δεν είναι μια ταινία που θα ήθελα να κουνάει το δάχτυλο στους άνδρες ότι είναι αυτοί το τεράστιο πρόβλημα. Ήθελα να δείξω ένα γενικό ιδεολογικό πρόβλημα που υπάρχει και επίσης ήθελα να δείξω πως θα ήταν η ζωή της μητέρας μου εάν είχε προσπαθήσει να την πάρει στα χέρια της».

«Νεκρή ζώνη» (Ιωάννης Παναγή)

«Το υπόβαθρο της ταινίας είναι ιστορικό και πολιτικό και η βάση της είναι η εισβολή και η συνεχιζόμενη κατοχή, τα ανοιχτά οδοφράγματα, υπάρχουν μετανάστες και προβλήματα που αναφέρονται από τους κοινωνικούς ηθοποιούς»

«Να θυμάσαι ότι πατάς στη γη» (Βαγγέλης Δικόπουλος)

«Εξαρχής, και για λόγους παραγωγής, υπήρχε η θέληση να δείξουμε περισσότερο το αποτέλεσμα αυτής της απειλής που ίπταται αλλά ποτέ δεν είναι ορατή στον θεατή, και το τι μπορεί να προκαλέσει στους ανθρώπους τόσο στις σχέσεις τους, όσο και στον εαυτό τους. Με απασχολεί περισσότερο να δούμε λίγο περισσότερο εμάς , αυτό που λέει και ο τίτλος, κι όχι αυτά που θα έρθουν έτσι ώστε να εναποθέσουμε τις δικαιολογίες  μας σε αυτά για πράξεις που εμείς μπορούμε αν διορθώσουμε».

«True blue» (Στράτος Κούβελας)

«Η ιστορία ξεκίνησε μέσα στην καραντίνα με έναν άνθρωπο κλεισμένο σε ένα δωμάτιο να ταξιδεύει στον έξω κόσμο μέσα από την εικόνα. Ξεκίνησε ως μια ωδή στην έβδομη τέχνη, στην πορεία προστέθηκε το στοιχείο του χωρισμού, ένας δεύτερος χαρακτήρας και όλη η ιστορία άλλαξε, ωστόσο αυτά τα δυο στοιχεία συνδιαλέγονται μεταξύ τους»

«Alles gut» (Παύλος Παρασκευόπουλος)

«Όλο αυτό ξεκίνησε όταν ενημέρωσα τους γονείς μου για την ομοφυλοφιλία μου και οι γονείς μου είπαν την αναμενόμενη φράση αν το μάθουν ο παππούς και η γιαγιά σου θα πεθάνουν. Και αυτό το φράγμα που έβαζαν ανάμεσα σε μένα και τη γιαγιά μου, μια και ο παππούς είχε πεθάνει, με εντυπωσίαζε. Κι όταν κι εγώ αντιμετώπιζα θέματα μοναξιάς όπως κι η ίδια, αναρωτήθηκα, γιατί να μην μπορώ να συνδεθώ μαζί της με αυτόν τρόπο»

«Όχι πια έρωτες» (Φοίβος Καραγιάννης)

«Η ιδέα ήταν να στήσω κατά κάποιο τρόπο έναν εφιάλτη, με θεματική τον χωρισμό, τον θάνατο και το τέλος. H ταινία περιγράφει έναν εφιάλτη όπου η ενοχή κάνει ένα δάσος να μοιάζει με φυλακή, και μια αναχώρηση προκαλεί θλίψη»

«Δέκα λεπτά κολύμπι» (Αχιλλέας Τσούτσης)

«Μας ενδιαφέρει πολύ πως μια πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα και συνθήκη επηρεάζει τις κοινωνικές θέσεις. Χτίσαμε μια μυθοπλασία σε  μια ταινία εποχής που θέλαμε να κουβαλάει και στοιχεία λαογραφίας»

«Στα χνάρια του φθινοπώρου» (Βασίλης Μπόσμης)

«Το παιδί της ταινίας συμβολίζει την ελπίδα κι όταν πεθαίνει σβήνει και το χωριό. Το χωριό μου στην Ήπειρο και την Άρτα πεθαίνει και κανείς δεν κάνει τίποτα για αυτό ούτε η πολιτεία ούτε οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι που παλεύουν με ό, τι μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους αλλά δεν φωνάζουν σώστε μας. Είναι ένα θέμα που θεωρώ ότι δεν προβάλλεται αρκετά ούτε στον κινηματογράφο »

SHORT AND GREEN

«Enjoy your meal» (Sofie Kienzie, Christian Manzke)

«Δουλέψαμε για πρώτη φορά μαζί και μάλιστα μέσα σε ένα μόνο 48ωρο, κάτι που ίσως και να λειτούργησε και λίγο ως πρόκληση. Η όλη διαδικασία που προέκυψε ήταν πολύ ικανοποιητική και για τους δυο μας. Όσον αφορά την περισσότερο χιουμοριστική προσέγγιση στην οποία στραφήκαμε, αυτή προέκυψε κυρίως μετά τη δημιουργία αυτού του μικρού ανθρώπου που έμοιαζε με στόμα κι έτσι δεν είχαμε άλλη επιλογή»

«The generators» (Georgie Cowan-Turner)

«Η έμπνευση προέκυψε κυρίως από το υγειονομικό σύστημα της Αγγλίας που παρουσιάζει πολλά προβλήματα, αλλά και από ένα ποίημα του Όσκαρ Ουάιλντ όπου αναφερόταν στην τιμωρία κάποιου που ήταν ομοφυλόφιλος, και η τιμωρία του ήταν να δουλεύει στους μύλους ολόκληρη την ημέρα. Αυτήν την εξάντληση την ενέταξα μέσα στην ταινία την οποία και επέλεξα να κάνω ασπρόμαυρη για να αναδεικνύει καλύτερα την όλη ατμόσφαιρα».

«Goodbye sun» (Ήταν παρών ο παραγωγός Quentin Daniel)

«Η ταινία που διαδραματίζεται στο τέλος του καλοκαιριού με τη ζέστη να συνεχίζει να δυσκολεύει τις ζωές των ανθρώπων, αφηγείται την ιστορία της μικρής Λούνα που ζει μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό της και τους δύο θετούς της πατέρες. Για να κάνουν την ζέστη να φαίνεται πιο υποφερτή, όλοι αδημονούν για την έκλειψη ηλίου, ο οποίος εξαφανίζεται πίσω από το φεγγάρι, αλλά δεν δείχνει να εμφανίζεται ξανά. Ο σκηνοθέτης που προσθέτει χιουμοριστικές πινελιές, αφήνει το τέλος ανοιχτό, έτσι ώστε ο καθένας να έχει τη δική του ερμηνεία».

ANIMATION

«Echoes» (Robinson Drossos)

«Η αρχική επιλογή του ασπρόμαυρου έγινε λόγω μείωσης του κόστους αλλά αυτό έγινε τόσο οργανικό στη συνέχεια μέσα στην ταινία που έγινε αισθητική επιλογή. Στην ταινία υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία και επιλέγει ένα ανοιχτό τέλος για τον κάθε θεατή να το ερμηνεύσει όπως θέλει».

«The mushroom man» (Πέτρος Νιαμονιτάκης)

«Χρησιμοποίησα ηθοποιούς και στη συνέχεια επεξεργάστηκα τις μορφές τους και τις κινήσεις  τους, κάτι που ήταν από την αρχή ένας μονόδρομος. Πιστεύω πως θα ήταν άλλη ταινία, εάν δεν χρησιμοποιούσα ηθοποιούς. Πριν από επτά χρόνια γράφτηκε η μουσική της ταινίας, ενώ οι στοίχοι πριν έξι μήνες, τότε ήταν που η ταινία ολοκληρώθηκε πλήρως».

Animasyros – Δράσεις για επαγγελματίες & Ανάπτυξη μικρού μήκους animation

Animasyros – Δράσεις για επαγγελματίες & Ανάπτυξη μικρού μήκους animation

Animasyros – Δράσεις για επαγγελματίες & Ανάπτυξη ενός μικρού μήκους animation (case study)

Στο πλαίσιο των ομιλιών που προσφέρονται από την ενότητα δράσεων Short Film Hub (SFH) του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, το κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα το Animasyros, το μεγαλύτερο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, το οποίο πραγματοποιείται ετησίως τον Σεπτέμβριο στη Σύρο.

Η παρουσίασή του έγινε από τη Μαρινέτα ΜΑΚ Κρητικού, συντονίστρια της Αγοράς του Animasyros καθώς και μέλος της φετινής κριτικής επιτροπής για το διαγωνιστικό πρόγραμμα Animation του Φεστιβάλ Δράμας, και τον Βασίλη Καραμητσάνη, πρόεδρο του Animasyros. Οι δυο τους συζήτησαν για τον τρόπο που το Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων αναπτύσσεται προοδευτικά για 17 χρόνια, από το 2008 όταν και ιδρύθηκε, με «πολύ φιλόδοξα αλλά συγχρόνως προσεκτικά βήματα», όπως ανέφεραν. Η ομιλία επικεντρώθηκε στη δυναμική που έχει αναπτύξει το Animasyros στον χώρο της κινηματογραφικής βιομηχανίας με την Αγορά του, ένα παράλληλο πρόγραμμα δράσεων για τη στήριξη και διασύνδεση των επαγγελματιών του χώρου που έχει αναδείξει το Φεστιβάλ ως έναν σημαντικό θεσμό για το animation σε διεθνές επίπεδο.

Η προβολή ταινιών και η υποδοχή επαγγελματιών του χώρου από το εξωτερικό έφεραν την ανάγκη για δράσεις σύνδεσης των τελευταίων με τους εγχώριους καλλιτέχνες και οδήγησαν στην ίδρυση της Αγοράς του Φεστιβάλ το 2015. Ως κομμάτι του Animasyros, η Αγορά περιλαμβάνει:

  • τη διοργάνωση συναντήσεων συμβουλευτικής νέων δημιουργών με καταξιωμένους επαγγελματίες και παραγωγούς
  • την παράδοση masterclass συνεδριών από επιφανή άτομα του χώρου του animation. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι έχουν φιλοξενηθεί η Aliki Theofilopoulos (Disney Television Animation) και ο Tomm Moore (Cartoon Saloon)
  • καθώς και το Pitching Forum για την ανάπτυξη έργων, με βραβεία-εισιτήρια σε ακόμα μεγαλύτερες αγορές, όπως το Pitch Partenaire του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων του Ανσί (Annecy) της Γαλλίας.

Η εξιστόρηση της πορείας εξέλιξης της Αγοράς, παρόλο που έγινε με τρόπο εγκάρδιο και προσγειωμένο –χαρακτηριστικά συμπεριφοράς που μάθαμε ότι είναι συνήθη ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας του animation, όπως σχολίασαν οι ομιλητές– φανέρωσε τις αλλεπάλληλες επιτυχίες του Animasyros στο πεδίο της βιομηχανίας κινηματογράφου, που δεν περιορίζεται μόνο στη ασύγκριτη συνεισφορά του για το ελληνικό animation και την ανάπτυξη επαγγελματικού κλάδου γύρω από αυτό, αλλά εκτείνεται και στο διεθνές έργο που αναπτύσσει το Φεστιβάλ στη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν.

Για παράδειγμα, η συνεργασία με το Φεστιβάλ του Ανσί, ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ animation στον κόσμο, είναι σαφής ένδειξη της μεγάλης διεθνούς εμβέλειας που έχει κατακτήσει το Animasyros. Παρομοίως είναι χαρακτηριστικό ότι πρόεδρος των ευρωπαϊκών βραβείων animation «Emile Awards» ορίστηκε για το 2024 ο πρόεδρος του Animasyros Βασίλης Καραμητσάνης, ενώ η τελετή απονομή τους θα γίνει προσεχώς στην Ερμούπολη με αυτή την αφορμή.

Για το μέλλον του στη βιομηχανία του κινηματογράφου, το Animasyros συνεχίζει να στοχεύει ψηλά, όπως και γινόταν ήδη από την πρώτη χρονιά που διεξήχθη. Συγχρόνως φροντίζει για τη βιωσιμότητά του: στους κόλπους του ιδρύθηκε η εταιρεία παραγωγής Animasyros Productions με στόχο να φέρει επιπλέον εισόδημα προς το Φεστιβάλ, αξιοποιώντας την ειδίκευση και τις διασυνδέσεις που έχουν χτίσει τα στελέχη της Αγοράς όλα αυτά τα χρόνια.

Από το 2021 το Animasyros είναι δημιουργικός συνεργάτης του Φεστιβάλ Δράμας. Η σχέση του animation με την τέχνη των μικρομηκάδων είναι οργανική καθώς, όπως υπογράμμισε ο Καραμητσάνης, στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα animation είναι ταινίες μικρού μήκους.  Σε αυτό το πλαίσιο, μεταξύ άλλων, πραγματοποιούνται κοινές δράσεις, για παράδειγμα η παρούσα ομιλία, καθώς και αφιερωματικές προβολές από το Animasyros στο Φεστιβάλ Δράμας.

Το φετινό αφιέρωμα θα γίνει το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου με τις, επιλεγμένες από τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, 12 ταινίες queer θεματολογίας που έχουν συμμετάσχει στο Animasyros στο παρελθόν, στη διαγωνιστική κατηγορία Animapride.

Short Film Hub 2024 Talks – Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ

Short Film Hub 2024 Talks - Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ

Short Film Hub 2024 – Talks

Τμήμα Κινηματογράφου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Το Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια από την ίδρυση του και το γιορτάζει στο 47ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Την Τρίτη το βράδυ στον Πολιτιστικό χώρο «Κύκλωψ» προβλήθηκε το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος με επιλεγμένες πτυχιακές ταινίες αποφοίτων του Τμήματος Κινηματογράφου (το οποίο θα ολοκληρωθεί την Πέμπτη στις 22.30 στον ίδιο χώρο), ενώ νωρίτερα το απόγευμα, στο πλαίσιο των δράσεων του Short Film Hub, στον θερινό κινηματογράφο Αλέξανδρο, πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση για το πρόγραμμα σπουδών και τη στρατηγική των διδασκόντων του, καθώς και την πρόοδο στην παραγωγή ταινιών που έχει σημειώσει τα τελευταία χρόνια ο πρώτος κρατικός φορέας κινηματογραφικής παιδείας της χώρας μας. Καλεσμένοι ήταν οι σκηνοθέτες και καθηγητές του Τμήματος Απόστολος Καρακάσης (Πρόεδρος του Τμήματος), Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος και Πέννυ Μπούσκα. Τη συζήτηση συντόνισε ο σκηνοθέτης και επικεφαλής του Διεθνούς Σπουδαστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ Δράμας, Θανάσης Νεοφώτιστος.

Το αφιέρωμα που παρουσιάζεται περιλαμβάνει 11 ταινίες, η παραγωγή των οποίων απλώνεται χρονικά από το 2009 μέχρι το 2019 και «φανερώνουν», σημειώνει ο  Απόστολος Καρακάσης, «την πρόοδο αυτών των χρόνων. Πρόκειται για ταινίες αποφοίτων του Τμήματος που έχουν μια συνεχή δράση στον κινηματογραφικό χώρο, όπως ο Γαβριήλ Τζάφκας, η Άλκη Πολίτη, ο Δημήτρης Ζάχος, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη κ.ά. Κάποιες ταινίες από αυτές έχουν διαγωνιστεί και βραβευτεί στο Φεστιβάλ Δράμας», ενώ η σκηνοθέτρια Πέννυ Μπούσκα, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Κινηματογράφου σήμερα, είναι η πρώτη απόφοιτή του και η πρώτη διδάσκουσα απόφοιτη του Τμήματος.

Το Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ ιδρύθηκε το 2004. «Η κινηματογραφική εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει αργήσει», συμπληρώνει ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος. «Είμαστε η μοναδική χώρα στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη που δημιούργησε κρατική κινηματογραφική σχολή στις αρχές του 21ου αιώνα».

«Ενώ τα πρώτα χρόνια του το Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ είχε μια πιο θεωρητική κατεύθυνση», αναρωτιέται ο Θανάσης Νεοφώτιστος, «πού οφείλεται αυτή η στροφή προς την παραγωγή ταινιών που παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια; Στους καθηγητές του; Στη Δράμα, όπου βλέπω όλες τις σπουδαστικές ταινίες που έρχονται εδώ, οι πιο σημαντικές είναι του ΑΠΘ».

«Η διδασκαλία είναι μια ρευστή διαδικασία που δεν μπορούμε να την ταξινομήσουμε και να την οριοθετήσουμε», απαντά ο Δημ.Κουτσιαμπασάκος. «Η ίδρυση της σχολής συμπλέει με μια γενικότερη αναβάθμιση της ιδιωτικής κινηματογραφικής εκπαίδευσης. Δεν είναι τυχαία η πρόοδος των ελληνικών ταινιών τόσο σε τεχνικό επίπεδο όσο και σε αφηγηματικό. Κι αυτό  σίγουρα έχει να κάνει με την εκπαίδευση, η οποία έχει βελτιωθεί στην Ελλάδα. Στη σχολή μας υπάρχουν οχτώ καλλιτεχνικές κατευθύνσεις και θεωρία – ιστορία κινηματογράφου, οπότε ένας σπουδαστής έχει μια ευρεία εποπτεία των διαφορετικών πλευρών για την κατασκευή μιας ταινίας. Επίσης, λειτουργεί ένα παράλληλο πεδίο που ηγούνται καθαρά οι σπουδαστές. Αυτοοργανώνονται, δημιουργούν ομάδες 20 ατόμων, συνεργεία με όλες τις ειδικότητες, και δουλεύουν με φοιτητές από μεγαλύτερα έτη ή απόφοιτους. Ένα χαρακτηριστικό των ταινιών που δημιουργούν είναι η αφηγηματική αρτιότητα».

«Η διδασκαλία είναι ένα μεγάλο άγνωστο πεδίο» συμπληρώνει ο Α. Καρακάσης. «Ωστόσο, υπάρχει μια κοινότητα που δημιουργεί ένα συντονισμό των σκέψεων, των ταλέντων και όντως οι ταινίες τα τελευταία χρόνια έχουν κοινά στοιχεία τις πολλές καλές ερμηνείες, βάθος στους χαρακτήρες και μια αφηγηματικότητα».

Στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ κάθε χρόνο εισάγονται  περίπου 100 νέοι φοιτητές και αποφοιτούν 60. «Τι σχέση έχετε με τους φοιτητές σας μετά το τέλος των σπουδών τους;» ρωτάει ο Θ. Νεοφώτιστος.

«Συμπλέοντας με τη συγκυρία μιας ανάπτυξης του οπτικοακουστικού τομέα, έχουμε διαπιστώσει ότι τα τελευταία δύο τρία χρόνια περίπου το 80% βρίσκουν δουλειά σε συναφές πεδίο», λέει ο Απ. Καρακάσης, τονίζοντας ότι το θέμα της επαγγελματικής αποκατάστασης «είναι πολύ σημαντικό, είναι ένας διαρκής στόχος, ακόμη και για μια πανεπιστημιακή σχολή». Και συμπληρώνει ότι μια συμβουλή που δίνουν στους απόφοιτους είναι «παράλληλα με το όνειρο να διευθύνετε την ορχήστρα, συγχρόνως να ετοιμάζετε και τις δεξιότητες σας για να αλλάζετε τη σελίδα στον μαέστρο».

«Στο πρόγραμμα σπουδών προβλέπεται και η πρακτική», συμπληρώνει ο Δημ. Κουτσιαμπασάκος. «Αυτός είναι ένας τρόπος να δοκιμαστούν σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον. Κι αυτό που ακούω από μεγάλες εταιρείες παραγωγής είναι ότι προτιμούν τους αποφοίτους μας γιατί στέκονται πολύ καλά στο γύρισμα. Τους εμπιστεύονται σε κάθε πόστο».

Η Πέννυ Μπούσκα, εκπροσωπώντας στη συζήτηση τους απόφοιτους του Τμήματος, τονίζει ότι «εκτός από σκηνοθέτες έχουμε και πάρα πολύ καλούς φωτογράφους που διέπρεψαν όπως ο Μιχάλης Γκατζόγιας, ο Γιώργος Κουτσαλιάρης που κάνει διεθνή καριέρα, αλλά και πολλούς σκηνογράφους. Άλλοι επίσης ασχολούνται με το σενάριο, το μοντάζ, τον ήχο, τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία, την παραγωγή. Όλοι οι απόφοιτοι μας, όσοι ακολούθησαν κινηματογραφική καριέρα, δουλεύουν. Από ηχολήπτες και booman μέχρι σκηνοθέτες».

Και το σημαντικότερο είναι, προσθέτει ο Απ. Καρακάσης ότι έχουν δημιουργήσει ένα άτυπο δίκτυο αλληλοϋποστήριξης «και λειτουργούν σαν πρότυπα για τις νεότερες γενιές και ίσως κι αυτός να είναι ένας παράγοντας μιας φυσιολογικής προόδου και ανέλιξης του επιπέδου των παραγωγών μας».

Απευθύνοντας το ερώτημα πώς βλέπουν το μέλλον του Τμήματος οι παρευρισκόμενοι πρώην καθηγητές του, ο απόφοιτος και διευθυντής φωτογραφίας Μιχάλης Γκατζόγιας είπε πως είναι πολύ περήφανος που τέλειωσε αυτή τη σχολή και πως ειδικά το κομμάτι της δικτύωσης ήταν από τα πιο σημαντικά που αποκόμισε σαν απόφοιτος.

«Μια κοινή στρατηγική που έχουμε», απάντησε ο Απ.Καρακάσης, «είναι ότι πιστεύουμε στην αξία της κοινότητας και της δικτύωσης, αλλά και στην ενίσχυση των διπλωματικών ταινιών, που είναι το διαβατήριο για την καλλιτεχνική και επαγγελματική συνέχεια των αποφοίτων, με χρηματοδοτήσεις και εξοπλισμό που θα ανεβάσει το επίπεδο της δουλειάς που θα έχουν να δείξουν. Έχει μια δυναμική από μόνο του το ότι υπάρχει μια εθνική σχολή κινηματογράφου, γιατί αυτό το ρόλο εκπληρώνουμε εμείς, η οποία συλλέγει αυτόν το δυναμισμό, την ενέργεια, το πάθος για δημιουργία.  Εμείς πρέπει να συντηρούμε αυτές τις συνθήκες για να γίνονται οι σωστές χημικές αντιδράσεις. Αυτή είναι η στρατηγική μας. Να κρατήσουμε σωστές τις συνθήκες».

Κλείνοντας τη συζήτηση ο Θανάσης Νεοφώτιστος, απευθυνόμενος στους νέους κινηματογραφιστές και φοιτητές που ήταν στο κοινό, τους προέτρεψε να είναι παρόντες. «Η κοινότητα είναι πολύ σημαντική. Και η Δράμα είναι σημαντική για να δημιουργηθεί αυτή η κοινότητα και είναι πολλές φορές αφετηρία το Φεστιβάλ της Δράμας. Και ειδικά φέτος με τα εργαστήρια στο Ελευθερία και το Short Film Hub εδώ στον Αλέξανδρο. Το να είσαι παρών κάπου που η τύχη σου μπορεί να λάμψει, είναι και αυτό πολύ σημαντικό».

DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τρίτη 3/9/2024

DISFF#47 - Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τρίτη 3/9/2024

DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Τρίτη 3/9/2024

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 47ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους οι διαγωνιζόμενοι στη σημερινή παρουσίαση την οποία συντόνισαν ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης (Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό) και ο Βασίλης Καραμητσάνης (Animation):

EΘΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Dracaena» (Σοφία Πριόβολου, Ιωάννης Παναγιωτίδης)

«To θέμα μας ήταν η διαχείριση της απώλειας. Κάτι που όλοι έχουμε βιώσει: ένας θάνατος, ένας χωρισμός, το κατοικίδιό μας που πεθαίνει… Το pet cemetery του ήρωα απαρτίζεται από πολλές και διαφορετικές απώλειες –ακόμα και παιδικά παιχνίδια. Είναι πράγματα που έχουμε ζήσει και οι δυό μας. Ωστόσο θελήσαμε να χειριστούμε το θέμα μας με χιούμορ, ώστε να μην βγει μελό. Να περιγράψουμε τον χαρακτήρα μέσω των χρωμάτων Ο ήρωας είναι άνθρωπος της ρουτίνας, της συνήθειας. Θέλαμε ο πρωταγωνιστής μας να είναι καπετάνιος ώστε να υπάρχει  η έννοια του ταξιδιού: να επιστρέφει μετά από καιρό, κι ενώ περιμένει να τα βρει τα πράγματα ακριβώς όπως ήταν, όλα είναι διαφορετικά, όλα χάνονται…».

«Νο future kids» (Eλένη Πουλοπούλου)
Παρούσα ήταν και η ηθοποιός Φλομαρία Παπαδάκη

«Προέρχομαι από τον χώρο των Καλών Τεχνών, και για να κάνω την ταινία διάβασα βιβλία σεναρίου και με βοήθησαν φίλοι. Στον δικό μου χώρο, των εικαστικών, έχουμε μάθει να λειτουργούμε με διαφορετικό τρόπο, να διακαιολογούμε τα πάντα. Εδώ, άφησα τα πράγματα να κυλήσουν πιο ελεύθερα, να πάρουν τη δική τους μορφή. Στην ταινία μιλώ για μια γενιά που μεγαλώνει χωρίς ευκαιρίες –no future generation. Κόσμος, νέα παιδιά φεύγουν, πάνε στο εξωτερικό. Tαυτίζομαι πολύ με τους χαρακτήρες που φτιάξαμε στην ταινία».

Η Φλομαρία είπε πως οι ερμηνείες μίας ταινίας μπορούν να είναι τόσες όσες και οι άνθρωποι που την βλέπουν. «Είναι κάτι απολύτως ζωντανό, δεν μπορείς να το ελέγξεις». Και προσέθεσε πως δούλεψαν πολύ με πρόβες, «αλλά θα μπορούσαμε κάλλιστα, να προσεγγίσουμε όλη αυτήν την αγωνία και το σκοτάδι των ηρωίδων και χωρίς καθόλου πρόβα».

«Τρωκτικά του μπετόν» (Αποστόλης Γκανάτσιος)

«Οι χαρακτήρες είναι τρεις φίλοι σε φάση απόγνωσης -κοινωνικής και οικονομικής.Και αποφασίζουν να ξεφύγουν από αυτό παίρνοντας μια ακραία απόφαση που ένας συνηθισμένος, μέσος άνθρωπος δεν θα έπαιρνε. Δεν ξέρουν όμως τι πάνε να κάνουν. Δεν το’ χουν. Και από αυτό προκύπτει το τραγικωμικό της ταινίας που υπονομεύει το είδος του νουάρ αλλά και τους χαρακτήρες της ταινίας. Η οποία έχει κάτι το γκροτέσκο, έναν σαρκασμό».

«Imaginary Moscow» (Πάνος Μαζαράκης)

«Στην ταινία αξιοποίησα το ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη). Όλα ξεκίνησαν από ένα φωτογραφικό βιβλίο, κάτι σαν σημειωματάριο με φωτογραφίες από προσωπικές στιγμές και σημειώσεις που μου έστειλε μία κοπέλα από την Μόσχα την οποία επρόκειτο να συναντήσω. Μία συνάντηση όμως που δεν έγινε ποτέ, καθώς έγινε η εισβολή στην Ουκρανία. Από τις εικόνες αυτές που μου έστειλε η κοπέλα, μέσω του ΑΙ, δημιούργησα νέες εικόνες, οι οποίες έντυσαν μια συρραφή ποιημάτων μίας εξόριστης ρωσίδας ποιήτριας που ένοιωσα πως ταιριάζει απόλυτα με αυτό που ήθελα να πω. Mέσω του ΑΙ έφτιαξα και το voice over. Σκοπίμως χρησιμοποίησα το ασπρόμαυρο, διότι στο μυαλό μου τα όνειρα δεν έχουν χρώμα. Προσπάθησα να δημιουργήσω μια δυστοπία –ή ουτοπία, ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς. Με επηρέασε ο Κρις Μαρκέρ και το La Jetée. Ό, τι φαντάστηκα για αυτό το ταξίδι που δεν έκανα ποτέ, μου το έδωσε η τεχνητή νοημοσύνη».

«MRI» (Μελίνα Ξυπολιτάκη)
Παρούσα ήταν και η ηθοποιός Αλεξάνδρα Όσπιτσι

«Καταπιάνομαι με ένα σοβαρό θέμα, βασισμένο σε μία δική μου εμπειρία, όταν λόγω κάποιων νευρολογικών συμπτωμάτων, βρέθηκα στον μαγνητικό τομογράφο για 45 λεπτά. Στην πορεία διαγνώστηκα με σκλήρυνση κατά πλάκας. Τη στιγμή που ήμουν εκεί μέσα, ένοιωσα να με κατακλύζουν αναμνήσεις, να με πλημμυρίζουν φόβοι, κι όλα αυτά με έναν συνειρμικό τρόπο, μέσω του ήχου. Το ίδιο σου το σώμα επιλέγει να ακολουθήσει αυτήν την διαδικασία. Μετά από αυτήν την εμπειρία μου ήταν πολύ εύκολο να γράψω όσα βίωσα. Δεν ήθελα όμως μία ταινία 45 λεπτών, γι’ αυτό έκανα ένα ξεσκαρτάρισμα».

Η Αλεξάνδρα, που κλήθηκε να ερμηνεύσει αυτήν την τόσο προσωπική εμπειρία της σκηνοθέτριας, είπε πως αυτή η σκέψη δεν την άγχωσε «καθώς ένοιωσα μια ασφάλεια και μία τρυφερότητα σε όλη τη διαδικασία».

«Τσάϊμαχαλά» (Βαγγέλης Παναγιωτακόπουλος)

«Το 2019 είχα κάνει ένα φωτογραφικό οδοιπορικό με τη σχολή μου. Και βρέθηκα σε ένα πολύ ιδιαίτερο χωριό, με πομακικο όνομα. Μου έκανε εντύπωση το πόσο ανοιχτοί ήταν οι άνθρωποι. Σε καμία περίπτωση δεν είχα πρόθεση να κάνω κάτι για τους Πομάκους, να μιλήσω για τις μειονότητες ή για την θρησκεία. Με ενδιέφερε να δείξω ότι είναι άνρθωποι σαν κι εμάς: ότι κλείνει το σχολείο τους, ότι φεύγουν οι νέοι, ότι έχουν ζάχαρο. Καθημερινά προβλήματα. Είχα οργανώσει τα πάντα αλλά όταν έφτασα, ο σύνδεσμός μου ήταν εξαφανισμένος. Ετσι βρέθηκα να περιμένω σε μία γέφυρα να εμφανιστεί κάποιος, μέχρι που πέρασε ένας παππούς για μία τράκα. Αυτό ήταν. Όταν με είδαν μαζί του, βγήκαν όλοι, και τους γνώρισα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι προστάτες του δάσους. Αν πιάσει φωτιά το δάσος, καταστράφηκαν. Και το υπερασπίζονται».

«απαρατάτεμε» (Μένη Τσιλιανίδου)
Παρούσες ήταν και οι σεναριογράφοι Δήμητρα Καψάλα και Άννα Μαρία Λαγόρτση

«Είναι η πτυχιακή μου ταινία, και συνεργάστηκα στενά με τα κορίτσια που έγραψαν την ταινία, με τις οποίες έχουμε ξαναδουλέψει μαζί. Θέλαμε να κάνουμε ένα road movie, αλλά μέσα σε αυτό να βάλουμε λίγο από την προσωπικότητα της καθεμιάς. Εστιάσαμε πολύ στους χαρακτήρες, είναι ένας διάλογος για τη ζωή. Ηθελα πολύ να μιλήσω για τη σχέση εγγονής-παππού, αν και δεν έχω παππού…». Κι ενώ ηταν εύκολο να φτιάξουν τον χαρακτήρα της συνομήλικής τους κοπέλας, όπως είπε το συγγραφικό δίδυμο  Δήμητρα και Άννα Μαρία, «ήταν πολύ δύσκολο να μας βγει ο παππούς. Δεν θέλαμε στερεότυπα, να είναι δηλαδή γραφικός ή κακός. Αλλά ούτε να είναι και ιδιαίτερα συμπαθής. Θέλαμε έναν αληθινό άνθρωπο».

«Όταν γραφόταν ο ρόλος», λέει η Μένη, «είπα στα κορίτσια, μπείτε σε ένα λεωφορείο χωρίς ακουστικά και ακούστε τους ηλικιωμένους να μιλούν». Το γύρισμα ήταν απολαυστικό. «Γελάσαμε πολύ».

ANIMATION

«Underground» (Γιάννης Χριστοφόρου)

«Μου πήρε τρία χρόνια να γυρίσω την ταινία. Μιλά για τον θάνατο –φαινομενικά όμως. Είναι με ένα παιδί, γιατί ήθελα το point of view ενός παιδιού στην ταινία. Για πολλούς λόγους, ακόμα και οικονομικούς. Θα μπορούσαμε να στήσουμε ένα τεράστιο σετ, αλλά δεν γινόταν. Θέλαμε να κάνουμε κάτι μίνιμαλ, αλλά ουσιώδες, χωρίς συμβιβασμούς. Κι έπρεπε συνεχώς να “παλεύουμε” με το σκοτάδι, καθώς δεν μπορείς να δεις τον πρωταγωνιστή».

«Shorts from the box/Modern times» (Geza M. Toth)

«Xρησιμοποίησα άπειρα σπίρτα για την ταινία όπως φαντάζεστε. Πρωταγωνιστεί ένα σπίρτο που ξεμένει σε ένα κουτί αλλά ξεκινά ένα ταξίδι που το αλλάζει. Χρησιμοποιώντας το σχήμα, τη μορφή, το χρώμα, μπορείς να εκφράσεις ό, τι θέλεις. Χρησιμοποίησα την πιο απλή, την πιο βασική μορφή κινηματογράφησης, έναν τρόπο animation που εφαρμοζόταν 20-30 χρόνια πριν. Η πλοκή έχει πολλή δράση, και η ταινία μιλά για το πώς ζούμε τη ζωή μας… Ήθελα ο θεατής να σκεφτεί βλέποντάς την, δεν ήθελα να του το κάνω εύκολο».

«Little fire» (Chen Wu)

«Στην ταινία μου, στον κόσμο των φλεγόμενων σπίρτων, ένα σπίρτο δεν λέει να ανάψει. Όμως στην ζωή όλοι βρίσκουν το δρόμο τους: λάμπουν και καίνε με τον δικό τους τρόπο. Οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν πως το να διαφέρει κάποιος σε αυτήν την κοινωνία πως ζούμε, είναι ΟΚ. Δεν έχει σημασία το  φύλο ή η ηλικία σου. Όταν δύο σπίρτα ενωθούν, δημιουργούν μα ανάφλεξη. Αυτό κάνει η αγάπη».

«Π» (Στέλιος Κουπετώρης»

Ο σκηνοθέτης και sound designer, που είχε για παραγωγό τον Αmit Gicelter, ο οποίος ήταν παρόντας στη συζήτηση, είπε πως είχε πάντα αυτό το θέμα στο μυαλό του. «Μάλιστα βλέποντας έναν παλιό προτζέκτορα σκέφτηκα πως μοιάζει με τροχό χάμστερ. Είναι η πρώτη φορά που κάνω animation, και ομολογώ πως αν μπορούσε να γυρίσω την ταινία ως live action θα το έκανα. Βασίστηκα στις αρχετυπικές ιστορίες γάτας και ποντικιού, ένα πολύ παλιό μοτίβο. Και αντέστρεψα τους ρόλους. Η σχέση αυτών των δύο ανέκαθεν μου θύμιζε το πώς λειτουργεί η κινηματογραφική βιομηχανία: οι γάτες αντιπροσωπεύουν τον ισχυρό, τον ήρωα. Τα ποντίκια τον αδύναμο. Με ενδιέφερε να υπονομεύσω αυτό το στερεότυπο. Για λίγο το ποντίκι γίνεται ο καλός. Τελικά όμως γίνεται κι αυτό κακός. Γιατί η εξουσία μας αλλάζει».

Τελετή έναρξης – 47ο DISFF 2024

Τελετή έναρξης - 47ο DISFF 2024

Η ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ 47ου DISFF

Παλμός, πάθος και νεανικός ενθουσιασμός κυριάρχησαν κατά τη χθεσινή τελετή έναρξης του 47ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο «Αντώνης Παπαδόπουλος» του Δημοτικού Ωδείου της πόλης, παρουσία του Υφυπουργού Πολιτισμού Ιάσωνα Φωτήλα.

Με έναν εγκάρδιο, πηγαίο και ουσιαστικό χαιρετισμό προς όλους τους συμμετέχοντες δημιουργούς και την διαπίστωση πως οι ελληνικές ταινίες μικρού μήκους βρίσκονται στην κορυφή της παγκόσμιας κινηματογραφίας, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Σακαρίδης, ευχαριστώντας όλους του συνεργάτες του, δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει πως «καθημερινά δίνεται μάχη για την μεγέθυνση του Φεστιβάλ», το οποίο συμπληρώνει φέτος 47 χρόνια πορείας και θα διεξαχθεί 2 με 8 Σεπτεμβρίου, σε φυσικούς χώρους και online, ενισχυμένο σε εξωστρέφεια και αναγνωρισιμότητα.

Για την εδραίωση του Φεστιβάλ στο ελληνικό κινηματογραφικό τοπίο,  «που απολαμβάνει διεθνούς αναγνώρισης» και το «πλούσιο πολιτιστικό απόθεμα που αυτό έχει δημιουργήσει στην πόλη της Δράμας μέσα από ταινίες που αποτυπώνουν κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές αλλαγές της Ελλάδας, παρέχοντας ένα πολύτιμο αρχείο για τις μελλοντικές γενιές», μίλησε ο Δήμαρχος Δράμας και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος. Έκανε λόγο για τη σημασία της διατήρησης και της διάσωσης του Πολιτιστικού Οργανισμού ως αυτόνομου θεσμού, ευχαριστώντας την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και αναφερόμενος στις βελτιώσεις ως προς τις συνθήκες διεξαγωγής της διοργάνωσης, επεσήμανε πως βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο για την αναβάθμιση των πολιτιστικών υποδομών του δήμου Δράμας, ύψους

1.460.000 ευρώ που έχει ήδη εξασφαλιστεί. Το έργο αφορά παρεμβάσεις στον κινηματογράφο Ολύμπια και στο Δημοτικό Ωδείο και προβλέπει  προμήθεια και εγκατάσταση ηχητικού και φωτιστικού εξοπλισμού, αντικατάσταση καθισμάτων και δαπέδων, εγκαταστάσεις κλιματισμού και αερισμού και προμήθεια μουσικού εξοπλισμού. Υπενθύμισε επίσης πως προχωρούν οι διαδικασίες για τη δημιουργία οπτικοακουστικού κόμβου στο πρώην στρατόπεδο Ανδρικάκη.

«Η μικρή φόρμα όχι μόνο αντέχει αλλά πρωταγωνιστεί και σηματοδοτεί την πραγματικότητα και η Δράμα με αυτό το Φεστιβάλ είναι η καλύτερη απόδειξη», υποστήριξε ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας. Πρόσθεσε μάλιστα πως «το Υπουργείο Πολιτισμού αντιλαμβάνεται ως καθήκον την ενίσχυση των φεστιβάλ για τη διατήρηση αυτής της μικρής αλλά βαριάς βιομηχανίας ονείρων και δημιουργίας, ώστε να συνεχίζουν να ανθίζουν και να αποτελούν εστίες ελευθερίας και έμπνευσης».

Χαρακτήρισε τα φεστιβάλ «ζωντανούς οργανισμούς που οφείλουν να εξελίσσονται, να αναπτύσσονται και να συμπεριλαμβάνουν απαντήσεις  για τις νέες προκλήσεις του χώρου».

Στην χρηματοδότηση του Φεστιβάλ με 210.000 ευρώ για την τριετία 2023-2025, «δηλαδή με 70.000 ευρώ ετησίως μέσω προγραμματικής σύμβασης με το Υπουργείο Πολιτισμού, τον Δήμο και τον Πολιτιστικό Οργανισμό», αναφέρθηκε ο Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Μιχάλης Μουρβετίδης. Σημείωσε πως η Περιφέρεια χρηματοδοτεί επίσης το πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών κινηματογραφικής γραφής, πρακτικής και έρευνας του ΕΑΠ με το ποσό των 126.000 ευρώ μέσω αντίστοιχης προγραμματικής σύμβασης.

Στην συνεχόμενη ανοδική πορεία του Φεστιβάλ και την καταξίωσή του στον παγκόσμιο χάρτη, αναφέρθηκε ο Αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού  Μήκους Δράμας Πέτρος Παρασκευαΐδης, κάνοντας λόγο για το προπτυχιακό τμήμα κινηματογραφικών σπουδών του ΕΑΠ και την αύξηση των σπουδαστών, καθώς και στο πρόγραμμα του Cinematherapy. Αναφέρθηκε επίσης στην πρόθεση να αυξηθούν τα εκπαιδευτικά προγράμματα και σε άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Τέλος παρουσίασε τα νέα βραβεία του Φεστιβάλ που θα απονεμηθούν στους φετινούς νικητές, δημιουργίες του γλύπτη Οδυσσέα Τοσουνίδη, εμπνευσμένα από την αρχαία και νεώτερη ιστορία της Δράμας.

Σύντομους χαιρετισμούς απηύθυναν οι  βουλευτές του νομού  Δημήτρης Κυριαζίδης από τη ΝΔ, Τάσος Νικολαΐδης από το ΠΑΣΟΚ και Θεόφιλος Ξανθόπουλος από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Την τελετή έναρξης παρουσίασε ο Βασίλης Τερζόπουλος που έδωσε το λόγο στις κριτικές επιτροπές και τους επικεφαλής τμημάτων, χαρακτηρίζοντας το Φεστιβάλ «έναν χώρο και μια πλατφόρμα συμπερίληψης, ενωτικότητας και ενσωμάτωσης κάθε καλλιτεχνικής τάσης, φωνής και έκφρασης από την ευρεία, δημιουργική κινηματογραφική κοινότητα». Ο ίδιος επιμελείται  το Short and Green με ταινίες που εμπίπτουν στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Η Βαρβάρα Δούκα αναφέρθηκε στη συμπλήρωση των 11 χρόνων του Pitching Lab, «εκεί όπου εκκολάπτονται σχέδια και θα επιστρέφουν ως διαγωνιζόμενες ταινίες. Πρόκειται για μια βοήθεια που έλαβε η κινηματογραφική κοινότητα εντός συνόρων με την αναγκαστική διάδραση της παγκόσμιας κοινότητας και το αντίθετο», κατέληξε.

«Μία πύλη εξωστρέφειας και ένα πεδίο ανάπτυξης και συνάντησης κινηματογραφιστών με εκπροσώπους και επαγγελματίες της αγοράς και της βιομηχανίας», το short film hub, έχει από φέτος συντονιστή τον Φλοριάν Φερναντέζ του Short Film Market του Φεστιβάλ Καννών, που μίλησε «για την συγγραφή της πλοκής ως κύριο θέμα του προγράμματος, που θα μεγαλώνει κάθε χρόνο, έως ότου ανακαλυφθεί η δυναμική της μικρού μήκους ταινίας στην Ελλάδα, και εξελιχθεί σε μια πιο προσωπική προσέγγιση», όπως είπε.

Στις κατηγορίες του Φεστιβάλ εντάσσονται επίσης ταινίες animation, καθώς και το διαγωνιστικό πρόγραμμα KIDDO με ταινίες για παιδιά και από παιδιά με υπεύθυνη την Έλενα Μαυρίδου.

Ο Θανάσης Νεοφώτιστος, head programmer του διεθνούς σπουδαστικού με 13 ταινίες από όλον τον κόσμο φέτος και θεματική τη θάλασσα και τον άνθρωπο, σημείωσε πως «πρέπει να γίνουν γόνιμες συζητήσεις για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν την κινηματογραφική κοινότητα και ειδικά ένα σημαντικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο».

Για το κενό που ήρθαν να καλύψουν οι σπουδαστικές ταινίες «που παρόλη την απίστευτη ενέργεια και δύναμη τους δεν μπορούσαν να παιχτούν πουθενά, παρά μόνο σε σχολεία», μίλησε ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης, καθηγητής σεναρίου στη σχολή κινηματογράφου του ΑΠΘ και head programmer του Εθνικού Σπουδαστικού.

Την τελετή έκλεισε ο Αχιλλέας Κυριακίδης, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Εθνικού Διαγωνιστικού, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «εδώ και σαράντα χρόνια το φεστιβάλ Δράμας φιλοξενεί όνειρα, στεγάζει ανησυχίες, προβάλλει αναζητήσεις και στοιχειοθετεί  χρόνο με το χρόνο ένα υπόδειγμα παραδειγματικού ήθους όπου η άμιλλα παίρνει τις διαστάσεις διαλεκτικής αντιπαράθεσης που κυοφορεί το ροκ του κινηματογραφικού μας μέλλοντος. Η ταινία μικρού μήκους δεν είναι άρρωστη, καθυστερημένη, ένα παιδί με προβλήματα ανάπτυξης, είναι μια μεγάλου μήκους που δεν έγινε και κυρίως μια ταινία μεγάλου μήκους που παρουσιάζει προβλήματα πρόωρης ανάπτυξης, ένα αυτόνομο είδος γραφής με δικούς του νόμους και κανόνες, κώδικες, αισθητική νομοτέλεια, οικονομία».

DISFF#47 Opening Ceremony

Αφιέρωμα στο νέο πρόγραμμα σπουδών Κινηματογράφου του ΕΑΠ

Αφιέρωμα στο νέο πρόγραμμα σπουδών Κινηματογράφου του ΕΑΠ

Αφιέρωμα στο νέο πρόγραμμα σπουδών Κινηματογράφου του ΕΑΠ στο DISFF47

 

Το πρόγραμμα «Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας» της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Βιώσιμου Σχεδιασμού του ΕΑΠ στοχεύει στο να εφοδιάσει τους/τις φοιτητές/φοιτήτριες με τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να μπορούν να εργαστούν σε διάφορους τομείς οπτικοακουστικών και κινηματογραφικών παραγωγών, δίνοντάς τους τα θεωρητικά και πρακτικά εφόδια σε ένα εκτεταμένο εύρος γνωστικών πεδίων σχετικά με τον κινηματογράφο.

Στο πλαίσιο της επιτυχούς συνεργασίας μεταξύ του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας επιλέχθηκαν για προβολή στο 47ο DISFF (τόσο στους φυσικούς χώρους προβολών, όσο και στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του Φεστιβάλ), οι φοιτητικές εργασίες των θεματικών ενοτήτων σκηνοθεσίας των πρώτων τριών εξαμήνων του προγράμματος για το ακαδημαϊκό έτος 2023-2024.

O Κοσμήτορας της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Βιώσιμου Σχεδιασμού, Καθηγητής Στέλιος Ζερεφός, χαιρετίζει την απόφαση του Φεστιβάλ να παρουσιάσει εργασίες φοιτητών και ανακοινώνει την υποστήριξη του εγχειρήματος και την διεύρυνση της συνεργασίας με την συνδιοργάνωση του 1ου Επιστημονικού Συνεδρίου Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας που θα διεξαχθεί υβριδικά στην πόλη της Δράμας και online τον προσεχή Δεκέμβριο. Περισσότερες πληροφορίες για το συνέδριο στην ιστοσελίδα icc.eap.gr.

Α/Α | ΤΙΤΛΟΣ | ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ | ΔΙΑΡΚΕΙΑ (min) | ΕΞΑΜΗΝΟ

1 Η Νύχτα | Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης | 12 | ΧΕΙΜ. 2023

2 Η Μαγική Πίτσα | Λεωνίδας Σκερλετόπουλος | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

3 | Ο Κήπος των Ψυχών | Παναγιώτης Χρυσοβαλάντης Χάιτας | 6 | ΕΑΡ. 2024

4 | Είσαι Ευτυχισμένη | Νεκτάριος Παναγιώτης Μπουτεράκος | 4 | ΕΑΡ. 2024

5 | Διπλό Νερό | Βάιος Παπαδόπουλος | 3 | ΕΑΡ. 2023

6 | Κάνε ότι δεν Άκουσες | Γιώργος Κεραμυδάς | 4 | ΕΑΡ. 2023

7 | Δύο Κάθετες Γραμμές | Γιώργος Βλάσσης | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

8 | Άριστα 10 | Άγγελος Δελής | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

9 | My First Christmas | Τρύφωνας Ζήσης | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

10 | Δώδεκα και Ένα | Σοφία Σακελλαρίου | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

11 | Ambiguous Threat | Πηνελόπη Καραματσούκη | 4 | ΕΑΡ. 2024

12 | Take My Time | Δημήτρης Τσιάμης | 7 | ΕΑΡ. 2024

13 | Ο Φάκελος | Βασίλης Μπόσμης | 3 | ΕΑΡ.  2023

14 | Solredo | Δήμητρα Πετμεζά | 5 | ΕΑΡ.  2023

15 | Helpless | Νίκος Καραμολέγκος | 4 | ΧΕΙΜ. 2023

16 | Κίτρινο | Ηλίας Μαρούτσης | 5 | ΧΕΙΜ. 2023

17 | Το Τελευταίο Κομμάτι | Θόδωρος Τζιάτζιος | 11 | ΧΕΙΜ. 2023

18 | Ταρίφα | Δημήτρης Χρήστου | 11 | ΧΕΙΜ. 2023

19 | Με Σπασμένα Φτερά | Νικόλας Δήμου | 5 | ΕΑΡ.  2023

20 | Σε Μια Άλλη Ζωή | Γιώργος Καίσαρης | 5 | ΕΑΡ.  2023

21 | Αμμάργτο | Νικόλαος Κοτσαμπουγιούκης | 5 | ΧΕΙΜ. 2023