To DISFF φέρνει τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο στην καρδιά του Aguilar Film Fest

Το Aguilar de Campoo (Ισπανία), μια πόλη μόλις 7.000 κατοίκων, γνωστή ως «η πόλη των μπισκότων» χάρη στο μεγαλύτερο εργοστάσιο μπισκότων της Ευρώπης, αποτελεί έναν από τους πιο ξεχωριστούς και παθιασμένους κόμβους μικρού μήκους κινηματογράφου στην Ευρώπη. Από τις 28 Νοεμβρίου έως τις 7 Δεκεμβρίου 2025, η 37η έκδοση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Aguilar (AFF Aguilar Film Festival) μετέτρεψε τις κινηματογραφικές αίθουσες της πόλης σε ένα αυθεντικό πολιτιστικό επίκεντρο, όπου οι κάτοικοι συζητούν για ταινίες μικρού μήκους με τον ίδιο ζήλο που αλλού επιφυλάσσεται στο ποδόσφαιρο, και όπου οι προβολές γεμίζουν ανεξαρτήτως κρύου, βροχής ή χιονιού.

Φέτος, το φεστιβάλ στράφηκε προς το Αιγαίο με το Focus Greece: Drama, μια ειδική συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF), το σημαντικότερο φεστιβάλ μικρού μήκους της Ελλάδας. Το πρόγραμμα έφερε τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο στη βόρεια Ισπανία μέσα από οκτώ αξιόλογες ταινίες μικρού μήκους και με την παρουσία του Γιώργου Αγγελόπουλου, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του DISFF, ως επίσημου διεθνούς προσκεκλημένου.

Για τον Αγγελόπουλο, η πρόσκληση στο Aguilar de Campoo αποτέλεσε ταυτόχρονα τιμή και ευκαιρία για την ενίσχυση της διεθνούς κυκλοφορίας του ελληνικού κινηματογράφου μικρού μήκους. «Ήταν μεγάλη χαρά και τιμή για το Φεστιβάλ Δράμας να βρίσκεται φέτος στο Aguilar, γιατί πιστεύουμε ότι όσο περισσότερο ταξιδεύουν οι ταινίες των Ελλήνων δημιουργών —ιδιαίτερα σε φεστιβάλ μακριά από τον τόπο τους— τόσο πιο εύκολα μπορούν να μοιραστούν το μήνυμά τους και το ταλέντο τους», ανέφερε. Σύμφωνα με τον ίδιο, φεστιβάλ όπως το Aguilar και η Δράμα ενώνονται από μια κοινή αποστολή: την ανακάλυψη νέων φωνών και την προσφορά πλατφορμών όπου οι ταινίες τους μπορούν να συναντήσουν νέα κοινά.

Ταινίες του Focus Greece: DISFF

To πρόγραμμα του DISFF παρουσίασε οκτώ ταινίες μικρού μήκους των τελευταίων χρόνων που αποτυπώνουν τον παλμό της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφίας, καλύπτοντας τη μυθοπλασία, το animation και διαφορετικές αφηγηματικές προσεγγίσεις:

• Honeymoon – Άλκη Παπασταθόπουλος
• Kafka’s Collection of Porn – Αριστοτέλης Μαραγκός
• Light of Light – Νεριτάν Ζινχίρια
• Nothing Holier than a Dolphin – Ισαβέλλα Μαργαρά
• Memoir of a Veering Storm – Σοφία Γεωργοβασίλη
• What We Ask of a Statue is that it Doesn’t Move – Δάφνη Ερετάκη
• Plantasia – Άγγελος Γκουρζής
• Airhostess-737 – Θανάσης Νεοφώτιστος

Συνολικά, τα έργα αυτά συνέθεσαν μία από τις πιο ετερογενείς και ταυτόχρονα συνεκτικές ενότητες του φεστιβάλ, συνδυάζοντας μυθολογία και πολιτική, ρεαλισμό και πνευματικότητα, χιούμορ και τραγωδία. Ο Αγγελόπουλος παραδέχτηκε ότι η επιλογή του προγράμματος δεν ήταν εύκολη: «Ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξουμε τις ταινίες, γιατί τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος μικρού μήκους έχει παρουσιάσει έργα υψηλής ποιότητας σε πολύ διαφορετικά είδη και θεματικές».

Παρά τους περιορισμένους πόρους παραγωγής, οι ελληνικές ταινίες μικρού μήκους έχουν γνωρίσει σημαντική διεθνή αναγνώριση. «Οι Έλληνες δημιουργοί, με πολύ περιορισμένα μέσα, καταφέρνουν να δημιουργούν έργα που μπορούν να ανταγωνιστούν πολύ μεγαλύτερες παραγωγές», σημείωσε ο Αγγελόπουλος, υπογραμμίζοντας ότι η δημιουργικότητα και το ισχυρό προσωπικό όραμα αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής σκηνής μικρού μήκους.

Φεστιβάλ με κοινή αποστολή

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Aguilar, ο Αγγελόπουλος έκανε έναν σαφή παραλληλισμό ανάμεσα στο Φεστιβάλ Δράμας και το Φεστιβάλ Aguilar, τονίζοντας τη σύγκλιση στόχων και φιλοσοφίας. Και τα δύο φεστιβάλ, όπως επεσήμανε, είναι αφιερωμένα στην ανακάλυψη νέων ταλέντων και στη στήριξη δημιουργών που βρίσκονται στα πρώτα τους βήματα. Απορρίπτοντας οποιαδήποτε έννοια ανταγωνισμού, υπογράμμισε ότι η συνεργασία μεταξύ φεστιβάλ είναι απαραίτητη για τη ζωντάνια του κινηματογράφου, καθώς η διεθνής ανταλλαγή ωφελεί δημιουργούς, διοργανώσεις και κοινό.

Πέρα από τις προβολές, η στήριξη του Φεστιβάλ Δράμας στους νέους δημιουργούς επεκτείνεται μέσα από ένα ισχυρό εκπαιδευτικό πλαίσιο, που περιλαμβάνει το Short Film Hub, ομιλίες, δράσεις και masterclasses, προσφέροντας εργαλεία για τα πρώτα επαγγελματικά τους βήματα. Η φιλοσοφία αυτή βρήκε ισχυρή απήχηση και στο Aguilar, όπου το ελληνικό πρόγραμμα σχεδιάστηκε όχι μόνο ως βιτρίνα, αλλά και ως πράξη πολιτιστικής εξωστρέφειας.

Άγγελος Γκουρζής και Plantasia: Η αισιοδοξία ως αντίσταση

Ένα από τα έργα που ξεχώρισαν ήταν το Plantasia του Άγγελου Γκουρζή, μια ταινία animation που προσεγγίζει την κλιματική κρίση μέσα από το πρίσμα της ελπίδας και όχι της καταστροφής. «Η αμέλειά μας απέναντι στη φύση γίνεται η πτώση μας, αλλά δεν ήθελα να σταματήσω εκεί», εξήγησε. Αντίθετα, η ταινία προτείνει τη συνύπαρξη αντί της σύγκρουσης: «Ήθελα το κοινό να φύγει με περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στη δυνατότητα να πορευτούμε μαζί με τη φύση και όχι εναντίον της».

Δημιουργημένο ως πτυχιακή του εργασία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, το Plantasia διαμορφώθηκε υπό έντονη χρονική πίεση. «Είχα λιγότερο από τρεις μήνες για να παραδώσω την ταινία, αλλιώς κινδύνευα με διαγραφή», θυμάται. Αυτή η πίεση λειτούργησε τελικά απελευθερωτικά, ωθώντας τον να εμπιστευτεί το ένστικτό του. Η επιλογή της ταινίας στο Aguilar ξεπέρασε τις προσδοκίες του και επιβεβαίωσε τη σημασία των ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα ως χώρου πειραματισμού και προσωπικής έκφρασης.

Ισαβέλλα Μαργαρά: Όταν οι μύθοι ξαναζωντανεύουν

Στο Nothing Holier than a Dolphin, η Ισαβέλλα Μαργαρά αναζωογονεί τη μυθολογία μέσα από τον κινηματογράφο και το σωματικό θέατρο. «Σε μια μικρή μεσογειακή πόλη, ένας αρχαίος μύθος ζωντανεύει απροσδόκητα», εξηγεί. Αντλώντας από μύθους τόσο της Σάμου όσο και του Αρκτικού Κύκλου, η Μαργαρά διαμόρφωσε αυτό που περιγράφει ως «μια σύγχρονη οπτική που συνδυάζει διαφορετικές μυθολογικές παραδόσεις».

Η παραγωγή αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες, όπως η απώλεια της αρχικής χρηματοδότησης και μια αιφνίδια εγκυμοσύνη λίγο πριν τα γυρίσματα. «Ήταν καταστροφή από πολλές απόψεις, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να συνεχίσω», θυμάται. Η απόφαση δικαιώθηκε: η ταινία απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Clermont-Ferrand και έχει προβληθεί περισσότερες από 130 φορές παγκοσμίως. Για τη Μαργαρά, αυτό επιβεβαιώνει τη διαχρονική δύναμη της αφήγησης: «Η αφήγηση είναι ένα βαθιά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ανεξαρτήτως χώρας».

Θανάσης Νεοφώτιστος και Airhostess-737: Αναταράξεις, πένθος και χιούμορ

Ο Θανάσης Νεοφώτιστος συμμετείχε με το Airhostess-737, μια τραγικωμωδία που συνδυάζει το πένθος, τη φαντασία και το μαύρο χιούμορ. Εμπνευσμένη από ένα όνειρο κατά τη διάρκεια ψυχοθεραπείας, η ταινία ακολουθεί μια αεροσυνοδό που μεταφέρει τη σορό της μητέρας της, ενώ το αεροπλάνο περνά έντονες αναταράξεις. «Είναι μια ιστορία για την απώλεια και την κατανόηση της μητέρας σου», εξηγεί.

Και εδώ, οι περιορισμένοι πόροι λειτούργησαν ως καταλύτης δημιουργικότητας. Καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα γυρισμάτων σε πραγματικό αεροσκάφος, η ομάδα κατασκεύασε ένα σκηνικό πλήρους κλίμακας, μετατρέποντας το αεροπλάνο σε έναν ζωντανό οργανισμό. Αναφερόμενος στον ελληνικό κινηματογράφο μικρού μήκους, ο Νεοφώτιστος παρατηρεί: «Είμαστε πολύ δυνατοί σε αυτή τη φόρμα. Η πρόκληση βρίσκεται στη μετάβαση προς τις μεγάλου μήκους ταινίες».

DISFF in Aguilar

Σχεδιασμένο ως ένα παράθυρο στη δυναμική του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, το Focus Greece: DISFF στόχευσε να προσφέρει μεγαλύτερη ορατότητα στους νέους Έλληνες δημιουργούς, ενώ παράλληλα έδωσε στο κοινό του Aguilar την ευκαιρία να ανακαλύψει μια κινηματογραφία που ίσως δεν είχε μέχρι τότε γνωρίσει. Όπως συνόψισε ο Αγγελόπουλος, ο απώτερος στόχος ήταν η έμπνευση και η σύνδεση: «Η επικοινωνία ανάμεσα σε μια ταινία και το κοινό της είναι ο αληθινός σκοπός της κινηματογραφικής εμπειρίας».

Στο Aguilar, εκεί όπου το άρωμα των μπισκότων συναντά το πάθος για τον κινηματογράφο, η Ελλάδα βρήκε ένα φιλόξενο σπίτι — και οι θεατές ανακάλυψαν μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου μικρού μήκους.