Άρθρα

παρουσίαση σκηνοθετών Σάββατο

Στον κινηματόγραφο «Ολύμπια» κι όχι στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρο» έπεσε τελικά η αυλαία για τις παρουσιάσεις των σκηνοθετών του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η βροχή, που έπεφτε από το πρωί, «επέβαλε» την παρουσίαση σε έναν χώρο του φεστιβάλ που έχει συνδεθεί άρρηκτα με προβολές και την ιστορία του.

«Χαμάμ» της Βαρβάρας Δούκα (εκτός συναγωνισμού)

Μέσα από τα «μάτια» ενός πίνακα παρουσιάζεται σχεδόν ολόκληρη η ιστορία του Ελληνικού κράτους, έτσι όπως τη βιώνουν δύο οικογένειες. Ενός πίνακα που «έζησε» όλες αυτές τις εποχές και ουσιαστικά αφηγείται τα γεγονότα. Όπως παρατήρησε η Βαρβάρα Δούκα «η επιθυμία είναι αυτή που κινεί τα νήματα της ζωής». Η σκηνοθέτις δεν παρέλειψε να τονίσει πως στην ταινία της μετείχαν 25 ηθοποιοί τους οποίους και ευχαρίστησε για τη συμμετοχή τους. Μάλιστα σημείωσε πως είναι δύσκολο να υπάρχει ένας τόσος μεγάλος αριθμός ηθοποιών σε μία μικρού μήκους ταινία και μάλιστα να μπορέσει αυτό να το καλύψει η παραγωγή.

«Βούτα» του Δημήτρη Ζάχου

Η ταινία βασίστηκε σε βιώματα του σεναριογράφου Γιώργου Τελτζίδη στη Σταυρούπολη, στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Οι πρωταγωνιστές βρέθηκαν σχετικά εύκολα, ενώ μεγάλη ήταν συνδρομή των «περιστεράδων», των ανθρώπων δηλαδή που ασχολούνται με την εκτροφή περιστεριών από χόμπι και παράλληλα από οικογενειακή παράδοση. Σημαντικό ρόλο στο στήσιμο της υπόθεσης έχει παίξει και το γεγονός ότι ο Δημήτρης Ζάχος εργάστηκε στο κατάστημα κράτησης Κορυδαλλού. Η βούτα ή αλλιώς τα ντουνέκια σε πολλές περιοχές της βόρειας Ελλάδας είναι περιστέρια που τους αρέσει να βουτάνε από ύψος προς το έδαφος και να επιβραδύνουν απότομα μερικά μέτρα πριν προσγειωθούν… Κάπως έτσι γίνεται και η προσέγγιση του Χρήστου με τον πατέρα του, όταν αυτός επιστρέφει στο σπίτι από τη φυλακή.

«Pashka» του Oltjon Lipe

Το φαινόμενο μίας νέας γενιάς μεταναστών να θέλει διακαώς να επιστρέψει στη χώρα που κατάγεται και παράλληλα η αντίδραση σε αυτή την θέληση, από την προηγούμενη γενιά. Αυτό θέλησε να παρουσιάσει μέσα από την ταινία του ο Oltjon Lipe. Μιλώντας για την ταινία του σημείωσε πως ήθελε μέσα από αυτή να δείξει τα ζητήματα που προκύπτουν σε μετανάστες νέας γενιάς, μέσα από το υπόβαθρο όμως της πρώτης γενιάς μεταναστών που δεν κατάφερε να επιτύχει στην χώρα που πήγε. Και μαζί τις σχέσεις πατέρα – γιου. Όπως σημείωσε ο Oltjon Lipe «ένας μετανάστης συμφιλιώνεται με την πατρίδα του και παράλληλα με τη νέα του χώρα, μόνο όταν έχει καταφέρει να επιτύχει επαγγελματικά στο νέο μέρος που έχει πάει», σε διαφορετική περίπτωση ίσως προσπαθήσει να περάσει αυτήν την εμμονή που του έχει δημιουργηθεί στα παιδιά του.

«Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου» του Ντανιέλ Μπόλντα

Μία ταινία που βασίστηκε σε «πράγματα και σημειώσεις από παλιά, και πολλά στοιχεία από την δική του εφηβεία» όπως τόνισε ο Ντανιέλ Μπόλντα, προσθέτοντας πως «η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το να ονειρεύεσαι». Ο σκηνοθέτης ανέφερε πως η ταινία δε βασίστηκε σε πρόβες αλλά πως η φυσικότητα των δύο κοριτσιών προέκυψε από το γεγονός ότι «απλά τις έβαλα να κάνουν παρέα». Σε ερώτηση πάντως για τα …ρεβίθια που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της ταινίας ο Ντανιέλ Μπόλντα απάντησε πως απλά είναι το αγαπημένο του φαγητό!
«Antivirus» της Αναστασίας Σίμα

Η ταινία είναι άκρως επίκαιρη καθώς γυρίστηκε τις ημέρες που ήταν σε ισχύ τα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας για τον περιορισμό της πανδημίας, ενώ σχετικό με την πανδημία ήταν και το θέμα της. Η Αναστασία Σίμα, είχε διάφορες επιλογές εκείνη την περίοδο -η μία από το Μιλάνο και η άλλη από τη Νέα Υόρκη όπως είπε. Τελικά κατέληξε στην ιστορία της Ξένιας που στο τέλος καταφέρνει να «συμφιλιωθεί» με τον ενοχλητικό γείτονα της. Σύμφωνα με την σκηνοθέτρια, η ταινία «γυρίστηκε» εξ ολοκλήρου με κινητό τηλέφωνο. Σημαντικό στοιχείο της είναι η συνειδητοποίηση της επιβολής της χρήσης της τεχνολογίας στην επικοινωνία των ανθρώπων.

«Το τέρμα» του Δημήτρη Μουτσιάκα

Ένα πολύ καλό «δέσιμο» του μύθου του βαρκάρη που μεταφέρει τις ψυχές στον Άδη με το παράδοξο ταξίδι θανάτου ενός παλαιού λεωφορείου που κάνει στάση στην επαρχία. Βράδυ, χειμώνας κι ένα λεωφορείο που κινείται σαν ποτάμι…Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Πάρνηθα. Όπως παρατήρησε ο Δημήτρης Μουτσιάκας υπήρξαν κάποιες δυσκολίες κατά τη διάρκεια τους κυρίως στις νυχτερινές λήψεις. Όμως ο σκηνοθέτης είπε πως νοιώθει δικαιωμένος με το αποτέλεσμα. Αναφορικά με τον τίτλο της ταινίας τόνισε πως η λέξη τέρμα συνάδει και με το πνεύμα του θανάτου. Την ιστορία του την βρήκα στις «Ακυβέρνητες πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα.

«Roza Kairo» του Ζακ Σιμχά

Τα γυρίσματα της ταινίας, που διαγωνίστηκε στο Διεθνές Σπουδαστικό Πρόγραμμα, κράτησαν 3 ημέρες. Ο νεαρός σκηνοθέτης παρουσιάζει τη ζωή νέων ανθρώπων σε ένα κοινόβιο κάπου στα Εξάρχεια. Όπως είπε, ήταν σχετικά δύσκολο να «διαχειριστεί» όλους αυτούς τους νέους που μετείχαν στην ταινία. Αναφερόμενος στο τέλος της και στο θάνατο που βρίσκει αυτόν που τολμάει να βγει έξω από το κοινόβιο σημειώνει πως «υπάρχει μία ανασφάλεια για το τι υπάρχει έξω από το κοινόβιο και τι μπορεί να τους περιμένει. Μέσα, αντίθετα, είναι προστατευμένοι, είναι σαν μια μορφή οικογένειας. Και ο θάνατος ίσως έρχεται και ως τιμωρία σε αυτόν που αποφασίζει την έξοδο…»


Δημήτρης Καστώρης

Παρουσίαση σκηνοθετών, Παρασκευή

Οι παρουσιάσεις των σκηνοθετών στο 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας συνεχίζονται με επιτυχία στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος». Σήμερα, την δουλειά τους παρουσίασαν οι σκηνοθέτες που έδειξαν σε πρεμιέρα την ταινία τους χθες Πέμπτη. Τις παρουσιάσεις επιμελείται ο Δημήτρης Πάντσος.

«Mare nostrum» τoυ Δημήτρη Αναγνώστου

Πρόκειται για την πρώτη του ταινία, «μια ταινία για την ταυτότητα, γι’ αυτό που καθορίζει την ταυτότητα σε αυτήν την χώρα. Όμως για να διερευνήσεις το ζήτημα της ταυτότητας στις Μεσογειακές χώρες, πρέπει να πας πίσω και μάλιστα στην εποχή των περιηγητών, μια περίοδο που συμπίπτει με την γέννηση της φωτογραφίας». Η ταινία, που είναι γυρισμένη στα ελληνικά και τα γαλλικά, ξεκίνησε από ένα αληθινό γεγονός: την ανακάλυψη ενός νεκρού χωρίς ταυτότητα. Ειναι μαυρόασπρη, με πολύ φροντισμένη φωτογραφία, «που μου επέτρεψε να ανοίξω έναν διάλογο με την φωτογραφία της εποχής».

«Ηρώ/he.ro:» του Aλέξη Κουκιά-Παντελή

Το 2016 είχε γράψει το πρώτο draft του σεναρίου –ήταν μια χρονιά που είχε χάσει δικούς του ανθρώπους. Ο υπερήρωας της ταινίας, τον οποίο εμπνεύστηκε από το Gameboy, είναι ο τρόπος της μικρής ηρωίδας του να αποχαιρετήσει τον πατέρα της. «Ήθελα να ξεφύγουμε λίγο από την κοινωνική συνθήκη μιας κηδείας, με τα συλλυπητήρια κλπ, ειδικά στην μικρή ηλικία που αναζητούμε μια προσωπική εμπειρία”. Εξ ου και η καύση και η ύπαρξη του φύλακας-άγγελου του κοριτσιού.

«Μadonna F64.0» του Σταύρου Μαρκουλάκη

“F64.0” είναι ο κωδικός για τα θέματα διαταραχής φύλου στον διεθνή κατάλογο ψυχιατρικών διαταραχών. Η ταινία κινείται σε δύο άξονες: «το θέμα της ταυτότητας και των επιθυμιών που αυτή γεννά, και η ανάγκη για αποδοχή της ταυτότητας αυτής». Η ιδέα της ταινίας του ήρθε τον 2015 εδώ, στο Φεστιβάλ Δράμας, όταν είδε μια Γεωργιανη ταινία με δύο μουσουλμάνες να προσπαθούν να μπουν με το μωρό τους σε μια φοιτητική εστία και να μην μπορούν. «Σκέφτηκα μια ιστορία για ένα τρανς κορίτσι που επιθυμεί να βιώσει την μητρότητα». Τρανς, μαθαίνουμε είναι και η ίδια η πρωταγωνίστριά του, η Κωνσταντίνα Λία «η οποία προσέφερε στην ταινία τη δική της εμπειρία».

«Άγρια δύση» της Δέσποινας Κούρτη

Μιλώντας για τον ηλικιωμένο, με αρχή άνοιας, ήρωά της, και τις (σκληρές) επιλογές του, η σκηνοθέτις είπε πως «καθένας πρέπει να ζει την ζωή του όπως νομίζει –έτσι κι αλλιώς η ζωή μας είναι ένας δρόμος μοναχικός». Ως προς τον τίτλο «Άγρια Δύση», όπως είπε στο κοινό του Φεστιβάλ, δανείστηκε σύμβολα από το είδος του γουέστερν, που διανθίζουν την ταινία της, μέσα από πολλά μικρά πράγματα.Το σενάριο υπογράφει ο Βαγγέλης Σέρφας.

«Φυσαρμόνικα Μαν» του Αλέξανδρου Σκούρα

Έγραψε την ταινία όταν έγινε μπαμπάς, και βίωσε τη χαρά του παιχνιδιού με το παιδί του. «Άρχισα να με απασχολεί το θέμα γονιών που το στερούνται αυτό, και δεν βλέπουν τα παιδιά τους, και μελέτησα πολλές τέτοιες ιστορίες». Ο πατέρας στην ταινία του, «κλέβει» μερικές στιγμές με την μικρή κόρη του. «Από πρόθεση δεν ήθελα να δείξω τι έχει προηγηθεί. Ήθελα να δώσω την εντελώς απαραίτητη πληροφορία». Με τον Μάκη Παπαδημητρίου έχουν συνεργαστεί πέντε φορές. «Δεν χρειάζεται πια να του πω τι να κάνει, ξέρω ότι αυτό που θα του δώσω, θα μου το γυρίσει πίσω καλύτερο».
Με την μικρή πρωταγωνίστριά του είχε μια εξαιρετική συνεργασία «που ήταν καθαρά θέμα τύχης, γιατί ένα παιδί, όσο καλή κι αν είναι η σχέση, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει πάνω στο γύρισμα με ένα συνεργείο 20 ατόμων».

Από το Διεθνές Σπουδαστικό Τμήμα:

«Βιολέττα» του Φοίβου Ήμελλου

Η έμπνευση προήλθε απο ένα τραγικό γεγονός που συνέβη σε μια συμμαθήτριά του στο Γυμνάσιο. «Πέθανε η μαμά μιας φίλης μου και ο μπαμπάς της ήρθε στο σχολείο να της ανακοινώσει τα νέα. Εκείνη δεν είχε ιδέα. Σκέφτηκα τότε: τι θα γινόταν αν συνέβαινε σε μένα κάτι τέτοιο; Θα έπρεπε να μείνω με τον μπαμπά μου;». Στην ταινία οι γονείς του κοριτσιού είναι σε διάσταση, και τελικά μένει με τον γονιό που δεν θέλει. Δυσκολεύτηκε πολύ να περιγράψει αυτήν την προβληματική σχέση: «μέσα σε 14 λεπτά έπρεπε να μιλήσω για μια προηγούμενη σχέση, για μια τωρινή σχέση και για μια μελλοντική σχέση».

«Βάζο» του Κυριάκου Ρόντση

Ο σκηνοθέτης, που κατάγεται από τις Σέρρες κι έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη και κινηματογράφο στην Αγγλία, είπε πως πρόκειται για την πτυχιακή του ταινία. «Όλοι θέλουν να μιλήσουν για κάτι που τους έχει συμβεί, για θέματα που έχουν ζήσει. Κι εγώ, θέλησα να κάνω μια ταινία που να μιλά για άνοιγμα, και για απεγκλωβισμό». Από μικρός ήταν με μια κάμερα στο χέρι.


Ευάννα Βενάρδου

Παρουσίαση σκηνοθετών Πέμπτη

Οι παρουσιάσεις των σκηνοθετών στο 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας συνεχίστηκαν στο θερινό κινηματογράφο Αλέξανδρος. Με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και με τις υπέροχες συνθήκες που δημιουργούνται από τα δέντρα τα οποία περιβάλλουν το χώρο, το Q&A των σκηνοθετών φέτος έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Τις παρουσιάσεις επιμελείται ο Δημήτρης Πάντσος.


«Στα βήματα της» της Αναστασία Κρατίδη

Στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στα γυρίσματα της ταινίας της, αναφέρθηκε η Αναστασία Κρατίδη κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της. Η ταινία γυρίστηκε στις φυλακές Αλμυρού στη Μαγνησία, με δυσκολίες και διάφορους περιορισμούς ως προς την απεικόνιση των φυλακών. Αναφερόμενη στην υπόθεση, η κ. Κρατίδη ανέφερε πως «η πραγματικότητα της ζωής πολλές φορές ξεπερνάει κάθε φαντασία». Η πρωταγωνίστρια της ταινίας της, πρώην φυλακισμένη που προσπαθεί να βρει την κανονικότητά της, μπαίνει στο βουστάσιο των αγροτικών φυλακών ως συλλέκτης γάλακτος στο πλαίσιο ενός προγράμματος κοινωνικής επανένταξης. Εκεί συναντά κάποιον που θα της αλλάξει τη ζωή. Παρούσα στην παρουσίαση ήταν η πρωταγωνίστρια Μαντώ Γιαννίκου.

«Ανάπαυσις» του Δημήτρη Παπαγιαννόπουλου.

Μετά από μία ανάγνωση του «Η Ζωή εν Τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, ο Δ. Παπαγιανόπουλος ξεκίνησε τη συγγραφή του σεναρίου της ταινία. «Πρόκειται για μια αντιπολεμική ταινία γυρισμένη στην Πάρνηθα, αν και το καλύτερο θα ήταν να ήμασταν σε κάποιο από τα βουνά της Βόρειας Ελλάδας, όπου και θεωρητικά λαμβάνουν χώρα τα όσα βλέπουμε κατά την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου» σημείωσε ο κ. Παπαγιαννόπουλος. «Ενώ έχουμε δει άπειρες ταινίες για τον Δεύτερο Παγκόσμιο, γνωρίζουμε λίγα για τον Πρώτο».Στην ταινία του η αντίφαση του πολέμου και της ειρήνης προκύπτει μέσα από την αντίθεση του δάσους που εκφράζει την Άνοιξη, τον έρωτα, τη ζωή και των χαρακωμάτων που εκφράζουν τον θάνατο.

«Ίσκιωμα» του Κώστα Γεραμπίνη

Την ταινία ο Κώστας Γεραμπίνης κλήθηκε να τη σκηνοθετήσει, καθώς το σενάριο δεν ήταν γραμμένο από τον ίδιο, αλλά από τον γνωστό συγγραφέα Δημοσθένη Παπαμάρκο σε συνεργασία με τον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο. Ήταν ωστόσο μία πρόκληση για αυτόν καθώς «από τον αστικό ρεαλισμό των προηγούμενων ταινιών μου, περασα σε ένα τοπίο της επαρχίας, στα βουνά και τα κριάρια». Ο σκηνοθέτης πέρασε αρκετό χρόνο με αγρότες και κτηνοτρόφους στην περιοχή του Γραμματικού. Και στην πορεία συνειδητοποίησε πως του αρέσει η ζωή στην επαρχία. «Με ενδιαφέρει αυτή η λεπτή γραμμή που χωρίζει την πόλη από την επαρχία». Απαντώντας σε ερώτημα για το αν η ταινία το «Ίσκιωμα» θα μπορούσε να ήταν η αρχή μιας μεγάλης μήκους ταινίας η απάντηση του ήταν κατηγορηματική: ΟΧΙ! Η ταινία του, συνειδητά, αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνειών και εξηγήσεων για το τέλος.

«Teo, ο γείτονάς μου» του Χρήστου Καρτέρη

Ο πρωταγωνιστής, υπαρκτό πρόσωπο, ζει πενήντα μέτρα μακριά από το σπίτι του σκηνοθέτη και όπως είπε ο κ. Καρτέρης η προσέγγιση έγινε σε ένα μπουγατσοπωλείο στη γειτονιά, όπου έγινε και η πρόταση για την ταινία. Ο Τεό δέχθηκε την πρόκληση και το αποτέλεσμα είναι ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο με φροντίδα μέσα στο σπίτι του. Μεγάλη, όπως είπε, ήταν η προσπάθεια που κατέβαλε ο Χρήστος Καρτέρης ώστε να μην παραβιάσει τον προσωπικό χωρο του πρωταγωνιστή του και να μην τον εκθέσει. Κάτι που το κατάφερε δίνοντας όμως παράλληλα και μια πλήρη εικόνα της πολύ ιδιαίτερης προσωπικότητας του. «Τελικά καλά τα λέω… Δε λέω βλακείες…» ήταν τα λόγια ικανοποίησης του Τεό όταν είδε το αποτέλεσμα.

«54/Η τυφλή χελώνα και η απέραντη θάλασσα» της Ισαβέλλας Μαργάρα

Η ταινία εκφράζει την έντονη ανάγκη της σκηνοθέτριας να επαναπροσδιορίσει τον χρόνο μέσα από τον συμβολισμό της χελώνας που περπατάει αργά: «Είχα ανάγκη να κατεβάσω ταχύτητα, κόντρα στις τρομακτικές ταχύτητες της σύγχρονης ζωής».. Μία ανάγκη που όπως είπε της δημιουργήθηκε παρατηρώντας έναν πίνακα του Minoan Cretan με τίτλο «Civilization». Όπως παρατήρησε η σκηνοθέτις, «στον πίνακα αυτό υπήρχε μια «σφιγμένη» γυναίκα με έντονο βλέμμα, κι ένας άντρας σε ένα γυάλινο ασανσέρ κι από πίσω τους οι ουρανοξύστες μιας πόλης. Η γυναίκα ήταν καλοντυμένη αλλά τρομοκρατημένη, ενώ ο άντρας ήταν με στολή εργασίας, ήρεμος και σαν να είχε ένα χαμόγελο». Μέσα από αυτή την αντίθεση και παράλληλα με την εμπειρία του θανάτου πρόσφατη, η σκηνοθέτις, που εργάζεται ως ιατρός, προχώρησε στην υλοποίηση της ταινίας.

«Απόδραση από τον εύθραυστο πλανήτη» του Θανάση Τσιμπίνη

Η ταινία του θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ως προφητική καθώς το σενάριο, το οποίο έγραψε το 2017, μιλά για γενικευμένη χρήση της μάσκας λόγω μιας πανδημίας. Για αυτό και ο Θανάσης Τσιμπίνης ξεκίνησε την παρουσίασή του λέγοντας χαριτολογώντας σε ένα κοινό που φορούσε μάσκες: «Ειλικρινά σας το λέω, δε γνώριζα κάτι για το σήμερα!» Στην ταινία του ο κόσμος προσπαθεί να προστατευτεί από ένα ροζ θανατηφόρο νέφος. Δύο άντρες συναντιούνται, έλκονται ερωτικά, και αποφασίζουν να περάσουν μερικές στιγμές μαζί στον όσο χρόνο τους απομένει καθώς το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο τοξικό. Ρισκάρουν και βγαίνουν έξω. «Θέλουν να είναι παρόντες, χωρίς να σκέφτονται το μετά».

«Όπως θα συνέβαιναν μέσα στο νερό» της Ανθής Δαουτάκη

Η σκηνοθέτρια έφτιαξε το πορτραίτο μιας 35χρονης γυναίκας. Το σπίτι της είναι ο κόσμος της και ο κόσμος της μαγικός. Η μοναξιά της είναι γεμάτη αντικείμενα. Μια γυναίκα που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στα κοινωνικά πρότυπα σχετικά με το φύλο. Η σκηνοθέτις χαρακτήρισε το σπίτι της ηρωίδας της ως «έναν δεύτερο χαρακτήρα μέσα στην ταινία» και επεσήμανε την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσουν οι γυναίκες με τους οικιακούς χώρους από νεαρή ηλικία και μέχρι να φτάσουν τα γεράματα.

«Goads» της Ίριδας Μπαγλανέα

Δύο παιδιά μεγαλώνουν με έναν πατέρα ο οποίος θέλει με σκληρό τρόπο να τα εξοικειώσει με τον θάνατο. «Θεωρεί πώς όσο συχνότερα αντιμετωπίζουν γύρω τους τον θάνατο, τόσο πιο εύκολα θα τον αποδεχθούν και θα ξεπεράσουν τον φόβο». Όμως το πράγμα δεν λειτουργεί όπως περιμένει…
Γύρισε την ταινία στον Όλυμπο, και όπως είπε, δυσκολεύτηκε να βρει τα κατάλληλα παιδιά στην επαρχία –έπρεπε να έχουν εξοικείωση με τα ζώα καθώς στην ταινία πρωταγωνιστεί ένα κατσικάκι. Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων η σκηνοθέτις ήταν έγκυος και, όπως είπε, δούλεψε με τα παιδιά και μέσω του drama therapy.


Δημήτρης Καστώρης

Παρουσιάσεις σκηνοθετών

Ο υπέροχος χώρος του ανακαινισμένου θερινού κινηματογράφου «Αλέξανδρος», το νέο hotspot του Φεστιβάλ, φιλοξενεί φέτος τις παρουσιάσεις των σκηνοθετών του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Η αλλαγή αυτή θεωρήθηκε επιβεβλημένη από το διοίκηση του Φεστιβάλ, αφενός για την αποφυγή του συνωστισμού στο αίθριο των γραφείων και αφετέρου για την αναβίωση ενός χώρου, ταγμένου στον κινηματογράφο, που παρέμενε κλειστός για αρκετά χρόνια. Το φετινό Q&A των σκηνοθετών παρουσίασε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

«Dakar» του Στέλιου Μωραϊτίδη.

Η μοναξιά, βγαλμένη μέσα από μία ηχητική κασέτα που αναδεικνύει τις αντιφάσεις μεταξύ παρόντος και παρελθόντος… Την ημέρα των γενεθλίων του, ο Σταύρος, ήταν να αρραβωνιαστεί με τη Ματούλα. Χρόνια μετά βρίσκεται να περιπλανάται μόνος μέσα στην πόλη. «Ένας παραιτημένος άνθρωπος στη μέση ηλικία, που δεν περιμένει τίποτε εκτός ίσως από τον θάνατο». Και όλα αυτά μέσα σε ένα κάδρο 4:3 που περιορίζει ακόμη περισσότερο την ελευθερία του… Η ταινία, όπως εξήγησε ο Στέλιος Μωραϊτίδης, βασίστηκε σε ένα γράμμα που βρήκε σε μια υπαίθρια αγορά. «Βλέπετε κρατούσαν ο, τι τους φαινόταν χρήσιμο, όπως το γραμματόσημα, και πετούσαν το περιεχόμενο….». Την κασέτα εμπνεύστηκε από μια κοπέλα που έστελνε στους δικούς της κασέτες, αντί για γράμματα.

«Ο Τροχός» του Γιάννη Στεφανάκι.

«Ο τροχός μπορεί να έφερε επανάσταση στην ανθρώπινη εξέλιξη, όμως έχουμε ξεφύγει ως πλανήτης. Γιατί ο Άνθρωπος, με την επιστήμη και την λεγόμενη εξέλιξη κάπου συγκρούονται»… Αυτή την σύγκρουση αποδίδει με τη χρήση κινουμένων σχεδίων, ο γνωστός εικαστικός καλλιτέχνης Γ.Στεφανάκις, παρουσιάζοντας την εξέλιξη του είδους μας και παράλληλα την καταστροφή που επιφέρουμε στον πλανήτη. Όπως παρατήρησε ο κ. Στεφανάκις, η χρήση της τεχνολογίας είναι θεμιτή, αλλά στην εποχή μας έχει γίνει καταστρεπτική. «Και βέβαια, ο ίδιος ο άνθρωπος είναι αυτός που φέρνει αυτήν την καταστροφή».
Ο καλλιτέχνης το 1975 είχε παρακολουθήσει τη Σχολή Σταυράκου, όμως τελικά κατέληξε στην Σχολή Καλών Τεχνών. «Αλλά φαίνεται πως το μικρόβιο το είχα, έτσι πριν λίγα χρόνια ξεκίνησα να γυρίζω ταινίες. Είναι μια εξέλιξη της εικαστικής μου δουλειάς». Για τις ανάγκες της ταινίας έφτιαξε 450 σχέδια στην Αίγινα.

«Χάνσελ» της Βίβιαν Παναγιωτίδου.

Πρόκειται για ένα αλληγορικό παραμύθι που παρουσιάζει το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης, κεκλεισμένων των θυρών, μέσα από τα μάτια μίας μητέρας. Η μητέρα υποψιάζεται τί συμβαίνει και εμείς παρακολουθούμε την αγωνία της να ανακαλύψει την αλήθεια. Μέσα από μία σειρά εικόνων και συμβολισμών που θυμίζουν τα σκοτεινά παραμύθια της γιαγιάς, παρουσιάζεται το δράμα που βιώνει η μητέρα και ο μικρός της γιος. Η ταινία γυρίστηκε στο δάσος της Πάρνηθας και σε μια εγκαταλελειμμένη ταβέρνα εκεί. Παραπέμπει στο κλασικό παραμύθι «Χάνσελ και Γκρέτελ», «που είναι τόσο τρομακτικό που πάντα αναρωτιόμουν πώς γίνεται να βάζουν τα παιδιά για ύπνο και να τους το διαβάζουν…». Ωστόσο, «αν δεν την έκανα αυτήν την ταινία θα έσκαγα!», ομολόγησε η κ. Παπαγεωργίου, λέγοντας πως λατρεύει το σινεμά του φανταστικού.

«Qualia» του Θανάση Ταταύλαλη.

Ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε την ταινία από το πεδίο έρευνας «qualia», που «ερευνά το αλάθητο της υποκειμενικότητας. Το φαινόμενο qualia παρατηρείται όταν δύο υποκείμενα είναι ευαίσθητα σε ένα κοινό αντικείμενο». Στην ταινία του δύο φίλοι πάνε για Σαββατοκύριακο στο εξοχικό του ενός και ανακαλύπτουν πως μέσα στο σπίτι μένει μία κοπέλα με την οποία δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της με κανένα τρόπο. «Η κοπέλα είναι ένας χαρακτήρας χωρίς καμία απολύτως υπόσταση. Και υπ’ αυτήν την έννοια η ταινία είναι ανοιχτή σε όλες τις ερμηνείες». Η έμπνευση προέκυψε από ένα αληθινό περιστατικό, όταν κάποτε είδε στο δικό του εξοχικό την φιγούρα μιας ηλικιωμένης με μαύρα, μέσα σε μια ομίχλη, να κουβαλάει κάτι κούτσουρα, γεγονός που πυροδότησε μια μεγάλη συζήτηση με την παρέα του.

«Το νόημα του Αυγούστου» του Μάνου Παπαδάκη.

Εμπνευσμένη από το διήγημα του Χρήστου Οικονόμου «Το Δέσιμο των σωμάτων», η ταινία παρουσιάζει την σχέση του Ανδρέα, ενός εργάτη εργοστασίου, με ένα ροντβάιλερ. Ο σκύλος είναι του εργοδότη του Ανδρέα, ο οποίος του ανέθεσε να τον προσέχει μαζί με το σπίτι του, για μια εβδομάδα. «Αρχικά ο νέος άντρας και ο σκύλος βρίσκονται απέναντι. Στη συνέχεια είναι μαζί… Με έναν τρόπο ο ένας είναι το καθρέφτισμα του άλλου». Στην ταινία έλαβαν μέρος 6 σκυλιά σε ένα άκρως απαιτητικό γύρισμα, και όπως υπογράμμισε ο κ. Παπαδάκης θα του ήταν πολύ δύσκολο να γυρίσει ξανά ταινία με ζώα… Πρόκειται για την πρώτη του ταινία, με πρωταγωνιστή τον Παύλο Ιορδανόπουλο ο οποίος ήταν παρών στην παρουσίαση και μίλησε για την πολύμηνη εμπειρία του με τον εκπαιδευτή σκύλων

«Τοπίο με καλύβα και δάσος» του Ηλία Δ. Δούλη.

Η πολύ ιδιαίτερη ταινία του ανήκει στην πειραματική κατηγορία και διαρκεί μόλις 3 λεπτά. Ο Ηλίας Δούλης μας παρουσίασε τη σχέση μιας γυναίκας κι ενός άνδρα που ζωγραφίζει ένα τοπίο, μέσα σε ένα σπίτι δυσανάλογου με τους ανθρώπους μεγέθους, με μια πολύ απρόσμενη και τραγική κατάληξη, που σχετίζεται με το καρφί με το οποίο ο άντρας καρφώνει τον πίνακα. Ο Ηλίας Δ.Δούλης είπε πως δεν δουλεύει με επαγγελματίες ηθοποιούς «αλλά με φάτσες που μου αρέσουν»., ενώ προσέθεσε πως «δεν θεωρεί την ταινία του τόσο πειραματική όσο την χαρακτηρίζουν».

«Happy» της Γιούλη Αναστασοπούλου

Η ηρωίδα της Γιούλης Αναστασοπούλου έχει χάσει το σκύλο της εδώ και δύο χρόνια αλλά συνεχίζει απεγνωσμένα να τον αναζητά. Κάποια στιγμή αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να σταματήσει την αναζήτηση του. Όμως ένα άγαλμα που βρίσκεται μπροστά της ένα βράδυ την συνταράζει συθέμελα. «Είναι το άγαλμα ενός σκύλου, που υπάρχει στ΄αλήθεια, στην Φωκίωνος Νέγρη, έργο του Ευρυπίδη Βαβούρη. Για την ηρωίδα λειτουργεί κάπως σαν τάφος του δικού της σκύλου…».
Στην ταινία, όπου κάνει ένα πέρασμα και ο σκύλος της σκηνοθέτριας, πηγή έμπνευσης της Γ.Αναστασοπούλου, υπήρξε ο τύπος του φιλόζωου που μερικοί χαρακτηρίζουν ως και γραφικό. «Εγώ δεν βλέπω τους ανθρώπους αυτούς με λύπηση. Διότι μπορεί να είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι από εμάς, να είναι ικανοποιημένοι με πολύ λιγότερα πράγματα. Κι ας μην ξεχνάμε πως μπορεί να μην έχουν αγαπηθεί πραγματικά από ανθρώπους γι΄ αυτό στρέφονται στα ζώα. Με ενδιαφέρει πολύ ο κοινωνικός αποκλεισμός, ολομόναχων ανθρώπων…» Το post production της ταινίας έγινε εξ ολοκλήρου μέσω skype κατά τη διάρκεια του lockdown. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας Λία Καράμπελα, ήταν παρούσα στην παρουσίαση.

Δημήτρης Καστώρης