Άρθρα

Q&A Σκηνοθετών – Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Σάββατο, τελευταία μέρα του Φεστιβάλ:

*Horsepower (Σπύρος Σκάνδαλος)
«Η ταινία μιλά για σκοτεινά και ανομολόγητα πράγματα που συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε ούτε στον εαυτό μας. Όμως θέλαμε να αποφύγουμε τους ευθείς συμβολισμούς. Το άλογο που βλέπουμε μέσα στο διαμέρισμα της Ιωάννας Κολλιοπούλου, εκφράζει τον όγκο, την δύναμη αλλά και το παράλογο – η ύπαρξή του στο σπίτι της την κάνει να νοιώσει ότι έχει πράγματα μέσα της που πρέπει να επιλύσει. Ήταν πολύ δύσκολο, σχεδόν τρομακτικό να κάνεις πρόβες με ένα άλογο 700 κιλών. Οι επιρροές μας ήταν ο Καμύ, ο Μπέκετ οι πίνακες της πρώιμης αναγέννησης. Στόχος μας ήταν να εμπλέξουμε τον θεατή συναισθηματικά και σωματικά. Είναι πολύ χαρακτηριστική της γενιάς μου σε κάποιες παρέες, η κυνικότητα, η βία που τελικά δεν γίνεται βία, το σεξ που τελικά δεν γίνεται σεξ. Σαν να απαγορεύεται να δείξεις οποιαδήποτε συναισθηματική ένταση. Σαν να διψάς για δύναμη προσπαθώντας να μειώσεις τους άλλους».

*Motorway 65 (Εύη Καλογηροπούλου)
«Η ταινία προβλήθηκε στις Κάννες, σε εποχή πανδημίας, με λοκντάουν στο Παρίσι, σε ένα πρόγραμμα με μικρού μήκους ταινίες. Καθώς οι ξένοι έχουν ταυτίσει την Ελλάδα περισσότερο με τις εικόνες των νησιών κλπ, τους ξενίζει κάπως η εικόνα του βιομηχανικού περιβάλλοντος που δείχνω. Η γέφυρα της ταινίας περισσότερο χωρίζει, σε ένα επίπεδο ιδεολογικό κυρίως, παρά ενώνει. Είχα μείνει μερικούς μήνες στην Ελευσίνα και κοιτάζοντας γύρω μου, με το που πρωτοπήγα εκεί, αναρωτήθηκα «Πού είμαι;». Ήταν λίγο «Μad max» αίσθηση. Εμφανίζονται πολλοί ερασιτέχνες, κάτοικοι της περιοχής, όπως δάσκαλοί μου στο kickboxing –γενικά μου αρέσει να συνδυάζω ερασιτέχνες και επαγγελματίες.

*Brutalia, day of labour (Μανώλης Μαύρης)
«Είναι μια απλή σε πρώτο επίπεδο αλλά αρκετά σύνθετη στην υλοποίησή της ιδέα, και ήθελα να δίνει την εντύπωση του ψευδοντοκιμαντέρ για να έχει ο θεατής την αίσθηση πως είναι αληθινό. Η ιδέα (τι θα γινόταν αν αντικαθιστούσαμε τις μέλισσες με ανθρώπους;) ξεκίνησε από την στρατιωτική μου θητεία, εξ ου και οι κηφήνες, που προκύπτουν αυτούσιοι από την εμπειρία μου αυτή –κάπως έτσι είναι στο στρατό όταν δεν υπάρχει πόλεμος. Το γύρισμα έγινε στον Αυλώνα και στο στάδιο Καραϊσκάκη.. Έκανα έρευνα κυρίως με μελισσουργούς, και συνειδητοποίησα πως στο μελίσσι οι γυναίκες είναι ασύμμετρα πιο δυνατές από τους άντρες. Ήταν οικείο για μένα να δουλεύω με γυναίκες, ίσως γιατί μεγάλωσα με πολλές γυναίκες. Η σκηνή του σεξ των κηφήνων με τη Βασίλισσα γυρίστηκε στη λίμνη, Δεκέμβριο μήνα –είναι μια ακραία βίαιη, αποκρουστική σκηνή, σαν βιασμός, καθώς στη φύση είναι οι πιο δυνατοί κηφήνες αυτοί που τα καταφέρνουν –και κανείς δεν επιχειρεί να σώσει την Βασίλισσα, διότι είναι κάτι που πρέπει να κάνει για τη διαιώνιση του είδους: και τελικά το κάνει. Και τους σκοτώνει όλους. Οι άντρες στην ταινία είναι παντελώς άχρηστοι, οι εργάτριες δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν και η Βασίλισσα, εγκλωβισμένη στον ρόλο της γεννά ακατάπαυστα μωρά.  Άρα είναι μισανθρωπικό όλο το περιβάλλον της ταινίας. Στο μυαλό μου δεν είχα το MeToo, αλλά το λιντσάρισμα του Ζακ: η εικόνα αυτής μιας ομάδας ανρθώπων να λιντσάρουν κάποιον αβοήθητο με ενέπνευσε για την σκηνή του λιθοβολισμού στην ταινία.

*Αμυγδαλή (Μαρία Χατζάκου)
Η Μαρία Χατζάκου είναι παραγωγός μερικών από τις γνωστότερες ελληνικές ταινίες.  Όπως εξήγησε, «μου ήρθε κάποια στιγμή αυτή η ιδέα για τον τσακωμό δύο αδερφών που η μια δεν αφήνει την άλλη να πάει σε ένα πάρτυ, και μου άρεσε πολύ. Αρχικά σκέφτηκα κάποιον άλλο σκηνοθέτη , αλλά τελικά το τόλμησα να τη γυρίσω εγώ την ταινία. Επίσης είχα ανέκαθεν μια αγάπη για το horror, το θρίλερ, και έβαλα και αυτό το στοιχείο μέσα –ανέκαθεν αναρωτιόμουν γιατί στην Ελλάδα δεν γυρίζονται ταινίες genre (είδους). Δεν έχω αδερφή, δεν ξέρω πώς προέκυψε αυτή η αγάπη των δύο ηρωϊδων. Η μία μικρότερη, η άλλη μεγαλύτερη, πιο κατασταλαγμένη, ερωτευμένη με μια άλλη κοπέλα. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου ήταν acting coach στην ταινία –μια ειδικότητα που λείπει πολύ στην χώρα  μας. Τα γυρίσματα έγιναν σε ένα σπίτι στη Νέα Μάκρη». Παρούσα στην παρουσίαση ήταν και η μουσικός Μαριλένα Ορφανού, με την οποία έχουν μαζί με την σκηνοθέτρια ένα συγκρότημα. «Το στοιχείο του horror με οδήγησε σε έναν ηλεκτρονικό ήχο», είπε.

*Last visit (Σπύρος Αλιδάκης)
«Έκανα μια ταινία-αποχαιρετισμό στον Λευτέρη Βογιατζή. Τον γνώρισα σε ένα γύρισμα του Νίκου Παναγιωτόπουλου και τελικά έγινα βοηθός του. Για 10 χρόνια το θέατρό του έγινε το σπίτι μου. Όσοι έμπαιναν μέσα ένοιωθαν την παρουσία του. Σήμερα θεωρώ πως οι θεατρολόγοι δεν τον γνωρίζουν όπως θα έπρεπε –ο Κουν για παράδειγμα άφησε μαθητές. Ο Λευτέρης δεν είχε μέθοδο, είχε ωστόσο μόνιμους συνεργάτες, που καθένας τους έλεγε διαφορετικά πράγματα γι’ αυτόν. Το voice over είναι μια συρραφή από παραστάσεις του. Ο Λευτέρης λάτρευε τον κινηματογράφο και ήθελε πολύ να κάνει και ταινίες. Αυτό το στοιχείο υπάρχει στην ταινία, όπως και η σχέση μου μαζί του». Παρούσα στην παρουσίαση ήταν και η ηθοποιός Σμαράγδα Αδαμοπούλου.

*Aντε ντε (Αριάδνη-Αγγελική, Θυφρονίτου-Λήτου) -Ελλάδα
Η σπουδαστική ταινία (Σχολή Κινηματογράφου, ΑΠΘ), που συμμετείχε στο Διεθνές Σπουδαστικό Τμήμα, «παρακολουθεί τρείς νέους ανθρώπους ένα Σάββατο βράδυ: έναν 17χρονο φοιτητή που πάει να σπουδάσει σε μια πόλη μακριά από τους γονείς του, και περιμένει ότι όλα θα είναι τέλεια αλλά δεν είναι, μια 25χρονη «κολλημένη με τους γονείς της», μια 30χρονη «χωρίς αποκλειστικότητες». Άνθρωποι σε μία μεταβατική φάση. Ξέρω ότι είναι δύσκολο, από φίλους μου -γιατί εγώ δεν έχω φτάσει ακόμα ούτε τα 25,  κι ας ακούω τους μεγαλύτερους συνέχεια να μου λένε «τα 20 είναι η καλύτερη ηλικία».

*Η πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ (Nicolas Paban, Guillaume Levil) –Γαλλία
Παρών στην παρουσίαση ήταν ο Γκιγιόμ Λεβίλ ο οποίος είπε ότι «ενώ μικρός ήθελα να τα κάνω όλα μόνος μου, στην πορεία συνειδητοποίησα πως το να έχεις συν-σκηνοθέτη είναι ευλογία! Έχεις λιγότερο στρες. Μεγάλωσα στην Νότια Αφρική, σε μια φάρμα ενός νησιού, και κολλητή μου ήταν μια κατσίkα. Η κινηματογραφική μου γραφή είναι περισσότερο «naïve». Όταν καταπιάνομαι με τη βία προτιμώ να ασχολούμαι με τον απελπισμένο παρά με τον κακό.

Για το Γραφείο Τύπου
Ευάννα Βενάρδου

Q&A Σκηνοθετών

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Παρασκευή:

*Βαθύκοφτο (Ιωάννα Κρυωνά)
Παρούσες στο q&a ήταν η παραγωγός Ιωάννα Πετειναράκη, η ηθοποιός Κατερίνα Ζησούδη και η μουσικός Μαριλένα Ορφανού.
«Η ταινία γυρίστηκε εκτός έδρας, γεγονός που δυσκόλεψε την οργάνωση της παραγωγής, ιδιαίτερα λόγω covid, καθώς άλλαζαν συνεχώς τα μέτρα» εξήγησε η κ.Πετειναράκη, ενώ η Κ.Ζησούδη είπε πως η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισε ως ηθοποιός «ήταν οι διάλογοι, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους. Μέσα από την διαδικασία αυτή γίναμε τελικά φίλες με τη συμπρωταγωνίστριά μου, την Ηρώ Μπέζου. Η ταινία έχει μια κλιμακούμενη ένταση, υπάρχει μια διαφωνία μεταξύ των δύο κοριτσιών για το τί σημαίνει «βαθύκοφτο» η οποία καταλήγει σε έναν καβγά με την Ηρώ –και βλέποντας χθες την ταινία σκέφτηκα πως εγώ προσωπικά τέτοιους τσακωμούς ρίχνω μόνο με την αδερφή μου. Στο τέλος της ταινίας υπάρχει και μια δεύτερη έκρηξη για να έρθουν τελικά στη θέση τους τα πράγματα…».

*Sea you (Γιάννης Βασιλώττος)
«Κάναμε την ταινία μαζί με τον Γιώργο Ημέρη, και ήταν η πρώτη μας σκηνοθετική απόπειρα. Ξεκινήσαμε μαζί από τη σχολή, κάναμε μια μουσικοθεατρική παράσταση, παντού μαζί. Αλλά δεν γνωρίζαμε πώς γράφεται ένα σενάριο, πώς στήνεται μια παραγωγή. Στην πορεία γράψαμε τελικά και το τραγούδι της ταινίας». Ο Γιώργος Ημέρης πρόσθεσε πως «η θάλασσα είναι ένας χαρακτήρας της ταινίας αυτής. Και η κοπέλα της ταινίας δρα όπως δρα, λόγω χαρακτήρα –κι ακριβώς όπως συμβαίνει με τη θάλασσα, δεν φταίει αυτή που είναι φουρτουνιασμένη… Το Sea you βασίζεται σε ένα πραγματικό βίωμα».

*A summer place (Αλεξάνδρα Ματθαίου)
«Έκανα μια ταινία για την μετεξέλιξη της πόλης στην οποία μεγάλωσα, της Λεμεσού. Δείχνω τη μεταμόρφωσή της –υπάρχει μια τάση να γίνει κάτι σαν ένα νέο Κατάρ ή Ντουμπάϊ. Η πρωταγωνίστρια είναι μια κοπέλα, μια food stylist, που ασφυκτιά στο υπερφίαλο αυτό πλαίσιο, και η ζωή της τελικά νοηματοδοτείται μέσα από τη σχέση της με μια πολύ διαφορετική κοπέλα που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή της. Θέλησα να αποτυπώσω την τεράστια οικοδομική έξαρση στη Λεμεσό, αυτήν την ανατυσσόμενη αγορά ακινήτων που απευθύνεται κυρίως σε ολιγάρχες οι οποίοι επενδύουν για να αποκτήσουν κυπριακό διαβατήριο –γιατί βέβαια οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αγοράσουν αυτά τα ακίνητα…».

*Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα (Βαγγελιώ Σουμέλη)
Η Μαριαλένα μιλάει με την αδερφή της στο τηλέφωνο, καθώς ετοιμάζονται να πάνε στην κηδεία της μητέρας τους. Την Μαριαλένα ενσαρκώνει η Ρομάννα Λόμπατς η οποία παρευρέθηκε στο q&a. “H Mαρίνα (Αργυρίδου) ήταν πράγματι στην Κύπρο, και το γυρίσαμε ως live call όλο αυτό», εξηγεί. «Θέλει ένα “συμπαίκτη” όλο αυτό το οικοδόμημα. Είναι η τέταρτη ταινία της Βαγγελιώς και γυρίστηκε σε μια μέρα. Υπάρχει μια κλιμακούμενη ένταση στην ταινία, η οποία βασίστηκε σε ένα προσωπικό βίωμα της σκηνοθέτριας».

*Soul food (Νίκος Τσεμπερόπουλος)
«Με ενέπνευσε ένα μικρό διήγημα της Πέλας Σουλτάτου, που διάβασα στο Λονδίνο. Μια σχέση αναπτύσσεται μεταξύ ενός εφήβου και μιας πολύ μεγαλύτερης γυναίκας, σχεδόν άστεγης, κι αυτή η σχέση, μαζί με το στοιχείο του μπούλινγκ απέναντι της από τα νεαρά παιδιά της περιοχής, με κέντρισε. Κάναμε street casting σε γειτονιές και πλατείες, και η διαδικασία να βρούμε τον έφηβο ήρωα (σ.σ τον ενσάρκωσε τελικά ο Απόλλωνας Σαρρής, ο οποίος ήταν παρών στη συζήτηση) ήταν δύσκολη. Είχα ήδη βρει την Έλενα Τοπαλίδου και βλέπαμε παιδιά παρέα. Ταίριαξαν αμέσως με τον Απόλλωνα». Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταινία –κι αυτό βοήθησε τον Απόλλωνα Σαρρή, ο οποίος ακούει πολύ Smith, να μπει στο κλίμα, αλλά και να δημιουργηθεί αυτή η οικειότητα ανάμεσά στους δύο πρωταγωνιστές. «Δεν ήθελα να είναι ερωτική η σχέση τους –αυτό θα περιόριζε τα πράγματα» εξήγησε ο Ν.Τσεμπερόπουλος, «γιατί η σχέση αυτή, στην πραγματικότητα καλύπτει το παιδί σε ο, τι του λείπει (μητέρα, φιλία)».

*Όλα τα πλάσματα της νύκτας (Μέμη Κούπα)
“Ο Ροζ Κούνελος είναι ο Ζάκ, αλλά είναι και η κυρία που ταΐζει κάθε μέρα τα αδέσποτα της γειτονιάς ενώ η γειτονιά την κατατρέχει. Είναι οι άνθρωποι που έχουν ενσυναίσθηση και την κάνουν πράξη. Είναι όλοι οι άνθρωποι που όντας διαφορετικοί, πέφτουν θύματα μιας δήθεν κανονικότητας. Είναι το Έτερον, ο Άλλος που μας φοβίζει και νιώθουμε ότι μας απειλεί με τη διαφορετικότητα του. Είναι επίσης, ένα σύμβολο τρυφερότητας και αθωότητας, αλλά κι ένα σύμβολο camp που εκφράζει την ελαφρότητα και το γελοίο- στοιχεία που διακρίνω μέσα σε οτιδήποτε τραγικό ή ‘’βαρύ’’. Η ταινία χρησιμοποιεί πολλά τέτοια στοιχεία, κλείνοντας το μάτι στο camp”. Η ταινία καταλήγει προς το φινάλε σ’ ένα πάρτι που λειτουργεί σαν κάθαρση. Στη σκηνή αυτή, βλέπουμε επίσης ότι ο Ροζ Κούνελος αφήνει πίσω του μια κληρονομιά” που μεταδίδεται σε όσους ανθρώπους νιώθουν σαν κι αυτόν. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση της Kid Moxie παραπέμπει σε 80s nostalgia. Επιλέξαμε να ντύσουμε την απόκοσμη ατμόσφαιρα της άδειας πόλης τη νύχτα με αυτό τον ήχο.”

*Αποστολή: Χεβρώνα (Rona Segal), Ισραήλ
«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που βασίζεται σε συνεντεύξεις ανθρώπων που υπηρέτησαν στον ισραηλινό στρατό, κυρίως στην κατεχόμενη από τους Ισραηλινούς, παλαιστινιακή Χεβρώνα, αλλά και σε πλάνα καθημερινότητας και βίας, τραβηγμένα από Παλαιστίνιους –καθώς σε πολλούς απαγορεύεται να βγουν από το σπίτι τους για μεγάλα διαστήματα, με αποτέλεσμα να φιλμάρουν από το μπαλκόνι τους ώρες ολόκληρες. Είμαι ακτιβίστρια και μέλος ενός δικτύου με πρόσβαση στο υλικό αυτό. Οι πρώην στρατιώτες που μου μιλούν στην ταινία, ζουν στο Ισραήλ, όπως και εγώ, αλλά τόλμησαν να καταθέσουν την εμπειρία τους, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα μπουν σε μια άτυπη μαύρη λίστα στη χώρα. Εμένα με έχουν «σταμπάρει» εδώ και πολύ καιρό. Το Ισραήλ επικαλείται το επιχείρημα της άμυνας της χώρας, όμως ως προς τα κατεχόμενα τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κάποιοι ενοχλήθηκαν με την ταινία μου χωρίς καν να την δουν. Άλλοι την είδαν με προσοχή και προβληματίστηκαν».

*Τόλης live ή (Τορόντο) (Αλέξανδρος Ρέλλος), Ελλάδα
«Μια μέρα περπατούσα στην Θεσσαλονίκη κι έπεσα πάνω σε ένα κουρείο ονόματι «Τορόντο». “Ποιο να ήταν το όνειρό αυτού του ανθρώπου;”, αναρωτήθηκα. Ο Τόλης πάλι, ήταν γείτονάς μου, τον ήξερα μια ζωή, αλλά δεν ήξερα ότι τραγουδούσε, ότι είχε βγάλει δύο δίσκους. Όταν το έμαθα αποφάσισα να συνδυάσω αυτά τα δύο πράγματα σε μια ταινία. Η ιστορία του Τόλη βέβαια είναι διαφορετική, αλλά δουλεύει κι αυτός στην λαϊκή. Πήγαινα και τον συναντούσα εκεί, μιλούσαμε πολύ, και μια μέρα του πηγαίνω το σενάριο. Για μένα ήταν εξαρχής ξεκάθαρο πως ή αυτός θα έπαιζε τον ρόλο ή κανένας. Είναι μια πολύ προσωπική ταινία, για τα χαμένα όνειρα και πώς επιτέλους μπορούμε να τα αφήσουμε πίσω μας και να πάμε παρακάτω».

Για το Γραφείο Τύπου
Ευάννα Βενάρδου

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΠΕΜΠΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Πέμπτη:

*Από το μπαλκόνι (Άρης Καπλανίδης)
“Δουλέψαμε μαζί με τον Ηλία Ρουμελιώτη, σαν ένα σώμα με δύο κεφάλια: γράψιμο, animation, σκηνοθεσία. Η αφορμή για την ταινία ήταν οι φωνές των χαρακτήρων, ο τρόπος ομιλίας τους. Ο στόχος ήταν να καταγράψουμε άξεστους χαρακτήρες σε ένα έντεχνο μέσο. Να κάνουμε το «ελληναριό» τέχνη! Θέλαμε η ταινία να είναι γρήγορη (έχει 200 πλάνα σε 12 λεπτά). Δημιουργήσαμε ένα animatic, ως proof of concept γιατί αρχικά θέλαμε να γίνει η ταινία με ηθοποιούς. Όταν το παρουσιάσαμε στο Pitching Lab της Δράμας ήταν που μας είπαν: «Μα αυτό είναι animation!». Είμαστε κι εμείς από Νέα Φιλαδέλφεια – αλλά η γειτονιά της ταινίας είναι ένα ανακάτεμα από όλα τα μεσαία προς εργατικά προάστια της Αθήνας. Ηρωϊδα είναι μια γυναίκα που βλέπει όλη τη γειτονιά -και την προστατεύει- αλλά δεν «βλέπει» και δεν μπορεί τελικά να προστατέψει το γιο της… Οι υπόλοιποι χαρακτήρες μιλούν με τον χειρότερο τρόπο για αυτήν την «κουτσομπόλα που τους παρακολουθεί από το μπαλκόνι», στην πραγματικότητα όμως μαθαίνουμε πιο πολλά γι’ αυτούς παρά για εκείνη. Η ταινία μας συμμετέχει στο Cinematherapy και ανυπομονούμε πώς και πώς να μιλήσουμε με την Denise Νικολάκου και να μας πει με ποιον τρόπο θα μπορούσε μια ταινία σαν τη δική μας να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο από έναν ψυχολόγο ώστε να βοηθήσει κάποιον σε ένα πρόβλημά του”.

*Every Sunday (Καίτη Παπαδήμα)
«Παρακολουθούμε μια ομάδα Φιλιππινέζων καθαριστριών στην Κύπρο να συμμετέχουν σε καλλιστεία. Με ενδιέφερε στην ταινία να δείξω την στήριξη και ενδυνάμωση που βρίσκουν η μία στην άλλη. Στην πορεία προέκυψε και η υπόθεση του κατά συρροή δολοφόνου (το πρώτο πτώμα ανακαλύφθηκε το 2019) και αντιμετώπισα το δίλημμα του κατά πόσον θα πρέπει να το συμπεριλάβω στο ντοκιμαντέρ. Ένοιωσα ότι εάν δεν το έκανα θα ήταν παράλειψη. Η κοινότητα των Φιλιππινέζων με αντιμετώπισαν πολύ θερμά. Ήθελαν να πουν την ιστορία τους. Χρησιμοποίησαν ένα σεξιστικό θεσμό, τα καλλιστεία, για να κάνουν ουσιαστικά τη δική τους επανάσταση: να χρησιμοποιήσουν το σώμα τους με τον τρόπο που οι ίδιες θέλουν, να βαφτούν και να ντυθούν όπως θέλουν, καθώς είναι περιορισμένες στην καθημερινότητά τους και αποφεύγουν να κάνουν πράγματα που ένας εργοδότης μπορεί να μην θεωρήσει σωστά».

*Literal legend (Δημήτρης Τσακαλέας, Λήδα Βαρτζιώτη)
«Δεν είναι αληθινή ιστορία, απλώς έχει συμβεί πολλές φορές στην πραγματικότητα. Στην ταινία παίζει μια γνωστή μας, ανερχόμενη YouTuber, ξέραμε χρόνια το υλικό της, το οποίο της ζητήσαμε, και τελικά δέχθηκε να μας δώσει. Αυτή είναι η τρίτη ταινία που κάνουμε μαζί -ανέκαθεν μας ενδιέφερε να κάνουμε ταινίες για θέματα που απασχολούν τα νέα παιδιά. Την εποχή της καραντίνας βρεθήκαμε όλοι ακόμα πιο μέσα στα κινητά μας, απ’ ότι συνήθως. Αλλά βλέπαμε (ήταν και η εποχή του Black Lives Matter) πως η χρήση των σόσιαλ μιντια είχε αρχίσει να γίνεται συχνά ακραία πολιτική από συνομηλίκους μας –διαπιστώσαμε πως τα νέα παιδιά είναι τελικά πολιτικοποιημένα. Η ηρωϊδα μας βιώνει μια τραυματική εμπειρία, κάποιος παραβιάζει την ιδιωτικότητά της, αλλά τελικά αντιδρά, βγαίνει από το δωμάτιο της και φωνάζει δημόσια το όνομα αυτού του ανθρώπου –ξαναβάζει δηλαδή τους κανόνες».

*Girlhood (Βάνια Βαρβάρα Τέρνερ, Μαρία Σιδηροπούλου)
«Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την δύσκολη περίοδο της εφηβείας. Θέλαμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο στον κόσμο των έφηβων κοριτσιών, να δείξουμε πόσο τους απασχολεί το self-image τους, αλλά δεν ήταν εύκολο να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν όταν είδαν την ταινία και χάρηκαν. Το σημαντικό για εκείνες (γιατί σίγουρα εκτίθενται) ήταν να μιλήσουν για θέματα που λίγες φορές ακούμε από έφηβα κορίτσια. Τι περνούν; Τι βιώνουν σήμερα; Ποιες είναι οι ανασφάλειές τους; Πόσο σημαντική είναι η φιλία τους; Σχολιάζουν τον σεξισμό, που είναι τόσο ενσωματωμένος στην ελληνική κοινωνία, που όταν περνάς και σου σφυρίζουν το θεωρείς κανονικό. Ο σεξισμός όμως αυτός επηρεάζει και τα αγόρια –όλοι είμαστε θύματα της πατριαρχίας».

*Exploitation (Μαρίνα Συμεού)
Παρών ήταν ο σεναριογράφος της ταινίας Γιώργος Σερβετάς, ο οποίος μιλώντας για την ταινία είπε: «Η ταινία βασίζεται σε ένα κλασικό δίπολο: η μια γυναίκα “κουβαλά” όλη την αλλοτρίωση του πολιτισμού, και η άλλη αντιπροσωπεύει την πιο βιολογική πλευρά της ζωής». Η καθηγήτρια παραδίδεται στη γοητεία της νέας κοπέλας. Ως χώρο δράσης χρειαζόμασταν ένα τοπίο αδιέξοδο, με απομόνωση, για μια σερβιτόρα χωρίς διεξόδους. Δεν πιστεύω στην ανδρική και τη γυναικεία ματιά. Απλώς εγώ έγραψα το σενάριο και η Μαρίνα προσέδωσε στο σενάριο τη δική της σκηνοθετική ματιά».

*Εμμένοντας στη μνήμη του νερού» (Kiubon Kokko), ΗΠΑ
«Έκανα ένα ντοκιμαντέρ για τoν πατέρα μου, για την ιστορία του αλλά και για τη σχέση μας. Στην πραγματικότητα έκανα μια ταινία για την οικογενειακή βία, μια ταινία για να πλησιάσω τον πατέρα μου, να ανακαλύψω την σχέση
μπαμπά-γιου. Είναι μια πολύ προσωπική ταινία, με μικρό μπάτζετ, για έναν πατέρα που μας μεγάλωσε με σκληρότητα, μια ταινία για την οποία ο ίδιος δεν έχει ιδέα. Η συμβουλή μου προς τους νέους είναι να κάνουν ταινίες με καθαρό μυαλό, ακόμα κι όταν όλα γύρω τους είναι απίστευτα περίπλοκα».

*Οι εγκληματίες (Serhat Karaaslan) Τουρκία, Γαλλία, Ρουμανία
«Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που συνέβη σε μένα –αν και για καιρό δεν το παραδεχόμουν και έλεγα ψέματα, διότι ντρεπόμουν. Μου συνέβη με την τότε κοπέλα μου, όταν ήμουν φοιτητής. Βέβαια άλλαξα πολλά στο σενάριο, στην ταινία η γυναίκα εμφανίζεται να είναι πιο δυνατή σε σχέση με το αγόρι. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει στην Τουρκία, είναι πιο συντηρητικό το κλίμα και πιο μεγάλη η καταπίεση από την οικογένεια και το καθεστώς. Οι γυναίκες ηθοποιοί διαπραγματεύονται από πριν με το σκηνοθέτη πώς θα φαίνονται στην κάμερα, ποια σημεία του σώματός τους θα φαίνονται».

Για το Γραφείο Τύπου
Ευάννα Βενάρδου

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Τετάρτη:

*Στο αεροδρόμιο (Μιχάλης Μαθιουδάκης)
«Σε ένα ταξίδι μου στην Πάρο βρέθηκα στο αεροδρόμιο, το οποίο μου έκανε μεγάλη εντύπωση –θυμάμαι πως τότε δεν υπήρχε κανείς να μας ελέγξει. Κατάλαβα πώς λειτουργούν τα μικρά επαρχιακά αεροδρόμια, ένοιωσα πως υπάρχει μια μοναξιά εκεί, και κάπως έτσι εμπνεύστηκα τον ήρωά μου. Έφτιαξα μια ταινία με στόχο αυτός που θα την δει να περάσει καλά, με χιούμορ, δεν είχα πρόθεση να κάνω κάτι βαθυστόχαστο –τώρα τι θα εισπράξει ο καθένας που θα την δει είναι μια άλλη ιστορία. Προέκυψε μια κωμωδία, αυτό μου βγήκε, ο καθένας δημιουργεί σύμφωνα με τις καταβολές του (λχ.μπορεί να τον επηρέασε το ότι μικρός έβλεπε Κωσταντάρα). Δεν ξέρω αν εμένα θα μου έβγαινε να γυρίσω κάτι άλλο».

*Flik flok (Αγγελική Παρδαλίδου)
«Η ταινία, μέχρι το δεύτερο twist, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά. Όταν ήμουν φοιτήτρια, ένας γνωστός μου είχε βιώσει κάτι ανάλογο –διάβασε κάποια μηνύματα που δεν έπρεπε να είχε διαβάσει. Και αντί να αντιδράσει όπως θα περίμενε κανείς, υποδέχτηκε την κοπέλα του με ένα ρομαντικό τραπέζι…Βέβαια στην ταινία μου άλλαξα το τέλος. Πρόκειται για ένα θεατρικό μονόπρακτο που κλήθηκα να γράψω για το Ίδρυμα Κακογιάννης. Ήταν η πρώτη μου ταινία και δεν ξέρω πώς θα ανταποδώσω στον πρωταγωνιστή μου, τον Γιώργο Καραμίχο, την βοήθειά του. Η πανδημία επηρέασε πολύ τις ερωτικές σχέσεις. Όλα διογκώθηκαν στο λοκντάουν. Όσοι τα πάνε καλά, περνάνε πολύ καλά, κι όσοι έχουν κακή σχέση, περνάνε χάλια. Δεν είναι τυχαίο το πώς αυξήθηκαν τα διαζύγια».

*Apallou (Νίκος Αυγουστίδης)
«Ανέκαθεν με απασχολούσε το θέμα του Ξένου, του ανοίκειου, το πώς αδυνατούμε να το αποδεχτούμε, και πώς αντιδρά μια ομάδα ανθρώπων απέναντί του. Η ταινία είναι εν μέρει βιωματική καθώς γυρίστηκε στο χωριό μου στη Χίο. Εξάλλου, αν εξαιρέσεις τους δύο ηθοποιούς, όλοι οι άλλοι είναι κάτοικοι του χωριού. Ο εγγονός επιστρέφει από την Αμερική στο χωριό του, και ο παππούς, που δεν ζει πια, αισθάνεται την ανάγκη να επιστρέψει, να τον δει και να τον χαιρετήσει μια τελευταία φορά, αλλά αυτή η επιστροφή δημιουργεί μια αντιστροφή των κανόνων της φύσης – έτσι, βλέπουμε ας πούμε, μια κατσίκα του χωριού, να πετάει. Όμως το χωριό είναι σκληρό: λιθοβολεί τον παππού. Κι ας υπήρξε δικός τους. Διότι, ποιος είναι ο απόλυτος ξένος για μια κοινωνία; Αντιδράμε σε οτιδήποτε μας φαίνεται ξένο, λχ έναν Αμερικάνο, έναν αλλοδαπό, έναν μετανάστη, έναν πρόσφυγα, όπως αυτοί που φτάνουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά κάποιες φορές ο τρόμος πηγάζει από το οικείο περιβάλλον, είναι παλιός γνώριμος. Γιατί πολύ απλά ο απόλυτος ξένος είναι ο θάνατος». Στην παρουσίαση παρών ήταν και ο νεαρός πρωταγωνιστής της ταινίας Μικές Γλύκας.

*Luxenia (Δήμητρα Κονδυλάτου)
«Έχω δουλέψει στην τουριστική βιομηχανία και έχω συναντήσει πολλές γυναίκες στα τουριστικά επαγγέλματα. Κάποια στιγμή, καθώς ασχολούμαι με τα εικαστικά, οργάνωνα ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών και μια φίλη μου έφερε το σχέδιο ενός ανανά, λέγοντάς μου πως ο ανανάς αποτελεί το σύμβολο της φιλοξενίας. Ο ανανάς είναι ένα βασικό στοιχείο της ταινίας, η οποία τοποθετείται χρονικά στο κλείσιμο της σεζόν, που η κούραση είναι μεγαλύτερη. Μιλάμε συνεχώς για ανάπτυξη, για αύξηση του τουρισμού, αλλά ξεχνάμε την κοινωνική διάσταση, το πώς λειτουργεί στην πράξη όλο αυτό. Πέραν της εκμετάλλευσης, της κούρασης των εργαζομένων, με ενδιέφερε η συναισθηματική διάσταση του πράγματος. Μιλάμε για την ελληνική φιλοξενία, που λένε ότι είναι στο DNA μας, αλλά αυτό που τελικά κυριαρχεί είναι η εμπορευματοποίηση».

*Souls all unaccompanied (Γιώργος Τελτζίδης)
«Θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε ταινίες για τα πράγματα που γνωρίζουμε καλά. Ίσως γι’ αυτό οι χαρακτήρες και των προηγούμενων ταινιών μου να έχουν κάποια κοινά μεταξύ τους. Σε όλες τις ταινίες μου πάντως, οι χαρακτήρες καλούνται να πάρουν μια απόφαση υπό πίεση. Ήμουν τυχερός με τον μικρό πρωταγωνιστή μου διότι είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν πιτσιρικά να παίζει -και να μην παίζει σαν πιτσιρικάς. Κάναμε καστ σε δομές φιλοξενίας και μια μέρα τον είδα να έρχεται μέσα στην τρέλα και τη χαρά. Ήταν πάντα πολύ ώριμος και θαρραλέος. Στις ταινίες μου επιδιώκω την χαμηλότονη αφήγηση, την χαλαρή αφήγηση ενός διηγήματος. Καθώς έκανα την έρευνά μου, αντιλήφθηκα πως πολλά ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στην Ελλάδα δυστυχώς εκδίδονται για ένα μεροκάματο. Και πως στους ξενώνες απλώς κοιμούνται και τρώνε, κατά τ’ άλλα τα παιδιά αυτά είναι μόνα τους… Συνάντησα ένα χάος γενικά».

*Land of Glory (Borbala Nagy), Γερμανία.
Την σπουδαστική ταινία του σκηνοθέτη, εκπροσώπησε ο διευθυντής φωτογραφίας Μόριτζ Φρίζε ο οποίος εξήγησε πως «η ταινία διαδραματίζεται σε ένα σχολείο την μέρα της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας. Ένα κορίτσι προετοιμάζει την ομιλία του, τελικά όμως όταν βγαίνει στη σκηνή κάνει τη δική της μικρή επανάσταση διαβάζοντας το ποίημα ενός διάσημου Ουγγαρέζου αριστερού ποιητή. Η ταινία χρειάστηκε 1,5 χρόνο μοντάζ και μόλις 15 λήψεις, αλλά απαιτήθηκαν πολλές πρόβες ενώ ο συντονισμός τόσων ηθοποιών υπήρξε περίπλοκος».

*Τhe tower (Suncana Brkulj), Kροατία
Η ταινία της ξεκινά από τη βάση ενός πύργου και, χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνικές animation, φτάνει μέχρι την κορυφή. «Είναι μια ταινία γυρισμένη με μονοπλάνο. Λατρεύω τη μουσική, το animation, τον ρυθμό, την αρχιτεκτονική και θέλησα όλα αυτά να τα συνδυάσω στην ταινία». Η δουλειά της έφτασε μέχρι το σπουδαίο φεστιβάλ animation του Ανεσί (κάτι σαν τις Κάννες του animation) στο οποίο βρέθηκε δύο φορές. Έχοντας συνηθίσει να δείχνει τη δουλειά της εν μέσω πανδημίας, της φαίνεται, όπως είπε, περίεργο να βρίσκεται στη Δράμα, σε φυσικούς χώρους.

Για το Γραφείο Τύπου
Ευάννα Βενάρδου

Q&A Σκηνοθετών – Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Η έναρξη έγινε σήμερα Τρίτη, με τους σκηνοθέτες που παρουσίασαν την ταινία τους το βράδυ της Δευτέρας. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους:

*Αν ήσουν ταινία θα ήσουν μικρού μήκους (Γωγώ Μαραγγούλη)
«Οι μικρού μήκους ταινίες είναι σύντομες, ευρηματικές, όμορφες. Υπάρχουν και κάποιες ερωτικές σχέσεις μικρού μήκους στην ζωή μας –άλλοι επιλέγουν να βιώσουν σχέσεις μεγάλου μήκους. Κι όμως ακόμα και σε 1 λεπτό μπορείς να βιώσεις πολλά σε μια σχέση. Φυσικά, ως προς το ζευγάρι που πρωταγωνιστεί στην ταινία μου δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά… Η πόλη παίζει σημαντικό ρόλο, όμως οι δύο πρωταγωνιστές τη βλέπουν από μία ταράτσα, κι άρα από μία απόσταση».

*Το Βανκούβερ (Άρτεμις Αναστασιάδου)
«Η ταινία μιλάει για την μέρα αποχαιρετισμού δύο αδερφιών, με φόντο μια βιομηχανική περιοχή. Γυρίστηκε στο Αλιβέρι και συμμετείχαν πολλοί ερασιτέχνες ηθοποιοί από την περιοχή. Και το κάστινγκ παιδιών σε σχολεία της περιοχής το κάναμε, έτσι βρήκαμε την 11χρονη πρωταγωνίστρια μας, τη Μαργιάννα Καρβουνιάρη –την επιλέξαμε μεταξύ 63 κοριτσιών. Η ταινία ακολουθεί την νεορεαλιστική φόρμα την οποία αγαπώ πολύ. Στην περιοχή υπάρχει πράγματι ο μύθος της Λάμιας, εξ ου και το ξόρκι που λέει το κοριτσάκι. Επιχείρησα μια σύνδεση του στοιχείου της εξαφάνισης των ανθρώπων λόγω λιγνίτη πριν από την εποχή των ορυχείων, με την μετανάστευση του μεγάλου αδερφού (Βασίλης Κουτσογιάννης)». Παρών στην παρουσίαση ήταν και ο Β.Κουτσογιάννης ο οποίος είπε πως η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν «να στήσω από το 0 μια σχέση με ένα11χρονο. Σήμερα, τη νοιώθω σαν πραγματική αδερφή μου».

*Εγώ, το σπίτι (Ελένη Βεργέτη)
«Δημιούργησα μια ταινία ιδωμένη από τα μάτια ενός σπιτιού, το οποίο εκφράζεται με μια γυναικεία φωνή –μια ταινία σαν ένα υπαρξιακό roadtrip. Για κάποιον που αναζητά το σπίτι του αλλά συνειδητοποιεί πως είναι ήδη μέσα. Είναι μια αυτοσχεδιαστική ταινία, στην οποία προσπάθησα να βρω αντιστοιχίες μεταξύ μιας οικοδομής κι ενός ανθρώπου –είναι με έναν τρόπο και οι δύο κατασκευές από υλικά της φύσης. Με ενέπνευσαν κάποιες οικοδομές από τις οποίες περνούσα τακτικά, μου θύμιζαν σκελετούς, τα αγάπησα στην πορεία αυτά τα σπίτια και τα είδα σαν ζωντανούς οργανισμούς. Στην ταινία αντιμετώπισα το σπίτι σαν μια αλληγορία της ψυχής που μιλάει».

*Μπιούτι (Θάνος Λυμπερόπουλος)
«Η κυριαρχία του YouTube, με ενέπνευσε. Μια άλλη πραγματικότητα… Παρακολουθώ χρόνια, και λόγω επαγγέλματος, τι γίνεται εκεί μέσα –άπειρος κόσμος που κάνει πολύ περίεργα πράγματα. Στην ταινία ήθελα, μέσω της ηρωίδας, να βγει αυτή η ματαιοδοξία, η πίεση να «φαίνεσαι γαμάτος», κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Παράλληλα ήθελα να θίξω το ζήτημα της κακοποιητικής συμπεριφοράς προς τις γυναίκες μέσα από τον σεκιουριτά στο μαγαζί. Πώς δηλαδή μπορείς γίνεις εύκολο θύμα και πώς η εξουσία μπορεί να βγάλει τον κακό σου εαυτό. Την μητέρα ενσαρκώνει η υπέροχη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου. Το γεγονός ότι έχει κι αυτή κόρες βοήθησε πολύ».

*ΓιαφΓιουφ (Αθηνά-Γεωργία Κουμελά)
«Έφτιαξα ένα animation για ένα ρεμπέτικο. Έπαιζα μουσική από μικρή και κάποια στιγμή μπήκε στη ζωή μου το ρεμπέτικο τραγούδι –κι έμεινε. Το συγκεκριμένο τραγούδι με ενέπνευσε διότι υπάρχει η γυναικεία οτπική πάνω στο τραγούδι της φυλακής, πράγμα σπάνιο στο ρεμπέτικο τραγούδι, κι αυτό μου άρεσε πολύ. Η καρδιά στην ταινία επανέρχεται ως εικόνα παραπέμποντας στην καρδιά αυτής της γυναίκας που κάποτε χτυπούσε, αλλά μετά από τόσα χρόνια που είναι φυλακισμένη τελικά «πέτρωσε»… Το ρεμπέτικο είναι ένα είδος που αγαπούν πολύ οι νέοι άνθρωποι –υπάρχει μια αναγέννηση του είδους σήμερα».

*Cortazar (Αργύρης Γερμανίδης, Κατερίνα Στράουχ)
Παρούσα από τους σκηνοθέτες ήταν η Κατερίνα Στράουχ ο οποία είπε πως ήταν η «πρώτη μου πρεμιέρα, η πρώτη μου ταινία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός άλλου πρότζεκτ. Και αποτελεί έναν αποχαιρετισμό σε ένα Βερολίνο που δεν υπάρχει πια. Ζω στην πόλη 5-6 χρόνια τώρα και έχω εντοπίσει χώρους όπου το Βερολίνο αυτό είναι ακόμα ζωντανό. Εγώ και ο Αργύρης ήμασταν όλο το συνεργείο της ταινίας η οποία αποτίνει φόρο τιμής στον Κορτάσαρ, ο οποίος «παίζει» πολύ με το πραγματικό και το φανταστικό».

*Ο φοιτητής (Βασίλης Καλαμάκης)
«Τι γινόταν μέσα στο άρμα που έριξε την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου; Σε αυτό το ερώτημα ήθελα να απαντήσω με την ταινία μου, η οποία είναι μεν εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα αλλά όσα διαδραματίζονται σε αυτήν είναι φιξιόν. Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε μόλις 6 μέρες, ώστε να προλάβουμε τις προθεσμίες του Φεστιβάλ Δράμας. Η ιστορία του Πολυτεχνείου με απασχολούσε χρόνια, μέχρι που ασχολήθηκα με τη σκηνοθεσία και κατάλαβα τι θέλω να κάνω. Στην πραγματικότητα, η ταινία αποτελεί ένα κομμάτι μιας μεγάλης ταινίας πάνω στο θέμα που θέλω να γυρίσω –κι ας με προειδοποιούσαν όλοι να μην ακουμπήσω το θέμα! Με κέντρισε το ότι δεν ξέρουμε τι έγινε μέσα στο τανκ και θεώρησα ότι η ταινία θα αποτελέσει μία αφορμή να το ψάξει κανείς».

*Μετά το μεσημέρι (Αλέξης Κουκιάς – Παντελής)
«Αφορμή για την ταινία στάθηκε η εγκυμοσύνη της πρωταγωνίστριας, της Κατερίνας Ζησούδη. Τι σημαίνει να είσαι έγκυος εν μέσω λοκντάουν;» Παρούσα ήταν και η Κατερίνα Ζησούδη η οποία συμμετείχε και στη συγγραφή του σεναρίου. «Πρώτη φορά γράφω», είπε. «Αρχικά ο Αλέξης μου πρότεινε να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για την εγκυμοσύνη σε καιρό πανδημίας. Η ταινία ήταν μια σκηνή του ντοκιμαντέρ, την οποία αναπτύξαμε. Ήταν πολύ ενδιαφέρον που γράψαμε μαζί το σενάριο γι’ αυτό το πρώην ζευγάρι που συναντιέται επί κορωνοϊου». Η εγκυμοσύνη της,απαιτούσε μεγάλη προσοχή κατά το γύρισμα. «Έπρεπε να είμαστε τριπλά προσεκτικοί» τόνισε ο σκηνοθέτης. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και η ηθοποιός βρέθηκε στην παρουσίαση με το μωράκι της στην αγκαλιά.

*Ιστορίες Με Κρατάνε Ξάγρυπνο την Νύχτα (JérémyVanDerHaegen – Βέλγιο)
Το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 44ουDISFF άνοιξε χθες με την ταινία του σκηνοθέτη. «Ο μικρός μου ήρωας είναι ένα αγοράκι που ζει στην γαλλική εξοχή και το οποίο ντύνεται με κοριτσίστικα φορέματα. Επί τούτου επέλεξα την επαρχία διότι θεώρησα πως το ζήτημα του προσδιορισμού φύλου είναι πιο περίπλοκο σε ένα μη αστικό περιβάλλον. Ποιο είναι το μέλλον που υπάρχει για ένα τέτοιο παιδί; Πώς είναι να θέλεις να ανήκεις σε ένα άλλο φύλο; Ο λύκος στην ταινία συμβολίζει την λίμπιντο, αλλά και την μεταμόρφωση και την απελευθέρωση».

Για το Γραφείο Τύπου
Ευάννα Βενάρδου