DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Πέμπτη 5/9/2024
DISFF#47 – Παρουσίαση Σκηνοθετών, Πέμπτη 5/9/2024
Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 47ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους οι διαγωνιζόμενοι στη σημερινή παρουσίαση την οποία συντόνισαν ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης (Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό) και ο Γιάννης Σακαρίδης (Eθνικό Διαγωνιστικό):
EΘΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
«Στελιάννα» (Γιάννης Μπλέτας)
«Συνεργάζομαι με το Σύλλογο Ατόμων με Αυτισμό Ρεθύμνου, με τον οποίο δημιουργήσαμε μία θεατρική ομάδα. Με την ταινία ήθελα να δείξω πως η αναπηρία δεν πρέπει να είναι κάτι δακτυλοδεικτούμενο. Εστίασα λοιπόν περισσότερο στις σχέσεις. Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η σχέση της Στελιάννας με τους γονείς της. Οι τρείς τους ήταν πολύ όμορφη οικογένεια και τους ευχαριστώ που με άφησαν να καταγράψω τις προσωπικές τους στιγμές. Αυτό το διάστημα ετοιμάζω και ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για την αναπηρία. Ελπίζω βλέποντας κάποιος την ταινία να το σκεφτεί δύο φορές πριν καταλάβει μια θέση πάρκινγκ αναπήρων. Η αλλαγή θέλει χρόνο…».
«Αχέροντας» (Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου)
«Η ταινία μιλά για το τραύμα και την απώλεια, αλλά με ένα είδος αποστασιοποίησης που μας βοήθησε να αναδείξουμε το τοπίο, το οποίο παίζει μεγάλο ρόλο στην ταινία. Αυτή τη σύνδεση με τον τόπο την αντιλήφθηκα από την πρώτη στιγμή που ήρθε στα χέρια μου το σενάριο. Τον τόπο αυτό, τον προσέγγισα κι εγώ κάπως σαν τους πρωταγωνιστές που είναι ταξιδιώτες εκεί. Πρόκειται για τις εκβολές του ποταμού και τις πηγές της Γλυκής. Γυρίσαμε Ανοιξη -όχι τυχαία την εποχή της αναγέννησης. Ευτυχώς είχα την εμπειρία του γυρίσματος εκτός έδρας διότι είναι μεγάλη ευθύνη. Στην ταινία εμφανίζεται ως βαρκάρης ο Αργύρης Μπακιρτζής, ένας απίστευτα γλυκός άνθρωπος. Δεν χρειαζόταν καν να τον σκηνοθετήσω.».
«Μarching» (Γιώτα Μπουγά)
«Ήταν η πτυχιακή μου εργασία. Είναι ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης. Ακολούθησα την συμβουλή της καθηγήτριάς μου Εύας Στεφανή: «Δημιούργησε σχέση με τον άνθρωπο». Αυτό ακριβώς έκανα, δημιούργησα σχέση με την ηρωίδα μου, και ήταν πολύ δεκτική στο να ανακαλύψουμε μαζί πράγματα, να εξερευνήσουμε. Αν και έχω υπόβαθρο στην δημοσιογραφία, και αρχικά σκεφτόμουν να κάνω κάτι πιο συμβατικό με συνεντεύξεις κλπ, τελικά ακολούθησα άλλο δρόμο».
«Ο τελευταίος νομάς» (Φίλιππος Φερεντίνος)
«Δεν με ενδιέφερε απλώς να δείξω το τί ήταν οι Σαρακατσάνοι, αλλά το τί έχει μείνει σήμερα. Κι εγώ είμαι Σαρακατσάνος. Προσπαθούν να διατηρήσουν τις παραδόσεις τους διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις, γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι το αντάμωμα. Όμως τι θα γίνει από δω και πέρα; Νοιώθω ότι φθίνει το πράγμα…».
«Το ποτάμι περνάει από το χωριό» (Ξενοφώντας Νικολακόπουλος)
«Η σκηνή με τον πατέρα της ταινίας, βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό. Ήταν η πτυχιακή μου εργασία και καθηγητής μου ο Ευθύμης Χατζής. Ο βασικός χαρακτήρας είναι το ίδιο το σπίτι. Ήθελα να δείξω το σπίτι με τρεις διαφορετικούς τρόπους: όπως το γνωρίζουμε, όπως το χειριζόμαστε, αλλά ταυτόχρονα δίνοντάς του τη διάσταση ενός έργου τέχνης. Κάπως έτσι μπαίνει στην ταινία και η “Aγέλαστος Πέτρα” στην οποία ο Φίλιππος Κουτσαφτής είδε την Ελευσίνα να λεηλατείται. Νοιώθω πως ακόμα κι όταν πηγαίνουμε στη φύση, δεν νοιώθουμε κομμάτι της αλλά την αντιμετωπίζουμε ως διακόσμηση».
EΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ
«Φοίβη» (Βαγγελιώ Σουμέλη)
«Δουλεύω χρόνια με τοξικοεξαρτημένες γυναίκες. Γενικά, στις ταινίες μου πάντα υπάρχει μία γυναίκα σαν τη Φοίβη. Έχουν πολλή δύναμη αυτές οι γυναίκες, καθώς αντιμετωπίζουν πολλά και δυσανάλογα δύσκολα. Την έβλεπα συνεχώς μπροστά μου. Η νομοθεσία ορίζει πως όταν, σπανίως, παίρνουν το παιδί από τη μάνα, συνήθως το παίρνει η γιαγιά. Όμως μετά την επανένταξή της η Φοίβη θέλει να πάρει πίσω το παιδί της, να υπάρξει ως μητέρα. Αλλά η μητέρα της υψώνει ένα τείχος -θέλοντας ίσως να προστατεύσει το παιδί…».
«Χρυσά βαστά» (Φοίβος Κοντογιάννης)
«Το ταλέντο των Ρομά στη μουσική το θαύμαζα πάντα. Δεν υπάρχει φάλτσος Ρομά. Κι εγώ πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική στις ταινίες μου. Υπάρχει όμως κι αυτός ο γιγαντιαίος ρατσισμός γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Με τους Ρομά δεν έχουμε καταφέρει να έρθουμε ποτέ κοντά, παρά το ότι μας συνδέουν πολύ περισσότερα απ’ ότι με άλλους. Αυτά τα δύο στοιχεία συνυπάρχουν στην ταινία. Όταν κυκλοφόρησε η ψευδής είδηση πως πέθανε ο Γιώργος Μάγγας κι έμαθα πως ευτυχώς ήταν μια χαρά, αποφάσισα πως πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτόν. Κι όταν μας διηγήθηκε τη ζωή του ήταν ξεκάθαρο πως θα κάναμε μια ταινία για την παιδική του ηλικία και το πώς πρωτοέπαιξε κλαρίνο. Μείναμε πολύ πιστοί στα πραγματικά γεγονότα.».
«Βίωμα» (Άγγελος Σαφτουλής)
«Είναι η πρώτη μου ταινία, και το βίωμα, δηλαδή ο τίτλος της ταινίας, ήταν και η έμπνευσή μου. Πριν από 1,5 χρόνο μπήκα σε μια ομάδα θεραπείας. Καθώς τους άκουγα να μιλούν και να διηγούνται τις εμπειρίες τους, ένοιωθα πως στο μυαλό μου δημιουργούνταν διαφορετικές εικόνες σε σχέση με όσα οι ίδιοι είχαν βιώσει. Δεν ήταν βέβαια οι ιστορίες των παιδιών εκείνων αυτές που έβαλα στην ταινία. Ο άλλος λόγος που θέλησα να την γυρίσω ήταν το πόσο πολύ βοηθήθηκα σε αυτήν την ομάδα θεραπείας. Και ήθελα να προτρέψω και τους άλλους να το δοκιμάσουν. Η ταινία υλοποιήθηκε μέσα σε έναν μήνα. Συμμετείχε και ο ράπερ Novel με τον οποίο είχαμε κοινές εμπειρίες και ήρθαμε κοντά. «Βίωμα» άλλωστε είναι και ο τίτλος του άλμπουμ του. Όταν γνωρίζεις ανθρώπους που έχουν περάσει τα ίδια με σένα νοιώθεις μια οικειότητα. Ολο του το μουσικό έργο γύρω από αυτά περιστρέφεται. Ακόμα και η πρώτη συνάντηση με τους ηθοποιούς μας δεν ξεκίνησε με κάποια ανάγνωση του σεναρίου, αλλά σαν να κάνουμε ομάδα –χωρίς ψυχολόγο όμως».
«Treadmill» (Γιώργος Κοιμήσης)
«Ο διάδρομος (γυμναστικής) είναι ένα όργανο στο οποίο είτε τρέχεις, είτε στέκεσαι ακίνητος, δηλαδή δεν μετατοπίζεσαι ποτέ. Με απασχολούσαν κάποια ερωτήματα, όπως: γιατί δεν κάνουμε αυτό που θέλουμε; Ήθελα να πω την ιστορία μίας γυναίκας που στα 50 της αποφασίζει να διεκδικήσει το αυτεξούσιο της ζωής της. Επέλεξα να είναι γυναίκες οι δύο ηρωίδες διότι οι απαιτήσεις της κοινωνίας από μία γυναίκα είναι πολύ περισσότερες, λχ το να προλάβει να γίνει μάνα. Το ότι ΠΡΕΠΕΙ να γίνει μάνα. Αυτό προσέθεσε μεγαλύτερο βάρος στον χαρακτήρα. Ταυτόχρονα ήθελα πολλά πράγματα στην ταινία να υπονοούνται».
Numb (Δέσποινα Κούρτη)
«Ένα κορίτσι πρέπει να διαχειριστεί τον ξαφνικο θάνατο ενός συμμαθητή της και να τον αποχαιρετίσει. Είχα ένα παρόμοιο προσωπικό βίωμα στην εφηβεία μου. Και, αν και δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με το παιδί, αυτό το συμβάν με καταδυνάστευσε. Κάποια στιγμή, αυτό το κάλεσμα μέσα μου, το άκουσα. Όταν κάτι δεν με αφήνει να κοιμηθώ το βράδυ, κάνω κάτι γι’ αυτό. Είδαμε πολλά παιδιά στη διαδικασία του κάστινγκ και τελικά βρήκαμε αυτό που θέλαμε μέσα από μία ομάδα που έκανε skate».
Στο τέλος της συζήτησης το κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να χειροκροτήσει τους φετινούς νικητές του Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος. Εν μέσω επευφημιών και χειροκροτημάτων, τα παιδιά μας σύστησαν τους συνεργάτες τους και υποσχέθηκαν με πάθος να συνεχίσουν να κάνουν καλό σινεμά! Αξίζει να αναφέρουμε πως στο 47ο DISFF οι γυναίκες σκηνοθέτριες θριάμβευσαν στα βραβεία του σπουδαστικού, ενώ ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι γονείς της Στελιάννας, που ανέβηκαν μαζί της στην σκηνή προτρέποντας τους αυριανούς σκηνοθέτες «να δίνουν χώρο στον άνθρωπο που είναι διαφορετικός. Εξ άλλου, όλοι διαφορετικοί είμαστε…».
