To DISFF φέρνει τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο στην καρδιά του Aguilar Film Fest

Aguilar Film Fest

Το Aguilar de Campoo (Ισπανία), μια πόλη μόλις 7.000 κατοίκων, γνωστή ως «η πόλη των μπισκότων» χάρη στο μεγαλύτερο εργοστάσιο μπισκότων της Ευρώπης, αποτελεί έναν από τους πιο ξεχωριστούς και παθιασμένους κόμβους μικρού μήκους κινηματογράφου στην Ευρώπη. Από τις 28 Νοεμβρίου έως τις 7 Δεκεμβρίου 2025, η 37η έκδοση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Aguilar (AFF Aguilar Film Festival) μετέτρεψε τις κινηματογραφικές αίθουσες της πόλης σε ένα αυθεντικό πολιτιστικό επίκεντρο, όπου οι κάτοικοι συζητούν για ταινίες μικρού μήκους με τον ίδιο ζήλο που αλλού επιφυλάσσεται στο ποδόσφαιρο, και όπου οι προβολές γεμίζουν ανεξαρτήτως κρύου, βροχής ή χιονιού.

Φέτος, το φεστιβάλ στράφηκε προς το Αιγαίο με το Focus Greece: Drama, μια ειδική συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF), το σημαντικότερο φεστιβάλ μικρού μήκους της Ελλάδας. Το πρόγραμμα έφερε τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο στη βόρεια Ισπανία μέσα από οκτώ αξιόλογες ταινίες μικρού μήκους και με την παρουσία του Γιώργου Αγγελόπουλου, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του DISFF, ως επίσημου διεθνούς προσκεκλημένου.

Για τον Αγγελόπουλο, η πρόσκληση στο Aguilar de Campoo αποτέλεσε ταυτόχρονα τιμή και ευκαιρία για την ενίσχυση της διεθνούς κυκλοφορίας του ελληνικού κινηματογράφου μικρού μήκους. «Ήταν μεγάλη χαρά και τιμή για το Φεστιβάλ Δράμας να βρίσκεται φέτος στο Aguilar, γιατί πιστεύουμε ότι όσο περισσότερο ταξιδεύουν οι ταινίες των Ελλήνων δημιουργών —ιδιαίτερα σε φεστιβάλ μακριά από τον τόπο τους— τόσο πιο εύκολα μπορούν να μοιραστούν το μήνυμά τους και το ταλέντο τους», ανέφερε. Σύμφωνα με τον ίδιο, φεστιβάλ όπως το Aguilar και η Δράμα ενώνονται από μια κοινή αποστολή: την ανακάλυψη νέων φωνών και την προσφορά πλατφορμών όπου οι ταινίες τους μπορούν να συναντήσουν νέα κοινά.

Ταινίες του Focus Greece: DISFF

To πρόγραμμα του DISFF παρουσίασε οκτώ ταινίες μικρού μήκους των τελευταίων χρόνων που αποτυπώνουν τον παλμό της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφίας, καλύπτοντας τη μυθοπλασία, το animation και διαφορετικές αφηγηματικές προσεγγίσεις:

  • Honeymoon – Άλκη Παπασταθόπουλος
  • Kafka’s Collection of Porn – Αριστοτέλης Μαραγκός
  • Light of Light – Νεριτάν Ζινχίρια
  • Nothing Holier than a Dolphin – Ισαβέλλα Μαργαρά
  • Memoir of a Veering Storm – Σοφία Γεωργοβασίλη
  • What We Ask of a Statue is that it Doesn’t Move – Δάφνη Ερετάκη
  • Plantasia – Άγγελος Γκουρζής
  • Airhostess-737 – Θανάσης Νεοφώτιστος

Συνολικά, τα έργα αυτά συνέθεσαν μία από τις πιο ετερογενείς και ταυτόχρονα συνεκτικές ενότητες του φεστιβάλ, συνδυάζοντας μυθολογία και πολιτική, ρεαλισμό και πνευματικότητα, χιούμορ και τραγωδία. Ο Αγγελόπουλος παραδέχτηκε ότι η επιλογή του προγράμματος δεν ήταν εύκολη: «Ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξουμε τις ταινίες, γιατί τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος μικρού μήκους έχει παρουσιάσει έργα υψηλής ποιότητας σε πολύ διαφορετικά είδη και θεματικές».

Παρά τους περιορισμένους πόρους παραγωγής, οι ελληνικές ταινίες μικρού μήκους έχουν γνωρίσει σημαντική διεθνή αναγνώριση. «Οι Έλληνες δημιουργοί, με πολύ περιορισμένα μέσα, καταφέρνουν να δημιουργούν έργα που μπορούν να ανταγωνιστούν πολύ μεγαλύτερες παραγωγές», σημείωσε ο Αγγελόπουλος, υπογραμμίζοντας ότι η δημιουργικότητα και το ισχυρό προσωπικό όραμα αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής σκηνής μικρού μήκους.

Φεστιβάλ με κοινή αποστολή

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Aguilar, ο Αγγελόπουλος έκανε έναν σαφή παραλληλισμό ανάμεσα στο Φεστιβάλ Δράμας και το Φεστιβάλ Aguilar, τονίζοντας τη σύγκλιση στόχων και φιλοσοφίας. Και τα δύο φεστιβάλ, όπως επεσήμανε, είναι αφιερωμένα στην ανακάλυψη νέων ταλέντων και στη στήριξη δημιουργών που βρίσκονται στα πρώτα τους βήματα. Απορρίπτοντας οποιαδήποτε έννοια ανταγωνισμού, υπογράμμισε ότι η συνεργασία μεταξύ φεστιβάλ είναι απαραίτητη για τη ζωντάνια του κινηματογράφου, καθώς η διεθνής ανταλλαγή ωφελεί δημιουργούς, διοργανώσεις και κοινό.

Πέρα από τις προβολές, η στήριξη του Φεστιβάλ Δράμας στους νέους δημιουργούς επεκτείνεται μέσα από ένα ισχυρό εκπαιδευτικό πλαίσιο, που περιλαμβάνει το Short Film Hub, ομιλίες, δράσεις και masterclasses, προσφέροντας εργαλεία για τα πρώτα επαγγελματικά τους βήματα. Η φιλοσοφία αυτή βρήκε ισχυρή απήχηση και στο Aguilar, όπου το ελληνικό πρόγραμμα σχεδιάστηκε όχι μόνο ως βιτρίνα, αλλά και ως πράξη πολιτιστικής εξωστρέφειας.

Άγγελος Γκουρζής και Plantasia: Η αισιοδοξία ως αντίσταση

Ένα από τα έργα που ξεχώρισαν ήταν το Plantasia του Άγγελου Γκουρζή, μια ταινία animation που προσεγγίζει την κλιματική κρίση μέσα από το πρίσμα της ελπίδας και όχι της καταστροφής. «Η αμέλειά μας απέναντι στη φύση γίνεται η πτώση μας, αλλά δεν ήθελα να σταματήσω εκεί», εξήγησε. Αντίθετα, η ταινία προτείνει τη συνύπαρξη αντί της σύγκρουσης: «Ήθελα το κοινό να φύγει με περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στη δυνατότητα να πορευτούμε μαζί με τη φύση και όχι εναντίον της».

Δημιουργημένο ως πτυχιακή του εργασία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, το Plantasia διαμορφώθηκε υπό έντονη χρονική πίεση. «Είχα λιγότερο από τρεις μήνες για να παραδώσω την ταινία, αλλιώς κινδύνευα με διαγραφή», θυμάται. Αυτή η πίεση λειτούργησε τελικά απελευθερωτικά, ωθώντας τον να εμπιστευτεί το ένστικτό του. Η επιλογή της ταινίας στο Aguilar ξεπέρασε τις προσδοκίες του και επιβεβαίωσε τη σημασία των ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα ως χώρου πειραματισμού και προσωπικής έκφρασης.

Ισαβέλλα Μαργαρά: Όταν οι μύθοι ξαναζωντανεύουν

Στο Nothing Holier than a Dolphin, η Ισαβέλλα Μαργαρά αναζωογονεί τη μυθολογία μέσα από τον κινηματογράφο και το σωματικό θέατρο. «Σε μια μικρή μεσογειακή πόλη, ένας αρχαίος μύθος ζωντανεύει απροσδόκητα», εξηγεί. Αντλώντας από μύθους τόσο της Σάμου όσο και του Αρκτικού Κύκλου, η Μαργαρά διαμόρφωσε αυτό που περιγράφει ως «μια σύγχρονη οπτική που συνδυάζει διαφορετικές μυθολογικές παραδόσεις».

Η παραγωγή αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες, όπως η απώλεια της αρχικής χρηματοδότησης και μια αιφνίδια εγκυμοσύνη λίγο πριν τα γυρίσματα. «Ήταν καταστροφή από πολλές απόψεις, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να συνεχίσω», θυμάται. Η απόφαση δικαιώθηκε: η ταινία απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Clermont-Ferrand και έχει προβληθεί περισσότερες από 130 φορές παγκοσμίως. Για τη Μαργαρά, αυτό επιβεβαιώνει τη διαχρονική δύναμη της αφήγησης: «Η αφήγηση είναι ένα βαθιά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ανεξαρτήτως χώρας».

Θανάσης Νεοφώτιστος και Airhostess-737: Αναταράξεις, πένθος και χιούμορ

Ο Θανάσης Νεοφώτιστος συμμετείχε με το Airhostess-737, μια τραγικωμωδία που συνδυάζει το πένθος, τη φαντασία και το μαύρο χιούμορ. Εμπνευσμένη από ένα όνειρο κατά τη διάρκεια ψυχοθεραπείας, η ταινία ακολουθεί μια αεροσυνοδό που μεταφέρει τη σορό της μητέρας της, ενώ το αεροπλάνο περνά έντονες αναταράξεις. «Είναι μια ιστορία για την απώλεια και την κατανόηση της μητέρας σου», εξηγεί.

Και εδώ, οι περιορισμένοι πόροι λειτούργησαν ως καταλύτης δημιουργικότητας. Καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα γυρισμάτων σε πραγματικό αεροσκάφος, η ομάδα κατασκεύασε ένα σκηνικό πλήρους κλίμακας, μετατρέποντας το αεροπλάνο σε έναν ζωντανό οργανισμό. Αναφερόμενος στον ελληνικό κινηματογράφο μικρού μήκους, ο Νεοφώτιστος παρατηρεί: «Είμαστε πολύ δυνατοί σε αυτή τη φόρμα. Η πρόκληση βρίσκεται στη μετάβαση προς τις μεγάλου μήκους ταινίες».

DISFF in Aguilar

Σχεδιασμένο ως ένα παράθυρο στη δυναμική του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, το Focus Greece: DISFF στόχευσε να προσφέρει μεγαλύτερη ορατότητα στους νέους Έλληνες δημιουργούς, ενώ παράλληλα έδωσε στο κοινό του Aguilar την ευκαιρία να ανακαλύψει μια κινηματογραφία που ίσως δεν είχε μέχρι τότε γνωρίσει. Όπως συνόψισε ο Αγγελόπουλος, ο απώτερος στόχος ήταν η έμπνευση και η σύνδεση: «Η επικοινωνία ανάμεσα σε μια ταινία και το κοινό της είναι ο αληθινός σκοπός της κινηματογραφικής εμπειρίας».

Στο Aguilar, εκεί όπου το άρωμα των μπισκότων συναντά το πάθος για τον κινηματογράφο, η Ελλάδα βρήκε ένα φιλόξενο σπίτι — και οι θεατές ανακάλυψαν μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές του σύγχρονου κινηματογράφου μικρού μήκους.

To DISFF ταξιδεύει στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

To DISFF ταξιδεύει στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας “ταξίδεψε” για πρώτη φορά στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ).

Σε συνεργασία με το CineFIX παρουσίασε την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου στις 20.00, στο πλαίσιο της έκθεσης «Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή», μια μοναδική κινηματογραφική βραδιά με πέντε προβολές μικρού μήκους από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Οι πέντε ταινίες που προβλήθηκαν συγκροτούν ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα, ανατρέπουν την κυρίαρχη θεώρηση των ζώων ως «προϊόντα» ή «κατοικίδια» και αναδεικνύουν την αξία τους ώς όντα με ενσυναίσθηση και νοημοσύνη.

Από ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την πραγματικότητα της μη ανθρώπινης ζωής σε τεχνολογικό ή αστικό περιβάλλον, έως μυθοπλασίες που υφαίνουν λυρικές και ηθικές συγκρούσεις- κάθε ταινία διαμορφώνει κοινό πεδίο για προβληματισμό και αναγνώριση της αξίας της ζωής πέρα από τον άνθρωπο.

Leila Fatima Keita, Felix Klee

Accidental Animals, 2024
10’

Εκπαιδευτικό Ίδρυμα: University of Television and Film Munich

Κατά τη χαρτογράφηση του κόσμου, το αυτοκίνητο της Google Street View συχνά έρχεται αντιμέτωπο με ζώα. Η ταινία εξετάζει αυτές τις συναντήσεις μεταξύ της μηχανής τεχνικής αναπαραγωγής και πλασμάτων όπως αράχνες, γαϊδούρια ή σκύλοι.

Neritan Zinxhiria

Noi, 2025
15’

Η εκδίκηση ψιθυρίζει: σε ποια θερμοκρασία βράζει το αίμα πάνω στο χιόνι; Όταν ο μεγαλύτερος αδερφός σκοτώνεται από το αγαπημένο του άλογο, ο μικρότερος πρέπει να αποφασίσει –μέσα από εφιάλτες και οράματα– αν θα σκοτώσει το ζώο ή θα το συγχωρέσει.

Lena Dandanelle, Carolin Kubut, Lea Majer

We Used to Be Friends, 2024
6’

Για μεγάλο διάστημα υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας· σήμερα ζουν παραμελημένα στις πόλεις και θεωρούνται πρόβλημα. Το περιστέρι είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος που συνεχίζει να μας επηρεάζει μέχρι και σήμερα.

Carlo Galbiati

Should Virtual Petz Die?, 2025
12’

Εκπαιδευτικό Ίδρυμα: Nouvelle Bug
Έπειτα από μια βλάβη στον υπολογιστή, ένα κορίτσι παλεύει να διαχειριστεί την απώλεια του επί χρόνια ψηφιακού της κατοικίδιου, του Μπούμπα.

Simon Schneckenburger

Skin on Skin, 2025
29’

Δύο άντρες, χαμένοι στην κόλαση της γερμανικής βιομηχανίας κρέατος. Κάτι υπάρχει ανάμεσά τους. Κάτι που θα τους κάνει να ονειρευτούν ξανά.

Οι πιο μικρές μέρες – Les jours les plus courts

Οι πιο μικρές μέρες
Το Φεστιβάλ Δράμας σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας προβάλει τις πιο μικρές μέρες του χρόνου (17, 18 και 19 Δεκεμβρίου) γαλλόφωνες και ελληνικές ταινίες μικρού μήκους για τους πιο μικρούς σινεφίλ.

Δράμα, Αθήνα, Πάτρα, Λάρισσα, Θεσσαλονίκη

Οι πιο μικρές μέρες

Οι πιο μικρές μέρες

Οι πιο μικρές μέρες

Οι πιο μικρές μέρες

Οι πιο μικρές μέρες

Οι πιο μικρές μέρες

Νέος κύκλος Κινηματογραφικού Εργαστηρίου 2026

Νέος κύκλος Κινηματογραφικού Εργαστηρίου 2026

Το Φεστιβάλ Δράμας ανακοινώνει το νέο κύκλο του Κινηματογραφικού Εργαστηρίου για το 2026. Μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωση του τρίτου κύκλου του Κινηματογραφικού Εργαστηρίου και την προβολή κατά τη βδομάδα διεξαγωγής του Φεστιβάλ των ταινιών μικρού μήκους που δημιουργήθηκαν, είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την έναρξη του τέταρτου κύκλου του προγράμματος.

Το Εργαστήριο, σε σχεδιασμό και εκτέλεση της καλλιτεχνικής ομάδας του φεστιβάλ, θα πραγματοποιηθεί στην πόλη της Δράμας. Οι ταινίες μικρού μήκους που θα δημιουργηθούν, θα προβληθούν στο πλαίσιο του 49ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας στο εμβληματικό κτήριο του Γυμνασίου Αρρένων.

Το πρόγραμμα, που υλοποιείται για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, παρέχει στα συμμετέχοντα άτομα βασικές γνώσεις και εργαλεία για τη συγγραφή σεναρίου και τη σκηνοθεσία μίας ταινίας μικρού μήκους. Παράλληλα, προσφέρει τεχνογνωσία στην ανάπτυξη ιστοριών και σε βασικά στοιχεία παραγωγής. Το εργαστήριο είναι ανοιχτό σε άτομα άνω των 18 ετών με ενδιαφέρον για τη σκηνοθεσία ή/και το σενάριο και είναι δημότες του Δήμου Δράμας ή δηλώνουν μόνιμη κατοικία εντός του Δήμου Δράμας.

Οι εισηγητές του εργαστηρίου είναι δύο έμπειροι και καταξιωμένοι δημιουργοί:

  • Παναγιώτης Ιωσηφέλης, διακεκριμένος σεναριογράφος, καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ και head programmer του Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ, και
  • Βασίλης Λουλές, βραβευμένος σκηνοθέτης και καθηγητής σκηνοθεσίας του προγράμματος «Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας» του ΕΑΠ.

Την καλλιτεχνική επιμέλεια του Εργαστηρίου έχει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Γιώργος Αγγελόπουλος.

Τα ενδιαφερόμενα άτομα μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή συμπληρώνοντας την ακόλουθη φόρμα έως τις 20 Δεκεμβρίου 2025:
https://forms.office.com/e/JpgmcDhEd6

Στο πρόγραμμα θα συμμετέχουν έως 35 άτομα.

Για περισσότερες πληροφορίες: 25210-47575, info@dramafilmfestival.gr

Το πρόγραμμα υποστηρίζεται από τη Raycap S.A.

Το DISFF ταξιδεύει στην Αθήνα και στον κιν/γράφο ΤΡΙΑΝΟΝ

trianon 2025

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 48ου DISFF

ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΤΡΙΑΝΟΝ
20-23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025
(Κοδριγκτώνος 21)

Το 48o Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωσή του, ταξιδεύει στην Αθήνα στις 20-23 Νοεμβρίου και φέρνει τις ελληνικές ταινίες των φετινών διαγωνιστικών προγραμμάτων στoν κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ (Κοδριγκτώνος 21).  

Θα προβληθεί το σύνολο του εθνικού διαγωνιστικού προγράμματος του DISFF48 καθώς και οι ελληνικές ταινίες και ελληνικές συμπαραγωγές που διαγωνίστηκαν στα διεθνή τμήματα: Κiddo, Short & Green, Animation και Διεθνές Διαγωνιστικό.

Θα παρευρεθούν οι σκηνοθέτες.

Ώρες προβολών:

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή: 19:00 και 21:00
Την Κυριακή στις 17:00 μια έξτρα προβολή για τους μικρούς μας φίλους, με ταινίες που διαγωνίστηκαν στο πρόγραμμα Kiddo.

Trailer:

#DISSF48 ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – ΤΡΙΑΝΟΝ 2025

Ωρολόγιο πρόγραμμα του DISFF IN ATHENS:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Προπώληση:

more.com

ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟ ΤΡΙΑΝΟΝ

Ανάμεσα στις ταινίες που θα παρακολουθήσουμε συγκαταλέγεται το Noi του Νεριτάν Ζιντζιρία που απέσπασε φέτος το ΧΡΥΣΟ ΔΙΟΝΥΣΟ, αλλά και πολλές ταινίες σε Αθηναϊκή πρεμιέρα, μεταξύ των οποίων το 100 χρόνια μπροστά του Μιχάλη Γιγιντή, το Φούιτ του Αλέξανδρου Χαντζή και Οι Κύκλοι της Ρο της Μυρτώς Αποστολίδου.

Στις ταινίες πρωταγωνιστούν δεκάδες γνωστοί ηθοποιοί όπως οι Μαρία Σκουλά, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Aνδρέας Κωνσταντίνου, Σοφία Κόκκαλη, Χάρης Φραγκούλης, Έλενα Τοπαλίδου,  Χάρης Τζωρτζάκης, Μάκης Παπαδημητρίου,  Λένα Κιτσοπούλου, Εβελίνα Παπούλια, Θανάσης Τοκάκης, Γιούλα Mπούνταλη, Πηνελόπη Τσιλίκα, Δήμητρα Βλαγκοπούλου και πολλά ακόμα νέα ταλαντούχα πρόσωπα.

Θα απολαύσουμε επίσης τις εκπληκτικές ερμηνείες της Φίλιας Παπαγγελίδη  που απέσπασε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (Μίτση) και του Άρη Μπαλή που κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Αυτός που κάποτε υπήρχε]

Τα κοινωνικά θέματα και οι σχέσεις κυριάρχησαν και φέτος. Απώλεια, σχέση μητέρας και κόρης, εγκυμοσύνη, πρώτη περίοδος, αποξένωση. Τα ζώα και τα παιδιά πρωταγωνιστούν σε αρκετές ταινίες, με την παιδική ματιά και φαντασία να έρχεται σε πρώτο πλάνο καταλαμβάνοντας ένα σημαντικό κομμάτι της φετινής θεματικής των ταινιών.

Τα καυτά ζητήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα συνεχίζουν να εμπνέουν για άλλη μια φορά τους μικρομηκάδες: ακροδεξιά, χρεοκοπία, διαφθορά, ομοφοβία, μετανάστευση, αναζήτηση ταυτότητας, ναρκωτικά, πορνεία, αλλά και αναφορές στο πρόσφατο πολιτικό παρελθόν. Τα χνάρια του στο σινεμά συνεχίζει να αφήνει ο εγκλεισμός του lockdown, ενώ θα δούμε και ταινίες εμπνευσμένες από τον κόσμο της νύχτας, ακόμα και από τα σινεμά που κλείνουν στο βωμό του κέρδους. Το εμπόριο του θανάτου στα κοιμητήρια, αλλά και η άνευ όρων παράδοση στην τουριστική βιομηχανία αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για κάποιους άλλους δημιουργούς.

Το πρόγραμμα εμπλουτίζεται ωστόσο και με μία νέα διακριτή τάση: ταινίες με ήρωες μυθικά πλάσματα, όπως τα βαμπίρ, οι γοργόνες και τα ζόμπι, αλλά με lgbtq+ πρόσημο. Την ίδια στιγμή, συναντάμε και υβριδικές ταινίες αλλά και mockumentaries (ταινίες μυθοπλασίας στημένες σαν ντοκιμαντέρ) που ξεγελούν και το πιο έμπειρο μάτι.

Στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ θα βρείτε όλες τις ταινίες που συμμετέχουν στα  διαγωνιστικά τμήματα του Φεστιβάλ.

Την πλήρη λίστα των βραβείων του 48ου DISFF θα βρείτε εδώ:

https://www.dramafilmfestival.gr/awards-disff48-2025/

Εισιτήρια: 5 ευρώ, 3 ευρώ για νέους κάτω των 25 ετών, 20 ευρώ ενιαίο εισιτήριο για όλες τις προβολές.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας διοργανώνεται με την αμέριστη στήριξη του Δήμου Δράμας

Το Φεστιβάλ Δράμας Ταξιδεύει στην Αθήνα – 2025

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ - 2025

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 48ου DISFF

ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΙΡΙΔΑ
18-19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025
(Ακαδημίας 55)

Είσοδος Ελεύθερη

Το 48o Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, μετά την επιτυχημένη ολοκλήρωσή του, ταξιδεύει στην Αθήνα, και φέρνει τις ελληνικές σπουδαστικές ταινίες του φετινού προγράμματος στoν κινηματογράφο ΙΡΙΔΑ στις 18-19 Οκτωβρίου.  

Θα προβληθούν όλες οι ταινίες του Εθνικού Σπουδαστικού προγράμματος όπως και οι ελληνικές ταινίες που διαγωνίστηκαν στο Διεθνές Σπουδαστικό πρόγραμμα του 48ου DISFF. Ανάμεσα τους το Or How to Disappear του Γιώργου Αγγελόπουλου που απέσπασε το Βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Σπουδαστικής Ταινίας «Φρίντα Λιάππα» αλλά και το Ήταν πολύ καλή στο να φεύγει του Βασίλη Παντελίδη που έλαβε το Βραβείο Σκηνοθεσίας.

Στην Ίριδα θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε όλες τις σπουδαστικές ταινίες –βραβευμένες και μη, με παρουσίαση των σκηνοθετών.

Θυμίζουμε πως ο ιστορικός κινηματογράφος ΙΡΙΔΑ του ΕΚΠΑ είναι ο χώρος που χρησιμοποιείται από τον κινηματογραφικό τομέα του ΠΟΦΠΑ για την διεξαγωγή σεμιναρίων. Ένας χώρος απόλυτα ταυτισμένος με την φοιτητική δημιουργικότητα, και άρα ο πλέον ενδεδειγμένος να φιλοξενήσει τις σπουδαστικές ταινίες του Φεστιβάλ Δράμας στην Αθήνα.

Εδώ θα βρείτε το αναλυτικό ωρολόγιο πρόγραμμα του DISFF IN ATHENS:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Προκράτηση θέσεων:

Σάββατο, 18 Οκτ, 18:30
Σάββατο, 18 Οκτ, 21.00
Κυριακή, 19 Οκτ, 18.30 
Κυριακή, 19 Οκτ, 21.00

Προσέλευση 15’ πριν στο χώρο για την παραλαβή των μηδενικών εισιτηρίων

ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΙΡΙΔΑ

Πολύ δημοφιλές και αυτή τη χρονιά, το εθνικό σπουδαστικό πρόγραμμα (https://www.dramafilmfestival.gr/national-student-competition/), το πιο φρέσκο, κεφάτο και νεανικό πρόγραμμα του DISFF, με επικεφαλής τον Παναγιώτη Ιωσηφέλη, περιελάμβανε 24 ταινίες:

Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ines Perot
Πρελούδιο για μια Σουπερνόβα, Αρτεμίου Χρίστος
Στο παζάρι, Κώστας Φούντας Αλουπογιάννης
Fragments of Life from the Place I Call Home, Ανδρέας Λαζίδης
Βόλτα, Σωκράτης Μουσμουλίδης
Υπνος, Cos Mandis, Jay McNeil
Κοσμικό Αυγό, Νεφέλη Ψύκου, Χριστόφορος Αλαμάνης
Λευρεσθής, Ιωάννα Ρουμελιώτη
Transwalking, Ευθυμία Κωτούλα
Το νησί της Αφροδίτης, Ρωξάνη Βαρελά
Or How to Disappear, Γιώργος Αγγελόπουλος
Ο Πατέρας Μου, Χριστίνα Σφακιανάκη
Ήταν Πολύ Καλή Στο Να Φεύγει, Βασίλης Παντελίδης
Μεταμόρφωση, Θάνος Καρανίκας, Δήμητρα Κοσμά
Ραφαέλα, Ηλίας Μαρούτσης
Νέο Μεξικό, Αντώνης Γκούμας
Το κίνητρο , Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης
Όταν άφησες την άνοιξη, Δήμητρα Παπαευθυμίου
Χαμένες Γαρδένιες, Γαλάτεια Λαγουτάρη
Αγριοκέρασο, Παναγιώτης Ζιώγας
Ο Πράσινος Κήπος, Ελένη Τσέκερη
Το ήσυχο βάρος των πραγμάτων,  Δήμητρα Πετμεζά
όnλy connέcτ, Betty Κostadinova
Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, Ορέστης Ρούσκας

Στο φετινό Διεθνές Σπουδαστικό συμμετείχαν οι ταινίες:
Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ινές Περό
και
Simon at the Nightshop, Θανάσης Τσιμπίνης

Την πλήρη λίστα των βραβείων του Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος θα βρείτε εδώ: https://www.dramafilmfestival.gr/1s-awards-cer/

Όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης, σεναριογράφος και καθηγητής σεναρίου (Τμήμα Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης):

«Ο ενθουσιασμός, τα λάθη, οι συνήθως μηδενικοί προϋπολογισμοί, η εκταμίευση τεράστιας προσπάθειας  (απολύτως αμισθί) , η ελπίδα και η διάψευσή της, η παραίτηση και το ξαναξεκίνημα, η ανωριμότητα και το ταλέντο, να θέλουμε να τα πούμε όλα και να λέμε τα μισά ή και τίποτα, να θέλουμε να εξομολογηθούμε μια πολύ μικρή προσωπική ιστορία και να καταλήγουμε  να αγγίζουμε τις ψυχές των θεατών σε πολύ μεγάλα φεστιβάλ σ΄ όλο τον κόσμο -όλα είναι, για μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο πρόγραμμα.

Και φέτος περισσότερες αιτήσεις από την προηγούμενη χρονιά (έφτασαν αισίως τις διακόσιες), τροποποιήσεις στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κινηματογραφικών τμημάτων ώστε οι παρουσιάσεις των σπουδαστικών τους ταινιών να μην αντιβαίνουν στο κανόνα του φεστιβάλ για ελληνική πρεμιέρα της ταινίας, επιδοτήσεις σπουδαστικών μικρού μήκους από χρηματοδοτικά κέντρα αλλά και (σε κάποιες περιπτώσεις) από τις σχολές τους, υποστήριξη σπουδαστικών ταινιών μικρού μήκους από τις περιφέρειες, συμμετοχή έμπειρων ηθοποιών οι οποίοι δείχνουν πίστη στο καλλιτεχνικό όραμα των  νέων δημιουργών».

Φέτος επιλέχθηκαν είκοσι τέσσερις ταινίες «από πολλά και διαφορετικά σχολεία, δημόσια, ιδιωτικά, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου, ελληνικά και ξένα (στα οποία, βέβαια, φοιτούν Ελληνίδες και Έλληνες). Σχολεία γνωστά από τις προηγούμενες χρονιές αλλά και αρκετά καινούργια. Ανάμεσά τους το Τμήμα Τεχνών  Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, το Τμήμα Σκηνοθεσίας της  Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου,  το τμήμα Κινηματογράφου της σχολής Καλών τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου,  το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Εφαρμοσμένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη»  του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου,  το πρόγραμμα Σπουδών Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, το τμήμα Ψηφιακών Τεχνών κα Κινηματογράφου του ΕΚΠΑ,  το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος Πολιτιστικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου,  το ΑΚΤΟ,  το Filmschool.gr,   το Queen Mary του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου”.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας διοργανώνεται με την αμέριστη στήριξη του Δήμου Δράμας

Βραβεία 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2025

ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ Βραβεία 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2025

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Κριτική επιτροπή:

Mαρία Καλλιμάνη, ηθοποιός
Έλσα Λεκάκου, ηθοποιός
Δημοσθένης Παπαμάρκος, συγγραφέας, σεναριογράφος
Ανδρέας Σινάνος, διευθυντής φωτογραφίας
Άγγελος Φραντζής, σκηνοθέτης

Επικεφαλής προγράμματος:
Γιώργος Αγγελόπουλος

 Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Χρυσός Διόνυσος

«Noi», Νεριτάν Ζιντζιρία

Σκεπτικό επιτροπής: Για την άγρια και τρυφερή ματιά του, τις λιτές και ταυτόχρονα τολμηρές του επιλογές, που οδηγούν μυσταγωγικά τον θεατή στον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας.

*Η βραβευμένη ταινία αποσπά το ένα από τα δύο εισιτήρια του DISFF για τη μακρά λίστα υποψηφιοτήτων του Βραβείου Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας.

**Το βραβείο συνοδεύουν δύο έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 10.000 ευρώ, προσφορά των Φίνος Φιλμ, ΕΡΤ και Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ. Ο νικητής του Βραβείου επιλέγεται αυτόματα για να συμμετάσχει στο Agora Short Film Lab του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Βραβείο Σκηνοθεσίας «Τώνια Μαρκετάκη»

«Αυτός που κάποτε υπήρχε», Κωστής Θεοδοσόπουλος

Σκεπτικό επιτροπής: Για τη δεξιοτεχνία με την οποία ανανεώνει τους κώδικες του είδους, για την εικαστική της αρτιότητα και την εξαιρετική διεύθυνση ηθοποιών.

*Το βραβείο συνοδεύουν τρία έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ, προσφορά των ΕΡΤ και Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ. Παροχές εργαστηρίου και εργασίες post production αξίας 2.500 ευρώ, προσφορά της εταιρείας Stefilm. Ο νικητής επιλέγεται αυτόματα για να συμμετάσχει στο Agora Short Film Lab του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 Βραβείο Ντοκιμαντέρ

«Requiem in Salt», Σύλβια Νικολαΐδη – Νικόλας Ιορδάνου

Σκεπτικό επιτροπής: Για την απόλυτη συνέπεια μορφής και περιεχομένου, για την υψηλή αισθητική και τη χαμηλόφωνη αφήγηση που μετατρέπει το προσωπικό πένθος σε καλλιτεχνική και πνευματική εμπειρία.

*Το βραβείο συνοδεύουν τρία έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ, προσφορά των ΕΡΤ και Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ. Παροχές εργαστηρίου και εργασίες post production αξίας 2.500 ευρώ, προσφορά της εταιρείας Stefilm. Ένα σετ φωτιστικών σωμάτων LED, προσφορά των εταιρειών Manios Cine Tools και Amaran.

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

«Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει», Δημήτρης Παπαθανάσης

Σκεπτικό επιτροπής: Για τον τρόπο με τον οποίο υφαίνει με ακρίβεια και αληθοφάνεια έναν κόσμο διαπλοκής και διαφθοράς, καταφέρνοντας να ισορροπήσει θαυμαστά ανάμεσα στην τραγωδία και τη φάρσα και για την ενότητα ύφους των ηθοποιών που με τις ερμηνείες τους συνθέτουν ένα σπάνιο σύνολο.

Βραβείο Σεναρίου

Γιάννης Συμβώνης και Γιώργος Αγγέλκος [«Μικρό Σώμα» του Γιάννη Συμβώνη]

Σκεπτικό επιτροπής: Για την ελλειπτική δραματουργία που αποκαλύπτει σταδιακά το θέμα της ταινίας, χωρίς ίχνος εκθετικότητας ή επιτηδευμένης κρυπτικότητας.

*Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 3.500 ευρώ, προσφορά του Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ.

Βραβείο Drama Queer

«Αυτός που κάποτε υπήρχε», Κωστής Θεοδοσόπουλος

Σκεπτικό επιτροπής: Για τον ευρηματικό τρόπο με τον οποίο επικαιροποιεί την παράδοση των βαμπιρικών μύθων, που πολλές φορές χρησιμοποιήθηκαν ως μεταφορές για τον queer έρωτα, και για το πώς τελικά την μετατρέπει σε μια σύγχρονη χειραφετητική και απελευθερωτική αφήγηση.

*Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Ένα Premium Crew United Pass 3-ετούς συνδρομής, προσφορά της Crew United.

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας

 Φίλια Παπαγγελίδη [«Μίτση» της Γεύης Δημητρακοπούλου]

*Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Ένα Premium Crew United Pass 3-ετούς συνδρομής, προσφορά της Crew United.

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας

Άρης Μπαλής [«Αυτός που κάποτε υπήρχε» του Κωστή Θεοδοσόπουλου]

 *Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Ένα Premium Crew United Pass 3-ετούς συνδρομής, προσφορά της Crew United.

Βραβείο Σχεδιασμού Ήχου

Λέανδρος Ντούνης [«Last Tropics» του Θανάση Τρουμπούκη]

Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Το λογισμικό Pro Tools Studio της Avid Technology, προσφορά της εταιρείας Telmaco.

Βραβείο Ήχου

Δήμητρα Ξερούτσικου, Άρης Παυλίδης [«Οι Λύκοι Επιστρέφουν» του Στέλιου Μωραϊτίδη]

*Το βραβείο συνοδεύουν δύο έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά του Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ. Τεχνικός εξοπλισμός συνολικής αξίας 1.700 ευρώ, προσφορά των εταιριών Manios Cine Tools και Deity Microphones.

Βραβείο Μοντάζ

 Γιάννης Καρπούζης [«Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος» του Γιάννη Καρπούζη]

*Το βραβείο συνοδεύουν δύο έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά του Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ. Το λογισμικό επεξεργασίας ταινιών και βίντεο Avid Media Composer της Avid Technology, προσφορά της εταιρείας Telmaco.

Βραβείο Φωτογραφίας

Κωνσταντίνος Κουκουλιός [«Last Tropics» του Θανάση Τρουμπούκη]

*Το βραβείο συνοδεύουν δύο έπαθλα: Χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά του Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ. Ένα υβριδικό Canon Kit που αποτελείται από φωτογραφική μηχανή και σετ φακών, προσφορά της εταιρίας Canon.

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής

Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος [«Λουδίας» του Άκη Πολύζου]

*Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο με το λογισμικό Pro Tools Studio της Avid Technology, προσφορά της εταιρείας Telmaco.

Βραβείο Ενδυματολογίας «Ιουλία Σταυρίδου»

Johanna Schraut [«Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος» του Γιάννη Καρπούζη]

*Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά του Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.

Βραβείο Σκηνογραφίας

Σοφία Βάσο, Λυδία Μηλίγκου [«Last Tropics» του Θανάση Τρουμπούκη]

*Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά του Οργανισμού Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.

Βραβείο Σχεδιασμού Μακιγιάζ

Δήμητρα Γιατράκου [«Αυτός που κάποτε υπήρχε» του Κωστή Θεοδοσόπουλου]

*Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Ένα Premium Crew United Pass 3-ετούς συνδρομής, προσφορά της Crew United.

Βραβείο Ειδικών και Οπτικών Εφέ

Νίκος Πίττας [«Το τίποτα και τα πάντα» της Λίας Τσάλτα]

*Το βραβείο συνοδεύει έπαθλο: Ένα Premium Crew United Pass 3-ετούς συνδρομής, προσφορά της Crew United.

Ειδική Μνεία

Γιώργος Φρέντζος [«Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος» του Γιάννη Καρπούζη]

Σκεπτικό επιτροπής: Για τη μοναδική συμβολή του στη δημιουργία ενός υβριδικού έργου που με συνέπεια ύφους, εικαστική τόλμη και εντυπωσιακή αληθοφάνεια κατασκευάζει μια ολόκληρη εποχή.

Εύφημος Μνεία

«Τα Κρυμμένα από την ίδρυση του κόσμου», Kevin Walker – Ειρήνη Ζαχαριάδη

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την αυθεντικότητα και την τρυφερότητά του, για το λεπτό και παράδοξο χιούμορ του που ισορροπεί με μια βαθιά μελαγχολία, αποτυπώνοντας την μοναχικότητα της ζωής μιας μικρής κοινότητας σε ένα απομονωμένο νησί.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Κριτική επιτροπή:

Κατερίνα Γρέγου, καλλιτεχνική διευθύντρια Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)
Παναγιώτης Ευαγγελίδης, σκηνοθέτης, σεναριογράφος
Helena Wittmann, σκηνοθέτης, διευθύντρια φωτογραφίας

 Επικεφαλής προγράμματος:
Βασίλης Τερζόπουλος

Grand Prix

«Correct Me If I’m Wrong», Hao Zhou (Γερμανία, ΗΠΑ)

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την τρυφερή και συμπονετική απεικόνιση μιας προσπάθειας συμφιλίωσης με στόχο να γεφυρωθούν βαθιά ριζωμένες διαφορές μέσα στην οικογένεια.

*Η βραβευμένη ταινία αποσπά το ένα από τα δύο εισιτήρια του DISFF για τη μακρά λίστα υποψηφιοτήτων του Βραβείου Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας.

**Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ, προσφορά της εταιρείας Raycap.

Βραβείο Σκηνοθεσίας

«Casa Chica», Lau Charles (Μεξικό)

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την συγκινητική προσέγγιση ενός οικογενειακού δράματος από διαφορετικές οπτικές γωνίες με ενσυναίσθηση και ανοιχτό πνεύμα.

*Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης

«400 Cassettes», Θέλγια Πετράκη (Ελλάδα, Γερμανία)

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την ονειρική εξερεύνηση της επιθυμίας να ασχοληθούμε με το ακατανόητο και να συνομιλήσουμε με τα αστέρια.

*Το βραβείο συνοδεύει χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ.

Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5MONDE

«Tragédia», Bernardo Zanotta (Ολλανδία, Βραζιλία, Γαλλία)

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την ad-hoc ευρηματικότητα και την παιχνιδιάρικη μεταμόρφωση του υλικού, καθώς και για την σύνδεση της νεανικής φαντασίας με την ενήλικη πραγματικότητα.

Υποψηφιότητα «DISFF 2025» για το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους ταινίας της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου

Το Φεστιβάλ της Δράμας ως μέλος του δικτύου της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, μαζί με 29 ακόμη φεστιβάλ, εντάσσει με αυτή τη διάκριση μία ταινία στη λίστα υποψηφιοτήτων της Ακαδημίας για το Βραβείο Μικρού Μήκους Ταινίας.

«Loynes», Dorian Jespers (Βέλγιο, Γαλλία, Βόρεια Μακεδονία, Ηνωμένο Βασίλειο)

 Σκεπτικό επιτροπής: Για την αμφισβήτηση των κινηματογραφικών συμβάσεων, την παράλογη θεατρικότητά της, τη σατιρική της απόδοση, τη μη συμβατική της μορφή και την ανοιχτή σε ερμηνείες αφήγησή της.

Ειδική Μνεία της Επιτροπής

«No Mean City», Ross McClean (Ηνωμένο Βασίλειο)

Σκεπτικό επιτροπής: Για τη διακριτική προσέγγιση της έννοιας της αλλαγής.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ SHORT & GREEN

Κριτική επιτροπή:

Δημήτρης Καπουράνης, ηθοποιός
Σμαρώ Παπαευαγγέλου, μοντέζ – σκηνοθέτις
Neil Young, κριτικός κινηματογράφου, επιμελητής προγραμμάτων φεστιβάλ

Επικεφαλής προγράμματος:
Μάγια Σφακιανάκη

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας

«Common Pear», Gregor Božić (Σλοβενία, Ηνωμένο Βασίλειο)

Σκεπτικό επιτροπής: Το παρελθόν είναι το σταυροδρόμι ανάμεσα σε αυτό που είναι ήδη καθορισμένο και στο μέλλον, που παραμένει ανοιχτό. Η ανάγκη να δράσουμε, εδώ και τώρα, ατομικά αλλά και συλλογικά, υπογραμμίζεται με ακαταμάχητο τρόπο σε αυτήν την τολμηρή και ευφάνταστη ταινία, που καλύπτει ένα εντυπωσιακά μεγάλο θεματικό και μορφολογικό εύρος, παρά τη σύντομη διάρκειά της. Οι ρίζες και τα κλαδιά πολλών ειδών μπλέκονται σε ένα υβριδικό έργο που αποτελεί το ίδιο ένα παράδειγμα καλλιτεχνικής “ανακύκλωσης”. Μέσα στα ερείπια μιας καταστροφικής δυστοπίας, που ακόμη μπορεί να αποφευχθεί, η ταινία ανακαλύπτει έναν σπόρο ελπίδας. Η ανθρώπινη ζεστασιά, το χιούμορ και η ανθεκτικότητα, μας λέει, είναι οι υπερδυνάμεις που μπορούν να στηρίξουν το είδος μας, με τη βοήθεια του κινηματογράφου, ως μια κοινή συναισθηματική εμπειρία που «πρέπει να τη μοιραστούμε, να τη νιώσουμε, να τη δούμε».

*Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ, προσφορά της Αστικής Μη-κερδοσκοπικής εταιρείας ΚΥΚΛΩΨ.

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

«Green», Δημήτρης Ιωσηφίδης Χοκμετίδης (Ελλάδα)

Σκεπτικό επιτροπής: Το βραβείο απονέμεται σε μια ταινία που προσεγγίζει το θέμα της με άμεσο και πειστικό τρόπο, βασιζόμενη στην εμπιστοσύνη και την ενσυναίσθηση που εμφανώς έχουν αναπτυχθεί μεταξύ του σκηνοθέτη και εκείνων που κινηματογραφούνται. Πρόκειται για μια απεικόνιση της αρρενωπότητας, της εργασίας και της μοναξιάς μέσα σε ένα περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένο πλαίσιο, που ενσωματώνει με ευγλωττία και ευρύτερες πολιτικές προεκτάσεις. Η ταινία αυτή αντιπροσωπεύει κάτι νέο και φρέσκο για το ελληνικό ντοκιμαντέρ.

Ειδική Μνεία

«Darwin’s Darlings», Ildze Terēze Felsberga (Λετονία)

 Σκεπτικό επιτροπής: Επίσης, θέλουμε να επαινέσουμε τη διεύθυνση φωτογραφίας της ταινίας από τον Ansis Landorfs.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ KIDDO

Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν οι παρακάτω μαθητές από τη Δράμα:
Αναστασία Αντωνιάδου, Χρήστος Κώτσης, Αναστασία Μπουντούρη, Ευαγγελία Μυτιληναίου, Ουρανία Χατζικούρτη

Επικεφαλής προγράμματος:
Γιώργος Αγγελόπουλος

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας

«Little Rebels Cinema Club», Khozy Rizal (Ινδονησία) 

Σκεπτικό επιτροπής: Για την συγκινητική προσπάθεια του πρωταγωνιστή να μεταφέρει στους φίλους του τον μαγικό κόσμο του σινεμά μέσα από μια κάμερα, η οποία συμβόλιζε για αυτόν την οικογένεια, τη φιλία και τα μελλοντικά όνειρα. Μας έκανε να νιώσουμε ότι τα μεγάλα όνειρα ξεκινάνε από μικρές κατακτήσεις.

*Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ, προσφορά του Emil Kakkis στη μνήμη των παππούδων του Αιμιλίου και Ελβίρας Κάκκη, ιδιοκτητών του πρώτου κινηματογράφου της Δράμας με την επωνυμία «Μέγας Κινηματογράφος» ο οποίος μετονομάστηκε από τη νέα του διεύθυνση, αρκετά χρόνια αργότερα, «Ολύμπια».

Βραβείο “DREAMERS” – Best film (Professional Category)

«Φθινοπωρινά Χριστούγεννα», Κώστας Μπακούρης (Ελλάδα)

Σκεπτικό επιτροπής: Για την ανάδειξη των συναισθημάτων των οικογενειών με άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας. Μας συγκίνησε η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να εκφράσει την αγάπη του για την αδερφή του δημιουργώντας ένα χριστουγεννιάτικο μιούζικαλ μέσα στο φθινόπωρο.

*Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ, προσφορά του Emil Kakkis στη μνήμη των παππούδων του.

Βραβείο “RISING KIDDO” – Best film (Young Filmmakers Category)

«The Magic Portal», Collective 18 children (Βέλγιο) 

Σκεπτικό επιτροπής: Για το εντυπωσιακό animation και γιατί αναδεικνύει την αξία της ομαδικότητας και της συνεργασίας μέσα από την ειλικρινή ματιά των παιδιών.

*Το βραβείο απονέμεται στην καλύτερη ταινία του προγράμματος από παιδί σκηνοθέτη και συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ, προσφορά του Emil Kakkis στη μνήμη των παππούδων του.

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

«Ατλαντικός», Αλέξανδρος Σταματιάδης (Ελλάδα)

Σκεπτικό επιτροπής: Για την εξαιρετική σκηνογραφία, την ζεστή ατμόσφαιρα και το χιούμορ. Επίσης, για την προσπάθεια πρόκλησης συναισθημάτων τα οποία καταλήγουν να εκφράζονται πηγαία από την ίδια τη ζωή.

Ειδική Μνεία

«Feet Up», Olli Ilpo Salonen (Φινλανδία / Λιθουανία)

Σκεπτικό επιτροπής: Γιατί μας δείχνει τους δύο αντίθετους κόσμους μεταξύ παιδιών και γονιών, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν τρόπους να συνυπάρξουν. Καθώς έρχονται τα πάνω κάτω, το “όχι” μετατρέπεται σε κατανόηση και αποδοχή.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ

Βραβείο «Από τη Δράμα στο Κλερμόν»

Αλέξανδρος  Σταματιάδης 

*Το βραβείο απονέμεται σε Έλληνα/-ίδα σκηνοθέτη/-ιδα που συμμετέχει στα διαγωνιστικά προγράμματα του Φεστιβάλ και ο οποίος ή η οποία θα ταξιδέψει δωρεάν στο επόμενο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Clermont-Ferrand για να συμμετέχει στο πρόγραμμα δικτύωσης «Road to Clermont-Ferrand». Τον νικητή επέλεξε θεσμική επιτροπή από το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, το Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ. και το Φεστιβάλ Δράμας.

Βραβείο Ανθρωπίνων Αξιών της Βουλής των Ελλήνων

«I’m Glad You’re Dead Now», Tawfeek Barhom (Ελλάδα, Γαλλία, Παλαιστίνη)

Σκεπτικό επιτροπής: Με αφορμή την επιστροφή δύο αδελφών στο γενέθλιο τόπο για την κηδεία του πατέρα τους, προσεγγίζει με υποδειγματική λιτότητα και δεξιοτεχνία το τραύμα της παιδικής κακοποίησης, αναδεικνύοντας συγχρόνως την παρηγορητική δύναμη του αδελφικού δεσμού.

*Το βραβείο απονέμεται σε ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος και συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ, προσφορά της Βουλής των Ελλήνων.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI)

«When You Were Young Were You Afraid of the Moon?», Phoebe Cottam (Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Παλαιστίνη)

Σκεπτικό επιτροπής: Μια ταινία που αφηγείται την ιστορία μιας εξαιρετικής οικογένειας, τεσσάρων δυνατών γυναικών και ενός αγώνα πιο απαραίτητου και πιο επίκαιρου από ποτέ, που δείχνει τις τραγικές και επώδυνες επιλογές που αναγκάζονται να κάνουν οι άνθρωποι.

*Το βραβείο απονέμεται σε ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος.

Βραβεία Onassis Culture

«Carcass», Μάκης Σέμπος

 «Μίτση», Γεύη Δημητρακοπούλου

*Τα βραβεία απονέμονται σε δύο ταινίες του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος και το κάθε ένα συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ για την ανάπτυξη της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας των δύο βραβευμένων σκηνοθετών.

Βραβείο «Τεχνικής Αρτιότητας» της Ένωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης – Οπτικοακουστικού Τομέα (Ε.Τ.Ε.Κ.Τ.-Ο.Τ.)

«Last Tropics», Θανάσης Τρουμπούκης

 Σκεπτικό επιτροπής: Οι τεχνικές δυσκολίες κινηματογράφησης σε φιλμ με εξωτερικά γυρίσματα καθώς και υποβρύχια γυρίσματα, η επιλογή της όχι υπερφίαλης σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, καθώς και ο ποιοτικός ήχος και το ισορροπημένο μοντάζ καθόρισαν το αποτέλεσμα του βραβείου «Τεχνικής Αρτιότητας».

Έπαινος GSC Καλύτερης Κινηματογράφησης τηςΈνωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών (GCS)

Νίκος Πυλαρινός [«Λευρεσθής» της Ιωάννας Ρουμελιώτη]

 Σκεπτικό επιτροπής: Η ταινία καταφέρνει από το πρώτο λεπτό́ να βυθίσει το θεατή στον κόσμο του πρωταγωνιστή, ενώ ο Νίκος Πυλαρινός, φωτίζοντας νατουραλιστικά́, αλλά́ κυρίως επιλέγοντας να αφήσει συγκεκριμένα κάδρα υποφωτισμένα, κατασκευάζει ένα κόσμο ιδιαίτερα ταιριαστό́ του σεναρίου. Τέλος, οι αργές κινήσεις της κάμερας, σε συνδυασμό́ με τα στατικά́ κάδρα, συνθέτουν μια άκρως υπνωτική́ ατμόσφαιρα που γίνεται αρωγός της αφήγησης.

Η ταινία συμμετείχε στο Εθνικό Σπουδαστικό Πρόγραμμα.

*Ο Έπαινος απονέμεται σε νέο κινηματογραφιστή/τρια που συμμετέχει σε ένα από τα δύο Εθνικά Διαγωνιστικά Προγράμματα και συνοδεύεται από ένα πλήρες σετ 3 led προβολέων νέας γενιάς STORM αξίας 2.500 ευρώ, προσφορά των εταιριών MANIOS CINE TOOLS και Aputure.

Βραβείο Πανελλήνιαs Ένωσηs Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.)

 «Οι λύκοι επιστρέφουν», Στέλιος Μωραϊτίδης

 Σκεπτικό επιτροπής: Για τη δριμύτητα με την οποία στηλιτεύει τη διαχρονική, όσο και επίκαιρη, αποσιώπηση και συγκάλυψη όλων όσων ενοχλούν την εξουσία σε κάθε επίπεδο.

*Το βραβείο απονέμεται σε ταινία του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος.

Βραβείο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.)

«Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει», Δημήτρης Παπαθανάσης

Σκεπτικό επιτροπής: Με ρεαλιστικό ύφος, καυστικό χιούμορ, ένταση,  ανατροπές και όχημα την εξαιρετική ερμηνεία του Δημήτρη Δρόσου, μέσα από  τη λειτουργία ενός νεκροταφείου  αναδεικνύει το μέγεθος της διαφθοράς και της διαπλοκής που εκτείνεται σε κάθε τομέα του κρατικού μηχανισμού,   μολύνοντας μεγάλη μερίδα του κοινωνικού συνόλου και, αγνοώντας τον ανθρώπινο πόνο, αντιμετωπίζει και τον ίδιο το θάνατο με λογικές real estate.

*Το βραβείο απονέμεται σε ταινία του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ

«Βόλτα», Σωκράτης Μουσμουλίδης

 Η ταινία συμμετείχε στο Εθνικό Σπουδαστικό Πρόγραμμα.

*Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 500 ευρώ, προσφορά της Μακεδονικής Μικροζυθοποιίας Δράμας Johnnies’ Beer.

Η Τελετή Λήξης του 48ου DISFF

Η Τελετή Λήξης του 48ου DISFF

Σε μια θερμή τελετή λήξης του 48ου Φεστιβάλ Δράμας, στην οποία οι νέοι δημιουργοί εξέφρασαν ηχηρά,  παρόντος του υφυπουργού Πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα, την αγωνία τους για τα προβλήματα που απασχολούν τον κλάδο τους αλλά και για τα δεινά της Παλαιστίνης, μεγάλος νικητής ανακηρύχθηκε ο Νεριτάν Ζιντζιρία. Η μικρού μήκους ταινία του Noi απέσπασε το Χρυσό Διόνυσο, εξασφαλίζοντας αυτόματα το πολυπόθητο “εισιτήριο” για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Όσκαρ®. Στην ταινία, που διαδραματίζεται σε ένα βλαχοχώρι του Μετσόβου, πρωταγωνιστεί ένα άλογο και ένα αγόρι. Όταν ο μεγαλύτερος αδερφός σκοτώνεται από το αγαπημένο του άλογο, ο μικρότερος πρέπει να αποφασίσει –μέσα από εφιάλτες και οράματα– αν θα σκοτώσει το ζώο ή θα το συγχωρέσει.

Ο Νεριτάν Ζιντζιρία, παλιός γνώριμος του φεστιβάλ, απέσπασε για πρώτη φορά το Χρυσό Διόνυσο για την ταινία του Χαμομήλι το 2012, ενώ πρόπερσι κέρδισε και το βραβείο ντοκιμαντέρ του DISFF για το Φῶς ἐκ Φωτός, εισδύοντας και πάλι με το φακό του στην ουσία της βαλκανικής ψυχής.

Το βραβείο σκηνοθεσίας «Τώνια Μαρκετάκη» απέσπασε η ταινία Αυτός που κάποτε υπήρχε του Κωστή Θεοδοσόπουλου. Ο Άρης Μπαλής τιμήθηκε με το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στην ίδια ταινία, για τον ρόλο ενός γκέι βαμπίρ στη σύγχρονη Ελλάδα. Η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο Drama Queer.

Το βραβείο του πρώτου γυναικείου ρόλου πήγε σε ένα νέο κορίτσι, την Φίλια Παπαγγελίδη, πρωταγωνίστρια στη Μίτση της Γεύης Δημητρακοπούλου, η οποία ενσαρκώνει ένα αγοροκόριτσο που βιώνει ανορθόδοξα την πρώτη της περίοδο, ενώ το βραβείο σεναρίου μοιράστηκε ο Γιάννης Συμβώνης και ο πρωταγωνιστής του Γιώργος Αγγέλκος για το Μικρό Σώμα, μία δυνατή ιστορία για όσα συνδέουν έναν άντρα και ένα νεαρό αγόρι.

Tο βραβείο ντοκιμαντέρ κέρδισε η ταινία Requiem in Salt, του δίδυμου Σύλβιας Νικολαΐδη και Νικόλα Ιορδάνου από την Κύπρο, ενώ το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, το Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει του Δημήτρη Παπαθανάση.

Το Grand Prix του Διεθνούς Διαγωνιστικού, απέσπασε  το Correct Me If I’m Wrong του Hao Zhou (Γερμανία, ΗΠΑ) που επίσης μπαίνει αυτομάτως στη διαδικασία των όσκαρ. Aξίζει να αναφέρουμε πως μία Ελληνίδα, η Θέλγια Πετράκη, που επίσης έχει κερδίσει Χρυσό Διόνυσο στο παρελθόν, διακρίθηκε στο Διεθνές Διαγωνιστικό: Η ταινία της 400 κασέτες απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας ΝΑ Ευρώπης.

Η πλήρης λίστα των βραβείων όλων των διαγωνιστικών τμημάτων έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του DISFF ΕΔΩ.

Η πλατφόρμα όπου προβάλλονται οι ταινίες, δωρεάν, σε όλη την Ελλάδα θα μείνει ανοιχτή έως την Τρίτη 16/9, στις 11 το πρωί.

Δείτε εδώ το βίντεο με στιγμές από την 48η διοργάνωση:

DISFF48 - THE FULL PICTURE

* Η τελετή της απονομής βραβείων του 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο «Αντώνης Παπαδόπουλος» του Δημοτικού Ωδείου της πόλης με παρουσιαστή τον Βασίλη Τερζόπουλο.

Πριν ξεκινήσουν οι ομιλίες, σε μία αιφνιδιαστική κίνηση, σύσσωμοι οι μικρομηκάδες ανέβηκαν στη σκηνή και σήκωσαν τη σημαία της Παλαιστίνης, με τον ηθοποιό Αντώνη Τσιοτσιόπουλο να διαβάζει κείμενο για το ελληνικό σκάφος Οξυγόνο «που αφήνει το λιμάνι της Ερμούπολης για να ενωθεί με τον διεθνή στόλο που κατευθύνεται στη Γάζα μεταφέροντας ελπίδα, ζωή και ανθρωπιστική βοήθεια».

*Την τελετή άνοιξε ο Δήμαρχος Δράμας και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος, ο οποίος υπογράμμισε πως «η φετινή συμμετοχή στο φεστιβάλ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο με 3.800 ταινίες. Παρά τον περιορισμένο χρόνο που διέθετε, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής Γιώργος Αγγελόπουλος έδειξε μεγάλη αγάπη, υπομονή και επιμονή, και όταν δώσαμε τα χέρια φαινόταν ήδη το αποτέλεσμα που σήμερα βλέπουμε».

Αφού ευχαρίστησε την υπουργό κυρία Λίνα Μενδώνη και τον υφυπουργό Ιάσονα Φωτήλα, ο κ.Παπαδόπουλος είπε πως «στον χώρο που βρισκόμαστε, αύριο κιόλας ξεκινά το ξήλωμα, καθώς τόσο η αίθουσα αυτή στο Δημοτικό Ωδείο, όσο και τα “Ολύμπια”, θα ανακαινιστούν ριζικά. Από το ΥΠΠΟ εξασφαλίστηκαν 1.400.000 ευρώ για την αναβάθμιση αυτή».

Παράλληλα, αναφέρθηκε στο άλλο μεγάλο έργο που ξεκινά στο στρατόπεδο Ανδρικάκη, στο πλαίσιο μνημονίου συνεργασίας μεταξύ ΥΠΠΟ, ΕΚΚΟΜΕΔ, Περιφέρειας και Δήμου: “Οι εργασίες θα ξεκινησουν με τα 4 πρώτα κτίρια και το ποσό των 10 εκατομμυρίων».

*Ο Αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού  Μήκους Δράμας Πέτρος Παρασκευαΐδης, αφού ευχαρίστησε το Υπουργείο Πολιτισμού, την Περιφέρεια  Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, τη Βουλή των Ελλήνων, τους χορηγούς της διοργάνωσης, το προσωπικό του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Δράμας, τους συνεργάτες και βέβαια τους εθελοντές, είπε πως «βιώσαμε ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ μέχρι σήμερα. Το Φεστιβάλ Δράμας είναι πλέον ένας διεθνώς αναγνωρισμένος θεσμός και σημείο αναφοράς για τη μικρού μήκους, και αφήνει ένα ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα στην πόλη, την χώρα αλλά και εκτός συνόρων». Απευθυνόμενος στους νέους δημιουργούς είπε: «Η Δράμα είστε εσείς!».

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή ήταν όταν, εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων, ανέβηκε στη σκηνή η προϊσταμένη του Φεστιβάλ Δράμας Ελευθερία Καβάκα και αποχαιρέτησε το Φεστιβάλ, καθώς βγαίνει στη σύνταξη μετά από 40 χρόνια προσφοράς στον θεσμό. Η Ρίτσα Καβάκα, που έζησε 6 δημοτικές αρχές και 4 καλλιτεχνικούς διευθυντές, ευχαρίστησε την αρχική ομάδα του καλλιτεχνικού διευθυντή Αντώνη Παπαδόπουλου, της Σοφίας Γεωργιάδου και του Μανώλη Μελισσουργού και δήλωσε ικανοποιημένη με την εξέλιξη του φεστιβάλ και την πολύ μεγαλύτερη πια και πολύ δυνατή νέα ομάδα.

Ανεβαίνοντας στο βήμα, ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσονας Φωτήλας υπογράμμισε πως «το ΥΠΠΟ έχει διαχρονικά αγκαλιάσει το Φεστιβάλ Δράμας. Πιστεύουμε στην αναπτυξιακή δυναμική του. Ποτέ άλλοτε δεν έχουν δαπανηθεί τόσα χρήματα στον οπτικοακουστικό τομέα όσο το διάστημα 2019-2025. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, την περίοδο αυτή, πάνω από 1.000 έργα χρηματοδοτήθηκαν με σχεδόν 230 εκατομμύρια, ενώ οι ιδιώτες επένδυσαν άλλα 555 εκατομμύρια ευρώ. Από αυτά, πάνω από 2 εκατομμύρια δόθηκαν για τις μικρού μήκους και γύρω στα 8 εκατομμύρια για ντοκιμαντέρ. Όλο και περισσότερες χώρες επιλέγουν την Ελλάδα για τις παραγωγές τους. Ο ελληνικός κλάδος των οπτικοακουστικών αποτελεί έναν τεράστιο μοχλό ανάπτυξης. Η συμβολή του Φεστιβάλ Δράμας είναι ανεκτίμητη».

Ωστόσο, η λεπτομερειακή απαρίθμηση των ποσών που διατέθηκαν για τον κινηματογράφο από το 2019, πυροδότησε την αντίδραση πολλών κινηματογραφιστών ή μελών κριτικών επιτροπών, όπως ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης και ο Άγγελος Φραντζής,  οι οποίοι την σχολίασαν καθώς ανέβαιναν στη σκηνή για να παραδώσουν ή να παραλάβουν τα βραβεία τους.

Η απάντηση του κύριου Φωτήλα, καθώς ανέβηκε στη σκηνή για να απονείμει τον Χρυσό Διόνυσο, σε σχέση με τα αιτήματα της κίνησης «Ορατότης μηδέν» αλλά και με το τέλος συνδρομητικής τηλεόρασης (το οποίο, όπως είπε «δεν θα το πληρώνουν στο εξής οι έλληνες πολίτες, όμως το ελληνικό σινεμά δεν θα χάσει ούτε ένα ευρώ»), παρέτεινε την αναστάτωση, η οποία εκτονώθηκε όταν ο παρουσιαστής κήρυξε τη λήξη του 48ου DISFF: ενός φεστιβάλ που θα μείνει αλησμόνητο σε όλους και όλες, αν και για διαφορετικούς λόγους.

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, κέρδισε κατά κοινή ομολογία ένα μεγάλο στοίχημα στην πρώτη του διοργάνωση, την οποία έφερε σε πέρας μέσα σε λίγους μόλις μήνες από την αναληψη των καθηκόντων του. Συγκινημένος, κατάφερε για άλλη μία φορά, όπως και στην τελετή έναρξης, με την ομιλία του να στρέψει το ενδιαφέρον στους αληθινούς πρωταγωνιστές του Φεστιβάλ Δράμας: τους νέους κινηματογραφιστές –βραβευμένους και μη:

«Πίστευα πως φέτος θα συμμετείχα στο Φεστιβάλ ως διαγωνιζόμενος και εν μέρει η ευχή πραγματοποιήθηκε, καθώς μοιράστηκα με όλους τους υποψήφιους το άγχος και την αγωνία που φέρνει μια «πρεμιέρα» (…) Και η σκέψη μου αναπόφευκτα καταλήγει και πάλι στο παιδί που κάθεται σε αυτή την θέση τέρμα πίσω στην άκρη και στο αίσθημα απογοήτευσης που θα νιώσει μέχρι το τέλος της βραδιάς. Οι πιθανότητες για κάποιο βραβείο δυστυχώς είναι εναντίον του. Τόσα χρόνια, τόσος κόπος, τόση κούραση και χρήμα και τελικά; Δεν αναγνωρίζεται τίποτα από όλα αυτά; Μήπως δεν είμαι γι’ αυτό; – σκέφτεται το παιδί. Μήπως δεν έχω ταλέντο ή τις σωστές γνωριμίες; Και τα μήπως θα κάνουν κύκλους στο μυαλό του παιδιού κι ενώ πραγματικά θέλει να χαρεί με τη χαρά των άλλων, ταυτόχρονα από μέσα του αρχίζει να αναθεωρεί τα πάντα. Πρέπει να τα παρατήσω, σκέφτεται. Είναι ανόητο να πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Τόσοι και τόσοι προσπάθησαν και δε τα κατάφεραν- κι ήταν καλύτεροι από μένα. Και τι σκεφτόμουν όταν έβαζα αυτή τη γραμματοσειρά στους τίτλους της ταινίας μου; Λογικό να μη πάρω κανένα βραβείο. Αύριο κιόλας θα ρωτήσω για εκείνη τη θέση στο γραφείο που μου πρότειναν. Υπάρχουν δυνατότητες εξέλιξης εκεί. Θα έχω και σταθερό μισθό επιτέλους να φύγω από το σπίτι, να νοικιάσω δικό μου. Ήρθε η ώρα να σοβαρευτώ, σκέφτεται.

Βγαίνοντας από την τελετή μια κοπέλα το σταματάει να του πει συγχαρητήρια. Προσπαθεί να της πει πως δεν κέρδισε βραβείο αλλά εκείνη συνεχίζει λέγοντας του πόσο την άγγιξε η ταινία του, πως είχε κι αυτή μια παρόμοια εμπειρία με τον ήρωα της ιστορίας του και πως συγκινήθηκε. Μέχρι και η επιλογή της γραμματοσειράς στους τίτλους της ταινίας την ενθουσίασε! Το παιδί την ευχαριστεί και κατευθύνεται προς την έξοδο χαμογελώντας. Η κοπέλα του θύμισε μια παλιά συμμαθήτρια που του είχε πει μια απίστευτη ιστορία. Μια πολύ αστεία ιστορία.Τώρα που το σκέφτεται, αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μια ωραία ταινία. Ίσως του χρόνου να  τη φιλοξενούμε εδώ στη Δράμα. Ευχαριστώ για τις ταινίες σας. Καλή τύχη με τις επόμενες».

Short Film Hub Talk: Συνομιλίες στο ίδιο κάδρο-Ηθοποιοί

Short Film Hub Talk: Συνομιλίες στο ίδιο κάδρο-Ηθοποιοί

Short Film Hub Talk: Συνομιλίες στο ίδιο κάδρο-Ηθοποιοί

Το Short Film Hub ολοκλήρωσε το φετινό του πρόγραμμα συζητήσεων στο πλαίσιο του Φεστιβάλ με την εκδήλωση «Συνομιλίες στο ίδιο κάδρο: Ηθοποιοί», που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Κυριακής στον κινηματογράφο «Αλέξανδρος». Συνομιλητές ήταν η Μαρία Καλλιμάνη και ο Δημήτρης Καπουράνης που με την κουβέντα τους φώτισαν ποικίλες πλευρές του επαγγέλματός τους για το κοινό και με εγκαρδιότητα ανέλυσαν θέματα που προέκυψαν από τις ερωτήσεις του.

Όπως σημείωσε στον αποχαιρετισμό της η Αντιγόνη Παπαντώνη, επικεφαλής του Short Film Hub, «η επιθυμία μας κάθε χρόνο είναι να εστιάζουμε σε κάποια άλλα επαγγέλματα του χώρου ώστε να ακουστούν όλες οι πλευρές και τα αιτήματα, και να συζητήσουμε ως κοινότητες». Έτσι, σε αυτήν τη συνάντηση το βήμα δόθηκε στους ηθοποιούς προκειμένου να αναδείξουν τη δική τους οπτική.

Οι Καλλιμάνη και Καπουράνης το έκαναν με εξαιρετικό τρόπο, καθώς ανέλυσαν στοιχεία της δουλειάς τους με λόγο προσιτό για τους μη ειδικούς, μολονότι παράλληλα ήταν σαφές πως αμφότεροι έχουν εμβαθύνει πολύ στην τέχνη τους και στο τι συνεπάγεται ο ρόλος του ηθοποιού μέσα στη βιομηχανία του θεάματος.

Από τη συζήτηση διαφάνηκε η ιδιαίτερη αγάπη τους για τις ταινίες μικρού μήκους. «Με συγκινεί πάντα ο τρόπος που μπαίνει ένα συνεργείο να κάνει μια ταινία μικρού μήκους. Το πώς είναι όλοι ένα σώμα, μια ψυχή. Πολύ λίγες ημέρες, ανεβαίνει πραγματικά η ανδρεναλίνη στα ύψη […].Η ορμή που υπάρχει. Με συγκινεί αφάνταστα. Είναι μια φόρμα που αισθάνομαι ότι μπορεί να γυρίσει πάντα ένας σκηνοθέτης γιατί είναι μεγάλη άσκηση για τον σκηνοθέτη και για τους ηθοποιούς» ανέφερε χαρακτηριστικά η Μαρία Καλλιμάνη. Αντίστοιχα, ο Δημήτρης Καπουράνης μίλησε για τον δικό του δεσμό με τη φόρμα: «Είναι μια πολύ συγκεκριμένη φόρμα. Όπως πολύ σωστά είπε ο Χρήστος Οικονόμου [στη συζήτηση της Παρασκευής] η μικρή φόρμα είναι ένας υπαινιγμός πάνω σε κάτι, μια ελλειπτική ιστορία. Μια πρόφαση για κάτι. Και μας αρέσει πολύ να μιλάμε, να εκφραζόμαστε με υπαινιγμούς. Μας αρέσει να συζητάμε. Μια ταινία μικρού μήκους είναι αφορμή για συζήτηση. Σίγουρα αυτά είναι λόγοι που της έχουμε δώσει τόσο χώρο». Παράλληλα, επεσήμανε ότι τον γοητεύει η πρόκληση για ακρίβεια που ενέχει ως είδος που «δεν χαρίζεται».

Απαντώντας σε ερώτηση του κοινού, οι δύο ηθοποιοί αναφέρθηκαν στα στοιχεία για τα οποία υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης με τους δημιουργούς ώστε οι συνθήκες εργασίας τους στις μικρού μήκους ταινίες να είναι ιδανικές. Πρώτα απ’ όλα, η δυνατότητα προσαρμογής και ενσωμάτωσης της συμβολής του ηθοποιού στο σενάριο. Ο Καπουράνης ήταν κατηγορηματικός: «Η φόρμα της μικρού μήκους ταινίας το επιτρέπει αυτό. Μπορείς να αλλάξεις εύκολα. Πρέπει να μάθουμε να εμπεριέχουμε πιο πολύ». Εξίσου σημαντική για τους ίδιους είναι η αντιμετώπιση των ηθοποιών ως επαγγελματιών. Όπως υπογράμμισε η Καλλιμάνη, «η δουλειά μας είναι ένα επάγγελμα με πολύ αυστηρούς όρους, πολύ απαιτητική δουλειά, μια δουλειά που δεν γίνεται μόνο στο σετ αλλά απαιτεί πάρα πολλές ώρες εργασίας προσωπικές και είναι μια δουλειά που πρέπει να αμείβεται». Τέλος, κάλεσαν τους κινηματογραφιστές να αφιερώνουν χρόνο στην έρευνα και επιλογή ηθοποιών. «Είναι σημαντικό για εμάς τους ηθοποιούς, οι σκηνοθέτες του κινηματογράφου να έρχονται να βλέπουν τις δουλειές μας στο θέατρο και είναι θέμα από εκεί και πέρα φαντασίας […] πώς μπορεί ένας σκηνοθέτης να δει έναν ηθοποιό σε μια μεγαλύτερη γκάμα. Για εμάς τους ηθοποιούς είναι ότι πιο ωραίο να μην παίζουμε το ίδιο πράγμα, να μπορούμε να δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα» ανέφερε η Καλλιμάνη, με τον Καπουράνη να συμφωνεί συμπληρώνοντας πως η πρακτική του να έρχονται οι σκηνοθέτες στο θέατρο ίσως είναι προτιμότερη από την τυπική διαδικασία κάστινγκ.

Πέρα από τη σημασία και τη θέση των ηθοποιών στο είδος της μικρού μήκους ταινίας, οι Καλλιμάνη και Καπουράνης άγγιξαν με τη βοήθεια του κοινού ποικίλες σχετικές θεματικές: για τον τρόπο που προετοιμάζονται για τους ρόλους τους, τη σημασία που δίνουν και οι δύο σε εκτενείς συζητήσεις με τους σκηνοθέτες, την αξία της «στοχευμένης επαναληψιμότητας»–όπως την ονόμασε ο Καπουράνης–που φέρουν οι πρόβες, την κρισιμότητα της ομάδας όλων των συντελεστών ενός έργου και του συμπλέγματος δράσης-αντίδρασης είτε με τα άλλα άτομα του συνεργείου είτε με το σκηνικό όταν ερμηνεύουν, το αποτύπωμα που αφήνουν πάνω τους οι ρόλοι καθώς και αυτό που φέρνουν οι ίδιοι όταν χτίζουν έναν ρόλο, ειδικά όταν απολαμβάνουν δημιουργική ελευθερία χάρη σε μια λειτουργική συνεργασία με τον σκηνοθέτη. Τις ταινίες μικρού μήκους «11:20πμ» (του Δημήτρη Νάκου) και «Pendulus» (του Δημήτρη Γκότση) στις οποίες συμμετείχαν η Καλλιμάνη και ο Καπουράνης αντίστοιχα και προβλήθηκαν μαζί στο σλοτ, την ίδια χρονιά (2022) στο Φεστιβάλ Δράμας. Τις διαφορές και τις απαιτήσεις ανάμεσα στο να παίζεις μπροστά στην κάμερα και μπροστά σε ζωντανό κοινό, αλλά και ανάμεσα στο σινεμά, το θέατρο και την τηλεόραση, μέσα στα οποία–αν και ομολογουμένως διαφορετικής έκτασης–έχουν και οι δύο σημαντική εμπειρία.

Παρουσίαση Σκηνοθετών, Κυριακή 14/9/2025

Παρουσίαση Σκηνοθετών, Κυριακή 14/9/2025

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 48ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους οι διαγωνιζόμενοι  στη σημερινή παρουσίαση την οποία συντόνισε ο  Βασίλης Τερζόπουλος (Διεθνές Διαγωνιστικό)Γιώργος Αγγελόπουλος (KIDDO και Εθνικό διαγωνιστικό) και η Μάγια Σφακιανάκη (Short & Green)

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

«When You Were Young Were You Afraid of the Moon?» (Phoebe Cottam)

«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, με το οποίο και ασχολούμαι εδώ και πολύ καιρό. Μια νεαρή Παλαιστίνια, φεύγει από τη Δυτική Όχθη όπου ζει η Ισραηλινή ακτιβίστρια μητέρα της, για να μετακομίσει στο Βερολίνο. Ήταν η εποχή που δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η γενοκτονία, η οποία και άλλαξε τον ρυθμό της ταινίας, καθώς έπρεπε να βρεθεί η σύνδεση όλων εκείνων των γεγονότων που συνέβαιναν στην Ευρώπη, με αυτά που συνέβαιναν στην Παλαιστίνη. Πρόκειται για μια αντίφαση. Είχα επισκεφτεί τη Δυτική Όχθη, όπου πήγα να βοηθήσω έναν Παλαιστίνιο φίλο που γύριζε ένα ντοκιμαντέρ, ήταν θέμα αλληλεγγύης κάτι τέτοιο καθώς είμαι ενεργή στο διεθνή ακτιβισμό υπέρ της Παλαιστίνης, κι έτσι γνώρισα τη μητέρα της ταινίας και βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ιστορία της. Υπήρξαν διάφορες δυσκολίες, καθώς αυτό συμβαίνει με οποιαδήποτε ακτιβιστική δράση εκεί. Πραγματοποιήσαμε διαμαρτυρίες παίρνοντας θέση υπέρ των Παλαιστινίων και εναντίον του ισραηλινού στρατού. Όσον αφορά τα γυρίσματα, δεν υπήρχαν άδειες για αυτά, αλλά ήταν μέρος των δράσεών μας εκεί, κάτι που ήταν πολύ συγκινητικό για όλους. Διαβήκαμε πολλές κόκκινες γραμμές για να γυρίσουμε το ντοκιμαντέρ. Ήταν μια πρόκληση»

¡Beso de lengua!  ( José Luis Zorrero )

«Είχα πολλές εμπειρίες στη ζωή μου, η πιο έντονη από τις οποίες ήταν όταν ερωτεύτηκα τον straight καλύτερό μου φίλο και άρχισα να καταγράφω τα αισθήματά μου για το πρώτο μας ραντεβού και σιγά σιγά άρχισα να το εμπλουτίζω με αυτοβιογραφικά στοιχεία. Είχα πολλά τικ όταν ήμουν μικρός. Και όλα αυτά τα στοιχεία τα τοποθέτησα στην ταινία. Η αγάπη μπορεί να είναι ένα θανάσιμο παιχνίδι, και στη ζωή μπορείς να συναντήσεις τον έρωτα μακριά από συμβατικό τρόπο, κάτι που μπορεί να έχει χιούμορ, όπως ήθελα να έχει και η ταινία. Κάτι που ήταν σαφές από την αρχή. Μια κωμωδία, αλλά σκοτεινή όπου ο Ιτσκόατλ και ο Μοϊσές βρίσκονται στο πρώτο τους ραντεβού κι έπειτα από μερικές ώρες γνωριμίας, ξεκινούν να «παίζουν» ένα αλλόκοτο αλλά καθηλωτικό παιχνίδι»

Bimba   (Sandra Peso)

«Στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια είναι έντονο το προσφυγικό πρόβλημα, με τη χώρα να θεωρείται πέρασμα στην Ευρώπη. Έχουμε πολλούς ξένους, κάτι που έχει επηρεάσει τους πάντες στη χώρα. Κι εγώ ένιωθα πάντα ξένη στην πατρίδα μου, για αυτό και ήθελα να μιλήσω για μια οικογένεια που νοιώθει σαν μειονότητα, νοιώθει ξένη, νοιώθει πάντα φόβο. Μοιάζει σαν η ζωή τους να έχει δυο όψεις. Και εγώ μεγάλωσα κατά αυτόν τον τρόπο. Η ιστορία εξελίσσεται πάνω σε ένα πλοίο και αυτό από μόνο του είναι μια περιοριστική συνθήκη. Είχα ακούσει κάποιες ιστορίες από μεγάλους ανθρώπους, όπως η ιστορία ενός λωποδύτη που τον συλλαμβάνουν σε ένα χωριό, τον δένουν στην πλατεία και έως το πρωί πείθει τους πάντες ότι είναι καλός και ότι δεν έχει βλάψει κανέναν. Οι κάτοικοι πείθονται και τον αφήνουν να φύγει. Και το χωριό μοιάζει με ένα πλοίο, ένας μικρός περιορισμένος χώρος, όπως στην ταινία»

Un Matin (Line Pillet) 

«Η ιστορία τεσσάρων ανθρώπων χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής, οι οποίοι αναζητούν εργασία στις Βρυξέλλες. Για 11 λεπτά, βρίσκονται μέσα σε ένα κλειστό φορτηγάκι που τους μεταφέρει προς άγνωστο προορισμό. Άκουσα την ιστορία τους και γράψαμε το σενάριο. Υπήρχαν τόσες ιστορίες που έπρεπε να βρούμε τη σωστή. Ήθελα να γυρίσω την ταινία σε φιλμ, κάτι που δεν είναι εύκολο, αλλά μου άρεσε, και όλο βγήκε πολύ φυσικά. Οι άνθρωποι αυτοί έπαιξαν τον εαυτό τους. Αξιοποίησα τη φαντασία τους στις συνεντεύξεις, έδωσα έμφαση σε αυτό. Ήθελα να πω μαζί τους την ιστορία. Δεν κάνω ντοκιμαντέρ. Ο δρόμος για μένα είναι η μυθοπλασία. Το γύρισμα σε έναν τόσο μικρό και στενό χώρο, ήταν πολύ δύσκολο. Δεν θα το έκανα ποτέ ξανά. Όλα ήταν πολύ έντονα, το πρώτο χιόνι, ο Δεκέμβρης, οι συνθήκες ήταν δύσκολες »

Magdalena Hausen: Frozen Time  (Γιάννης Καρπούζης). Ήταν παρόντες ο διευθυντής φωτογραφίας Γιώργος Φρέντζος και ο υπεύθυνος σχεδιασμού ήχου Δημήτρης Μυγιάκης.

«Από την πλευρά της δομικής στρατηγικής της ταινίας, η πρώτη ιδέα ήταν να κάνουμε ένα φιλμ δοκίμιο, αλλά να είναι μυθοποιημένο. Ο χαρακτήρας είναι φαντασιακός, δεν υπάρχει πραγματικά. Διαπερνά όλη την μεταπολεμική μελαγχολία της κοινωνίας, συνδέει το παρελθόν με το παρόν, το συλλογικό και το προσωπικό, κάτι που ήταν στον πυρήνα της ταινίας μας. Η σκέψη μας περιστράφηκε γύρω από την έννοια της διαμεσικότητας, το που τελειώνει μια τέχνη και που αρχίζει μια άλλη. Το πώς συγκροτείται αυτό που λέει ο Ντελέζ, κειμενοεικόνα.   Πρώτη μου έμπνευση ήταν ο Κρις Μαρκέ. Βρήκα μια σειρά που παρουσίαζε  τη ζωή μεγάλων φωτογράφων μέσα από αρχεία και φωτογραφίες και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να δημιουργήσω κάτι τέτοιο. Με μια αφήγηση περισσότερο κινηματογραφική, αξιοποιώντας όλα τα εργαλεία του κινηματογράφου».

Ως προς τη φωτογραφία ο Γιώργος Φρέντζος ανέφερε ότι «αντί να τραβήξουμε με μια κινηματογραφική μηχανή, ουσιαστικά τραβήξαμε με μια φωτογραφική μηχανή. Άρα το όλο στήσιμο ήταν πάνω σε μια κινηματογραφική αντιμετώπιση. Το περισσότερο υλικό είναι με φιλμ κι όχι με ψηφιακή εικόνα.

Ένα σχόλιο που θα ήθελα να κάνω και που ήταν από τις συμφωνίες – διαφωνίες με τον Γιάννη, είναι, καθώς πολλοί με ρωτούν, ακόμα και τώρα,  εάν αυτό το πρόσωπο είναι πραγματικό. Και εάν όλα αυτά που έχουμε στην ταινία υπάρχουν σε ένα αρχείο. Και όλο αυτό το καταθέτω γιατί δεν ξέρω εάν κάτι τέτοιο είναι στα θετικά ή τα αρνητικά της ταινίας».

I‘m Glad You’re Dead Now (Άκης Πολύζος εκ των παραγωγών)

«Είμαι σκηνοθέτης και αυτή είναι η πρώτη μου δουλειά ως παραγωγός. Τον Tawfeek Barhom,  ηθοποιό και σκηνοθέτη της ταινίας, τον γνώρισα δεκαπέντε χρόνια πριν, είμαστε πολύ καλοί φίλοι, μου έστειλε το σενάριο, το διάβασα, απλή κατασκευή, δυο ηθοποιοί, ένα location και του πρότεινα να έρθει ένα Σαββατοκύριακο στην Ελλάδα να το γυρίσουμε. Μικρή ομάδα συνεργείου, το γυρίσαμε σε μιάμιση μέρα, δεν είναι μια τυπική περίπτωση γυρίσματος ξένης παραγωγής στην Ελλάδα. Ολοκληρώθηκε σε τρεις με τέσσερις εβδομάδες»

KIDDO

Η Πρώτη Εικόνα   Όλια Βερρoιοπούλου

«Όταν ήμουν στην ηλικία του νεαρού πρωταγωνιστή, στην τρίτη δημοτικού, έπρεπε να κάνω μια εργασία για την επέτειο του Πολυτεχνείου κι έκανα μια συνέντευξη με τον μπαμπά μου κι έτσι έμαθα αυτήν την ιστορία που είναι κατά βάση αληθινή, όπου μπλέκονται οι τηλεφωνικές γραμμές ενός σπιτιού με τον κινηματογράφο Studio, και έτσι κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου ανέπτυσσα την ίδια ιστορία. Χρόνο με το χρόνο προστίθεντο κι άλλες λεπτομέρειες κι άλλες διαστάσεις, μέχρι που βρήκα μια κασέτα. Αυτό που με ενδιέφερε, ήταν πώς το υποσυνείδητο ενός μικρού παιδιού, μπορεί να γεμίσει με παραληρηματικούς φόβους από μια εξωτερική απειλή, πράγμα πρόσφορο στο κινηματογραφικό έδαφος»

“The Fight”   Antony Petrou

«Η κόρη μου υποδύεται το μικρό κορίτσι. Εκείνο το καλοκαίρι μας επισκέφτηκε μία από τις φίλες μου που έδινε μάχη με τον καρκίνο. Η κόρη μου μού είπε ότι θα ήθελε να ξυρίσει και εκείνη το κεφάλι της για να την στηρίξει. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να εντάξω σε μια ταινία την κόρη μου να ξυρίζει το κεφάλι της. Ήταν πολύ αποφασισμένη να το κάνει. Σκεφτήκαμε λοιπόν το σενάριο μαζί και είχαμε υλικό από την κινηματογράφηση που ξυρίζει το κεφάλι της. Έτσι γράψαμε την πλοκή ξεκινώντας από αυτήν την τελική εικόνα. Η ενέργεια της κόρης μου για εμένα ήταν μια εικόνα δύναμης».

«Maternelle»   Βασίλης Δογάνης

«Η πλοκή είναι εντελώς αυτοβιογραφική, του παιδιού που πηγαίνει σε μια ξένη χώρα χωρίς να ξέρει τη γλώσσα, και βρίσκεται τελείως χαμένο σε ένα ξενικό περιβάλλον και τι σημαίνει αυτό ψυχολογικά και στο επίπεδο των αισθήσεων, ήταν που με ενδιέφερε περισσότερο. Ήθελα ταυτόχρονα να εξερευνήσω τι σημαίνει όταν δεν έχεις το εργαλείο της γλώσσας να επικοινωνήσεις και να έχεις μια διάδραση με τον κόσμο , τι σημαίνει αυτό πρακτικά, πολύ συγκεκριμένα στο επίπεδο των αισθήσεων και των παραστάσεων που δημιουργεί. Και πως εσύ κινηματογραφικά θα προσπαθήσεις να το αποδώσεις. Ήταν μια αφορμή να εξερευνήσω κάτι στη φόρμα του κινηματογράφου , και να κάνω ένα είδος τάμπουλα ράζα και να επιχειρήσω κάτι που δεν είχα επιχειρήσει πριν». 

«Πάπια από Αλάτι» ( Αθηνά Καλκοπούλου από τη διεύθυνση παραγωγής)

«Μια μοντέρνα αναπαραγωγή του ασχημόπαπου, όπου μας λέει κάτι πολύ βασικό, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, ωστόσο αναζητούμε την αγάπη, την ισότητα, την αποδοχή, και εν τέλει όλοι αγωνιζόμαστε και παλεύουμε. Απέναντι στις δυνάμεις που μας ξεπερνούν  θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι για να τις πολεμήσουμε. Πρόκειται για μια πάπια σε έναν ζωολογικό κήπο που αναζητά την ταυτότητά της.  Η ταινία νομίζω ότι έχει διάφορα επίπεδα που διαφορετικά κοινά μπορούν να ερμηνεύσουν με διαφορετικό τρόπο. Το μήνυμα είναι απλό και βασικό και όλοι στο τέλος παλεύουν ενωμένοι για να μην γίνουν οι αλλαγές που προβλέπονται στον ζωολογικό κήπο».

«Γιατί»    Νίκος Παυλινέρης

«Αναρωτιόμουνα για πολλά θέματα που κανείς δεν μπορούσε να μου τα απαντήσει, οπότε ήθελα να δημιουργήσω μια ταινία, με ένα παιδάκι που κανείς δεν ήθελα να του απαντήσει τα γιατί. Το έκανα όλο από την οπτική του παιδιού, το πώς αισθάνεται που οι μεγάλοι δεν του απαντάνε και τι κάνει το ίδιο. Το ίδιο ήθελε να συνεχίσει να βρει τη λύση. Ήταν πολύ δύσκολο να σκηνοθετήσω ένα παιδάκι, αλλά και διασκεδαστικό»

«The T3st»   (Αλέξανδρος Τσιλιφώνης)

«Η ταινία ήταν βασισμένη σε μια παιδική μου εμπειρία και προσπάθησα να την αποτυπώσω. Σε οποιαδήποτε ιστορία νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσεις από κάτι αληθινό και στη συνέχεια να την εντείνεις και να την δραματοποιήσεις. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε εικόνες για το πως ένα παιδί φαντάζεται και μεγαλοποιεί τα πράγματα. Το παιδί που επιλέχθηκε ως ηθοποιός είχε περισσότερη εμπειρία από όλους μας. Αυτή η ιστορία μιλάει όχι μόνο για τη δυσλεξία, αλλά και για πολλά άλλα πράγματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί, πόσο μάλλον ένας γονιός που θέλει να καταλάβει το παιδί του»

«Ατλαντικός»   (Αλέξανδρος Σταματιάδης)

«Είναι μερικές στιγμές που αλλάζουν τη ζωή σου και μεγαλώνεις μετά από αυτές. Ο έρωτας στην παιδική ηλικία είναι κάτι πολύ έντονο και πολύ πρωτόγνωρο, και αυτό ήταν το πρώτο έναυσμα. Το δεύτερο ήταν όταν είχα βρεθεί σε ένα τραπέζι με πολλούς φίλους και ένας από όλους θα έφευγε στην Αυστραλία και τον ρώτησα με ενθουσιασμό για αυτό το ταξίδι με τη σύντροφό του και με κατεβασμένο βλέμμα μου απάντησε πως θα ταξιδέψει μόνος, κάτι που μου έκανε εντύπωση. Ο λόγος που επέλεξα παιδιά για αυτήν την ιστορία, είναι γιατί τα παιδιά έχουν μια αθωότητα και είναι κάπως ανήμπορα σε έναν κόσμο ενηλίκων. Και κυρίως πορεύονται με αποφάσεις που δεν περνάνε από τα χέρια τους. Το γύρισμα έγινε με τρία καρούλια φιλμ μέσα σε μια ημέρα».

«Φθινοπωρινά Χριστούγεννα»   ( Κώστας Μπακούρης)

«Ο σπόρος πάει χρόνια πίσω όταν η οργάνωση της Φλόγας μου είχε προτείνει την οπτικοποίηση ενός τραγουδιού τους στίχους του οποίου είχε γράψει ένα παιδί που γνώριζε ότι σε μερικές ημέρες θα έφευγε από τη ζωή. Αυτό το τραγούδι δεν είχε τίποτα μεμψίμοιρο και θλιβερό και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Σε αυτό προστέθηκε στη συνέχεια μια δυσάρεστη προσωπική ιστορία και φύτρωσε ως ιδέα με την εικόνα ενός γυμνού δέντρου με ένα τελευταίο φύλλο που χορεύει στον αέρα και εμφανίζεται ένα κορίτσι που χορεύει σαν να το φυσάει  ο άνεμος. Ήθελα να μιλήσω για την έννοια της απώλειας μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που μένει πίσω επιτείνοντας την έννοια της αδικίας που υπάρχει μέσα μας. Αυτό το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει, αλλά νιώθει»

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

«Να Φοβάσαι τ’ Άστρα του Νοτιά»  (Χρήστος Καρτέρης). Ήταν παρών και ο μοντέρ Γιώργος Αλεξίου

«Τον πρωταγωνιστή, τον μαστρο Κώστα, τον γνώρισα λίγο αργότερα από την γέννηση της ιδέας που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια από την Ελευσίνα και το νεκροταφείο καραβιών, θέλοντας να κάνω ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης για τα πλοία. Ήθελα να βάλω στο ίδιο κάδρο τα παρατημένα καράβια, τη φθορά και τον χρόνο, με τον ανθρώπινο παράγοντα ενός ναυτικού που είναι στη στεριά. Τον μαστρο Κώστα τον  ένιωσα σαν δικό μου παππού και ο ίδιος με αποδέχθηκε να τον κινηματογραφήσω. Πιστεύω ότι το έκανε για να αφήσει κι αυτός ένα ενθύμιο στην οικογένειά του. Είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μια ζωή στα καράβια και η ελευθερία που ζούσε σε αυτά, παρόλο τον θαλάσσιο εγκλεισμό , είχε το χόμπι να μεγαλώνει καναρίνια, να τα ζευγαρώνει και να τα χαρίζει στη γειτονιά. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο πρωταγωνιστής μου πέθανε και με πάρα πολύ σεβασμό ήθελα να διαχειριστώ σωστά τη μνήμη του. Με βοήθησε πολύ το προσωπικό, αρχειακό υλικό που βρέθηκε μετά το θάνατό του »

«Κρύο;» (Αντρέας Κοντόπουλος). Ήταν παρών και ο πρωταγωνιστής Ανδρέας Κωνσταντίνου

«Η ταινία παίζει ανάμεσα σε κάτι που έχει και δεν έχει συμβεί. Αυτό το δίπολο και η αντίφαση, νομίζω ότι μπορεί να αποτυπωθεί πιο ανάγλυφα με τον ερωτηματικό τίτλο. Η ιδέα ξεκίνησε από ένα τραγούδι του Κρις Κριστοφερσον που άκουγα και μου φάνηκε ενδιαφέρον, ένας άνθρωπος σήμερα στο αστικό τοπίο που απομονώνεται, έχει πολλά χαρακτηριστικά όλων ημών που ζούμε απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο και καταγράφουμε την υπαρξιακή μας κατάσταση μέσα από ταινίες, μουσικές, βιβλία. Η «σπασμένη» μνήμη σε συνδυασμό με ένα ασφυκτικό παρόν , δεδομένο και προφανές. Η ταινία ήθελα να συνομιλεί με κάτι που δεν υπάρχει πια. Να αναδεικνύει την μοναξιά του ατόμου σε ένα περιβάλλον πάρα πολύ αυτονόητο και μηχανικό »

«Ρίζες» (Κωνσταντίνος Δοξιάδης)

«Αρχική πρόθεση ήταν να μιλήσουμε για έναν άνθρωπο που προσπαθεί να φτάσει σε έναν κόσμο που πλέον δεν υπάρχει. Ξεκίνησε με μια επαγγελματική υπαρξιακή κρίση ενός μεσήλικα και ταυτίστηκε με τον ηθοποιό Καραφίλ Σένα. Ο ίδιος για να με καθησυχάσει με διάφορα αγχώδη ερωτηματικά που είχα σε σχέση με το σενάριο, άρχισε να μου λέει την ιστορία του. Και όσο μου την έλεγε, βρήκα μέσα εκεί συναισθηματικά στοιχεία που κόλλησαν απόλυτα με αυτά που ήθελα να πω. Η ιδέα του να φτάνει κάποιος σε έναν χώρο, να διαπιστώνει μετά από χρόνια ότι δεν ανήκει, να προσπαθεί να επιστρέψει και να καταλαβαίνει ότι δεν ανήκει ούτε στον κόσμο που θυμόταν, ήταν κάτι που με συγκίνησε βαθιά. Ξεκινήσαμε από τον χαρακτήρα του Καραφίλ και όλο το υπόλοιπο λειτουργεί σαν ένα πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούμε να εξερευνήσουμε τον άνθρωπο που νιώθει ότι δεν ανήκει πουθενά και πως ο κόσμος της ανάμνησής του, τα παιδικά του χρόνια και η φιλία με το δέντρο, δεν μπορεί να επιστρέψει»

SHORT & GREEN

Three Nights Until Tomorrow (Flavio Araujo)

«Όταν ήμουν μικρός βρέθηκα σε αυτήν την παραλία της Τοσκάνης μαζί με την αδελφή  μου και καθώς κάναμε κάμπινγκ, μαγευτήκαμε από την ομορφιά της με την απίστευτη λευκή άμμο. Στην αρχή δεν γνωρίζαμε για το εργοστάσιο και πως αυτό επηρέαζε την εικόνα της παραλίας, αλλά έπειτα από έρευνα και μιλώντας με ανθρώπους, καταλάβαμε πως αυτό το εργοστάσιο ήταν υπεύθυνο για το χρυσαφί χρώμα της άμμου και αυτό που μας έκανε πολύ εντύπωση. Για αυτό και θέλαμε να κάνουμε στο μέρος αυτό μια ταινία. Μου φάνηκε σαν να βλέπω μια καρτ ποστάλ που η μία της πλευρά είναι μια όμορφη παραλία, αλλά η άλλη πλευρά είναι κάτι «τοξικό», που ουσιαστικά την μολύνει. Παρατηρώντας αυτήν την παραλία, άρχισα να γράφω πέντε καρτ ποστάλ. Στο τελικό υλικό, έχω αντλήσει στοιχεία και από άλλες καρτ ποστάλ, που έχω στείλει ή μου έχουν στείλει στη ζωή μου διάφοροι άνθρωποι. Έτσι θεωρώ πως και η διαδικασία των γυρισμάτων αλλά και η συγγραφή έχουν να κάνουν με αυτήν την αναζήτηση της λεπτομέρειας».

Don’t Try This in the Woods (Emma Doxiadi)

«Επιλέξαμε την Πάρνηθα γιατί η βάση μας ήταν στην Αθήνα και θέλαμε να πάμε κάπου σχετικά κοντά, αλλά σε ένα τόπο που έχει μια ιστορία, αλλά  και κάποια σύνδεση με την ιστορία που θέλαμε να πούμε, καθώς έχει περάσει από διαφορετικές φάσεις και κεφάλαια, φωτιές, αναδασώσεις. Η αρχική ιδέα βασίστηκε πάνω σε διαφορετικούς προβληματισμούς μου μέσα από τη δουλειά μου που είναι συντονισμός βιωσιμότητας σε σετ γυρισμάτων, και προφανώς και από τις συνεχείς ειδήσεις κάθε καλοκαίρι γύρω από τα δάση και τις φωτιές. Είχα ακούσει και για τον μύθο του Ερυσίχθονα, για έναν βασιλιά που πηγαίνει να ξυλεύσει ένα ιερό δάσος και η θεά Δήμητρα τον τιμωρεί με  πείνα, με αποτέλεσμα να αρχίσει να τρώει τα πάντα γύρω του, μέχρι και τον ίδιο του τον εαυτό. Ο μύθος ήταν πολύ κοντά στο είδος τρόμου παραμένοντας μοντέρνος, καθώς η ιδέα ενός ανθρώπου που κατασπαράζει το ίδιο του το σώμα, ήταν μια πολύ ξεκάθαρη μεταφορά για αυτό που συμβαίνει στον πλανήτη».