Q&A Σκηνοθετών, Κυριακή 10/9

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΚΥΡΙΑΚΗ 10/9

10 Σεπτεμβρίου 2023

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 46ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ, που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους, οι διαγωνιζόμενοι στη σημερινή, τελευταία, παρουσίαση:

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Αερολίν» (Αλέξης Κουκιάς-Παντελής). Παρών ήταν και ο Μιχάλης Μαθιουδάκης (σεναριογράφος)

«Η ταινία ήταν δύσκολη, πολλά location κάθε μέρα, πολύ μεγάλο casting, γυρίστηκε σε έξι μέρες, αλλά ήμασταν καλή παρέα, με πολλή υποστήριξη από όλους. Πάρα πολύ καλή ήταν η Δήμητρα Βλαγκοπούλου που μόλις πρόσφατα πήρε το βραβείο ερμηνείας για την ταινία της Σοφίας Έξαρχου «Animal» στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Σχετικά με το θέμα της ταινίας, κι εμείς δουλεύουμε για να ζούμε, έτσι ώστε το σινεμά να γίνεται σε δεύτερο χρόνο. Για τους ηθοποιούς τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, ωστόσο το focus μας δεν ήταν τόσο πάνω στη δυσκολία της εργασίας. Ξεκινήσαμε την ταινία με θεματική το πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις σε αυτή τη ζωή. Δηλαδή πόσο δύσκολο είναι όταν πρέπει να δουλέψεις και να έχεις ταυτόχρονα και καλλιτεχνική φιλοδοξία. Και πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να ισορροπήσει την προσωπική του ζωή με τις φιλοδοξίες και τον βιοπορισμό».

«Διάλεξε Χέρι» (Σταύρος Κωστόπουλος). Παρών και ο Δημήτρης Τσίκλης (ηθοποιός)

«Ο ήρωας εξιδανικεύει τον άνθρωπο που έχει δίπλα του, όντας παράλληλα φίλος του αλλά και στην πραγματικότητα η σχέση που θα ήθελε να έχει, και δεν την έχει. Δηλαδή είναι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο αλλά πρόκειται για τον ίδιο που είναι φίλος του, έτσι ό, τι κάνει και σκέφτεται είναι στο μυαλό του. Πολλές φορές μέσα από την οικειότητα και την αγάπη που υπάρχει ανάμεσα σε φίλους, δεν είναι πάντα κατανοητό ότι μερικές φορές ξεπερνιέται αυτή η λεπτή γραμμή».

«Λευκά Χριστούγενα 1948» (Αντώνης Βαλληνδράς). Παρόντες οι Αλεξάνδρα Δυράνη Μαούνη (σεναριογράφος), Μιχάλης Γκατζόγιας (διεύθυνση φωτογραφίας), Βασίλης Κουτσογιάννης (ηθοποιός)

«Όταν διάβασα το αντίστοιχο διήγημα από το βιβλίο «Ντεπό» του Σκαμπαρδώνη, θυμήθηκα τις ιστορίες που μου έλεγε ο παππούς μου από τον πόλεμο του ‘ 40. Συγκινήθηκα από την ιστορία. Αυτό ήταν και το θέμα που ήθελα να κάνω ταινία, παρόλο που δεν περίμενα ότι θα πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, αφού τη θεωρούσα δύσκολη και ακριβή παραγωγή εποχής. Με ενδιαφέρει το τραύμα και ο διάλογος με το παρελθόν. Την ιστορία την είδα κινηματογραφικά μπροστά μου σε μια περίοδο που ένιωθα την ανάγκη να κάνω ταινία, μετά από πολλά χρόνια. Πάντα ψάχνω να ασχοληθώ με ένα θέμα όπου θα κάνω μια έρευνα, θα ασχοληθώ και θα έχω ένα κίνητρο. Η ταινία γεννήθηκε στο Pitching Lab της Δράμας».

«Εάν σου πω τις αναμνήσεις μου» (Μαρία – Έλενα Μητροδήμα). Παρόντες οι Γιώργος Φρέντζος (διεύθυνση φωτογραφίας) και Λία Αντωνέλλη (σκηνογράφος)

«Ήθελα να κάνω μια ταινία για τη μνήμη και τη σημασία της, πώς μπορούμε να την εμπιστευτούμε, πώς μπορούμε να πενθήσουμε. Ο χορός αναδύεται σε ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της ταινίας, καθώς είναι ο προσωπικός τρόπος να επικοινωνηθούν συναισθήματα. Πρόκειται για κάτι απόλυτα λυτρωτικό».

«Μέχρι να με δεις» (Ελεάννα Σαντοριναίου). Παρών και ο Άρης Κοτρώνης Βέττας (παραγωγός)

«Νομίζω ότι όλοι έχουμε έναν άνθρωπο που συνδέουμε πολύ έντονα με ένα φαγητό της μαμάς ή της γιαγιάς. Έτσι ένιωσα κι εγώ ότι είναι ένας πάρα πολύ ωραίος τρόπος να χαιρετήσεις έναν πολύ δικό σου άνθρωπο. Το πένθος είναι κάτι πάρα πολύ ιδιαίτερο και πάρα πολύ προσωπικό. Ήθελα συνειδητά να δείξω αυτόν τον περίεργο άνθρωπο που ίσως με έναν πολύ ακραίο τρόπο θέλει να πενθήσει, αρνούμενος να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Επομένως και ο θεατής να μην καταλάβει που το πάει. Πολύ νωρίς καταλαβαίνεις πως δεν είναι ένας άνθρωπος τόσο περίεργος, απλά έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να συνδέεται με τη μητέρα του. Το τέλος της ταινίας με πλάνα από τότε που ο ήρωας ήταν μικρός και κρατά μια κάμερα, καταδεικνύει ότι η μητέρα του ήταν εκείνη που του την είχε χαρίσει»

«Buffer Zone» (Σάββας Σταύρου)

«Ήθελα να κάνω μια ταινία για το πώς μας ενώνει η μουσική, αλλά και να εξερευνήσω το θέμα της Κύπρου, καθώς κλείνουν 50 χρόνια τον επόμενο χρόνο από την εισβολή. Είχα την ιδέα να εξερευνήσω την ιδέα του queer κομματιού που ζούμε και σκέφτηκα τι καλύτερο να κάνω από το να έχω δυο στρατιώτες και από τις δυο πλευρές, να επικοινωνούν μέσα από μουσική και τραγούδια που γνωρίζουν επειδή δεν μιλούν την ίδια γλώσσα. Και κάπως να ερωτεύονται με αυτόν τον τρόπο».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ

«Offline» (Mauritz Brekke Solberg και Daniel Fure Schwarz)

«Μια μαύρη κωμωδία για το χώρο της διαφήμισης που θίγει θέματα ρατσισμού, καθώς σε ένα επαγγελματικό meeting, εξετάζεται το ενδεχόμενο να συμφωνήσουν όλες οι πλευρές στην τελική εκδοχή του project. Ωστόσο όταν ο πελάτης σχολιάζει πως δύο από τους μαύρους ηθοποιούς μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους και κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει κάτι, είναι η στιγμή που αναδεικνύεται το πρόβλημα. Η ιστορία μεταξύ άλλων θίγει και το πόσο απομακρυσμένος από την πραγματικότητα είναι πολλές φορές ο χώρος της διαφήμισης, καθώς μοιάζει να ζει και να κινείται πολλές φορές σε ένα παράλληλο σύμπαν».

«The River and the Labyrinth» (Ian Capillé)

«Η ιστορία αντλεί βιωματικό υλικό από την εποχή που ζούσα σε ένα διαμέρισμα μαζί με δυο κοπέλες που είναι και οι ηθοποιοί της ταινίας. Στη μια όχθη του ποταμού Τάγου, η Κλάρα έχει μόλις εγκατασταθεί στο νέο της διαμέρισμα, ενώ στην αντίπερα όχθη, ένας άντρας περιπλανιέται μέσα στη νύχτα. Ο χρόνος κυλάει και τα όρια σταδιακά συγχωνεύονται, καθώς ό,τι έμεινε πίσω στο παρελθόν, μοιάζει να μπορείς να το ξαναβρείς μπροστά σου στο μέλλον. Η πραγματικότητα συνδέεται με το όνειρο. Είναι μια διαδικασία που αγαπώ να δουλεύω πάνω σε αυτήν, καθώς η ταινία δεν μου αρέσει να δίνει λύσεις και θεωρώ ότι πρέπει να αφήνει αρκετά πράγματα ανοιχτά σε σχολιασμούς».

«The Age of Innocence» (Maximilian Bungarten)

«Η ταινία ξεκινά από μια ντοκουμενταρίστικη διάθεση και συνεχίζει περνώντας σε ένα πιο συμβολικό και ανοιχτό φινάλε. Όταν ο πρωταγωνιστής που δουλεύει σε εργοτάξιο, μπαίνει σε ένα δάσος που είναι απαγορευμένη περιοχή, ξεπερνά με αυτόν τον τρόπο κάποια όρια. Ίσως να οδεύει και προς την απελευθέρωσή του. Από την ταινία δεν απουσιάζουν και συμβολικά στοιχεία, όπως ο δεμένος γυμνός άνδρας που βρίσκει ο πρωταγωνιστής και τον οποίο απελευθερώνει, κάτι που συνδέεται με την προσωπική, ψυχική του κατάσταση»

KIDDO

«Αστρογορίλας» (Βασίλης Καλέμος). Παρών και ο Τάσος Μπατσούλης (συν-σεναριογράφος και ηθοποιός)

«Ταινία επιστημονικής φαντασίας με οριακά καλτ αναφορές σε παλιότερες ταινίες, μιλάει για την επικοινωνία και το αίσθημα του ανοίκειου. Ο χαρακτήρας συνειδητοποιεί στο τέλος ότι αυτό που χρειάζεται είναι μια εποχή να ταυτιστεί κι έναν άνθρωπο να μιλήσει. Για αυτό και είναι μια ταινία για όλο το κοινό, και το παιδικό. Χρησιμοποιούνται διάφορες τεχνικές του παλαιού κινηματογράφου, όπως μινιατούρες, stop motion, σκηνικά ζωγραφισμένα, αλλά και αρχειακό υλικό».

Μεγάλη συμμετοχή κοινού στη δεύτερη βραδιά του Cinematherapy

Μεγάλη συμμετοχή κοινού στη δεύτερη βραδιά του Cinematherapy

Ένα πολυπληθές κοινό κατέκλυσε το βράδυ του Σαββάτου 9 Σεπτεμβρίου, το θερινό σινεμά «Αλέξανδρος», στην προβολή της ταινίας «Womb» που έγινε παρουσία των συντελεστών της, στο πλαίσιο του Cinematherapy, με θεματικό άξονα του φετινού προγράμματος τις «Aνθρώπινες σχέσεις». Παρόντες στο πάνελ ήταν ο σκηνοθέτης Θέμος Σκανδάμης, ο πρωταγωνιστής Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και η εμπνεύστρια του προγράμματος και συνθετική ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου που εξήγησε πως «δυο πολύ μεγάλα ζητήματα τίθενται σε αυτήν την ταινία, το ένα είναι η σχέση που έχουμε όλοι με τη μητέρα μας και το άλλο είναι η σχέση μας με το θάνατο και ο φόβος ως απόρροια. Έχουμε μια σχέση μίσους – πάθους, κάτι που την ίδια στιγμή προσπαθούμε να το αποφύγουμε όσο περισσότερο γίνεται και να το καθυστερήσουμε όσο μπορούμε».

Απευθυνόμενος σε ένα θερμό ακροατήριο που συνεχώς τροφοδοτούσε τη συζήτηση με απανωτές ερωτήσεις, τοποθετήσεις, κρίσεις και σχολιασμούς, μέσα από ενδιαφέροντες διαλόγους, ο ηθοποιός Α. Τσιοτσιόπουλος δεν δίστασε να αναφερθεί στον χαρακτήρα που ερμήνευσε, επαναλαμβάνοντας πολλές φορές κατά τη διάρκεια της βραδιάς τη συγκίνηση που ένιωσε κατά τα γυρίσματα. «Από τις λίγες ταινίες που την ώρα που παίζω ήταν απίστευτη η συγκίνηση, το δέσιμο με αυτά τα λόγια. Να παίζεις έναν ρόλο που να μιλάς στη μάνα σου και ουσιαστικά να μην μπορείς να μπεις στον ρόλο, να μην παίζεις, ήταν απόλυτα συγκινητικό. Μπροστά στο φόβο του θανάτου της μάνας μου τρέμω», ομολόγησε.

Ο σκηνοθέτης Θέμος Σκανδάμης σημείωσε πως «το κρίσιμο σε αυτήν την ιστορία, στο σημείο τομής και ρωγμής, είναι ο ετεροχρονισμός, όταν ο χρόνος γυρνά ξαφνικά ανάποδα και αυτή η ρωγμή, κάτι σαν λάθος, ανοίγει ένα χάος. Ακολούθησα μια συνέπεια των πραγμάτων από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό. Είναι λίγο σαν όνειρο. Αν δούμε έναν εφιάλτη, δεν εξηγούνται ακριβώς όλα τα πράγματα, παρόλο που την ώρα που το βλέπουμε, είναι σαν να βγάζει ένα νόημα, χαρμόσυνο, φρικτό ή ο,τιδήποτε. Οπότε άφησα αυτήν την ρωγμή που άνοιξε να με οδηγήσει στο να χτίσω τη συνέχεια της ιστορίας.. Η απόπειρα η δική μου ήταν να δείξω έναν καθόλα φυσιολογικό άνθρωπο που είχε ένα καθόλα φυσιολογικό και οικείο τηλεφώνημα με τη μητέρα του, σχεδόν τυπικό. Επιχείρησα να δούμε μια μεταμόρφωση ενός καθόλα φυσιολογικού ανθρώπου χωρίς να υπάρχει κάποια υπόνοια ότι κάτι άλλο συμβαίνει».

Ο Α. Τσιοτσιόπουλος παρατήρησε για τον χαρακτήρα που υποδύεται πως στην ταινία, με το θάνατο της μητέρας του αντί να ενηλικιωθεί και να μεγαλώσει, αντιθέτως γύρισε πίσω στην παιδική του ηλικία.

Η Ντενίς Νικολάκου εξήγησε πως ο ήρωας «επιστρέφει στην παιδική του ηλικία γιατί ενδεχομένως να θέλει να ξαναγράψει την ιστορία του χωρίς την εποπτική φιγούρα της μητέρας. Μια άλλη ερμηνεία για το θάνατο και τη μήτρα (Womb), είναι αυτό που πιστεύει και η ψυχαναλυτική σχολή, ότι δηλαδή γεννιόμαστε από το χάος και επιστρέφουμε σε αυτό. Και επιπλέον υπάρχει μια γραμμική σύνδεση μεταξύ της αρχής και τα του τέλους»

Εντυπωσιακή και ενδιαφέρουσα υπήρξε η συμμετοχή του κοινού με προσωπικές αποκαλύψεις σε σχέση με οικογενειακά τους πρόσωπα.

Από τις παρατηρήσεις που έκαναν αίσθηση ήταν το σχόλιο νεαρής ακροάτριας που σχολίασε πως η ταινία «έθιγε τη σημαντικότητα των οικογενειακών σχέσεων. Ακόμα και το γεγονός ότι τα τρία αντικείμενα του πρωταγωνιστή, η μηχανή, τα κλειδιά και το κινητό, αντικαθιστώνται μετά το θάνατο της μητέρας με παιδικά αντικείμενα. Κάτι που καταδεικνύει ότι όταν γνωρίσουμε από κοντά την απώλεια και το θάνατο, αυτό που μας μένει είναι οι αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια. Δεν έχουμε κάτι άλλο», κατέληξε.

Θυμίζουμε πως την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η έναρξη του προγράμματος «Cinematherapy για νέους 18 έως 30 ετών» και η πρώτη γνωριμία με τη Ν. Νικολάκου και τους συμμετέχοντες. Η υλοποίηση του προγράμματος πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Δεν υπάρχει καμία οικονομική επιβάρυνση για τους συμμετέχοντες. Η νέα αυτή δράση, απευθύνεται για πρώτη φορά στην ηλικιακή αυτή ομάδα με σκοπό την δημιουργία 5 μικτών ομάδων, που θα συναντώνται σε εβδομαδιαία βάση. Το πρόγραμμα, που θα υλοποιηθεί δια ζώσης και ψηφιακά (zoom), θα διαρκέσει έως τις 30/12/2023.

Q&A Σκηνοθετών, Σάββατο 9/9

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9/9

9 Σεπτεμβρίου 2023

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 46ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ, που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους, οι διαγωνιζόμενοι στη σημερινή παρουσίαση:

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Μidnight skin» (Μανώλης Μαυρής)
Παρούσα ήταν και η Ρομάννα Λόμπατς (ηθοποιός)

«Πηγή έμπνευσής μου γι’ αυτήν την ταινία ήταν ένας εφιάλτης της μητέρας μου. Είναι μια πιο προσωπική ταινία, με θέμα τη μοναξιά της ηρωίδας που πυροδοτεί τη σταδιακή μεταμόρφωση της σε δένδρο. Η μονάδα απέναντι στο γενικό σύνολο. Το όνειρο αυτό θα μπορούσε να μην έρχεται σαν εφιάλτης, όμως έτσι το βιώνει η κοπέλα, μια νοσηλεύτρια, κι επιλέγει να μην ξανακοιμηθεί. Έγραψα τον ρόλο για την Ρομάννα και επέλεξα ως δέντρο τον ευκάλυπτο, γιατί ήθελα να σχετίζεται με το επάγγελμα της ηρωίδας -ο ευκάλυπτος έχει ιαματικές ιδιότητες. Το χρώμα του δέρματος της Ρομάννας άλλωστε μοιάζει λίγο με αυτό του ευκάλυπτου. Επίσης μου άρεσε η μυρωδιά του δέντρου αυτού».

Η Ρομάννα Λόμπατς, που διαγωνίζεται για έβδομη φορά στη Δράμα, είπε πως «η ταινία έχει σημαντικές κλιμακώσεις, πράγμα που σημαίνει πως είναι απαιτητική από ερμηνευτικής πλευράς. Είναι δύσκολο να μπαινοβγαίνεις σε τόσο μεγάλες συναισθηματικές αλλαγές», εξομολογήθηκε.

Η σκηνή της θάλασσας ήταν πολύ δύσκολη. «Την βίωσα σαν πόλεμο», λέει ο Μ.Μαυρής, εξηγώντας πως «το πρώτο μέρος της ταινίας ήταν body horror, με καφκικά στοιχεία. Tο δεύτερο όμως πιο ποιητικό, πιο υπαρξιακό, οι τόνοι της ταινίας αλλάζουν. Η μεταμόρφωση φέρνει την ηρωίδα  κοντά στην ανθρώπινή της φύση και την βγάζει από το περιβάλλον που την οδηγεί σε αυτήν την μοναχική ζωή».

«Α piece of liberty» (Αντιγόνη Καπάκα)
Παρούσα ήταν και η Φελίς Τόπη (ηθοποιός)

«Άρχισα να γράφω την ταινία το 2019, όταν σπούδαζα στην Αμερική. Πήγαινα από το Λος Άντζελες στη Ν.Υόρκη και οι performers του δρόμου ήταν παντού. Μου φαινόταν σουρεάλ που ντύνονταν με σύμβολα. Και οι δύο χαρακτήρες που επέλεξα για την ταινία, το Άγαλμα της Ελευθερίας και ο Τζόκερ συμβολίζουν το ίδιο πράγμα, απλώς ο Τζόκερ, υπερασπίζεται λίγο πιο άναρχα την ελευθερία μας, κι αυτό είναι λίγο πιο κοντά σε μένα. Στο γύρισμα είχαμε ένα άγαλμα για σπάσιμο, αλλά ενώ πιστεύαμε πως το γύρισμα θα ήταν πιο δύσκολο στο αστυνομικό τμήμα, η μεγάλη δυσκολία ήταν τελικά στην Πλατεία Κοτζιά. Χάρηκα που στην προβολή γέλασε ο κόσμος. Με όσα γίνονται καθημερινά τα τελευταία χρόνια, που κατακρεουργείται η ελευθερία μας, χρειάζεται κάπου λίγο χιούμορ και τρέλα. Για να βρούμε αυτά τα κομμάτια της ελευθερίας μας…».

Η Φ.Τόπη είπε πως η μεταμόρφωσή της σε άγαλμα της Ελευθερίας ήταν απαιτητική, αν και ως ηθοποιός που συνεργάστηκε με τον Σίμο Κακάλα στο θέατρο, «δούλευα χρόνια μάσκα και είχα ξανακάνει καλούπι. Εδώ όμως η κάμερα είναι πολύ κοντά σου, ήταν πολύ διαφορετικό».

«Cargo» (Γιώργος Σερβετάς)

«Η ταινία είναι ένα Sci-Fi που δούλευα εδώ και πολλά χρόνια, ξεκινώντας από το λοκντάουν. Την εποχή εκείνη άρχισα να γράφω καθημερινά κειμενάκια που ανέβαζα στο ίντερνετ με άντρα αφηγητή. Στην ταινία ο αφηγητής είναι γυναίκα, φαίνεται πως ήρθα στα λογικά μου! Ηθελα να είμαι ευέλικτος στην ταινία, τα πράγματα να μην είναι αυστηρά οριοθετημένα ως προς την κίνηση της κάμερα, νοσταλγούσα τις mini DV καμερούλες και νομίζω πως αυτό φαίνεται. Ακολούθησα μία ανορθόδοξη πορεία, γιατί η πρώτη μου ταινία δεν ήταν μικρού μήκους, γύρισα κατευθείαν μία μεγάλου μήκους. Αυτή είναι η πρώτη μου μικρή. Ένοιωσα σαν πρωτάκι, με την μικρού μήκους  συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει να κάνω εικόνες, ενώ με τη μεγάλη εγκλωβίζεσαι με έναν τρόπο στις υποχρεώσεις σου. Η μικρή φόρμα είναι πιο απελευθερωτική, σου δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα για πειραματισμούς. Ούτε θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σου αν κάτι πάει στραβά. Εδώ υπάρχει περισσότερος χώρος για πράγματα πιο προσωπικά».

«Παρακαλώ, περιμένετε» (Καρίνα Λογοθέτη)
Παρών ήταν και ο Βασίλης Ζλατάνος (σενάριο, μουσική, ήχος)

«Η αρχική αφορμή της ταινίας ήταν η ιδέα της AbFab Productions να δημιουργήσουν κάποιοι σκηνοθέτες μικρού μήκους ταινίες με γενική θεματική τον Covid. Εμείς μιλήσαμε για τη συνεχόμενη λούπα της καραντίνας, τη διαχείριση της μοναξιάς. Προσωπικά πέρασα την καραντίνα με δικούς μου ανθρώπους και ήταν τέλεια. Όμως συγκέντρωνα πληροφορίες για το πώς βίωναν γνωστοί και φίλοι αυτήν την κατάσταση. Η ηρωίδα με το που πάει να επικοινωνήσει, ακούει ήχους τρυπανιού, και άλλους ήχους που πριν, σε άλλες συνθήκες, δεν θα προσέχαμε καν. Ο χορός όμως στο τέλος της ταινίας την απελευθερώνει. Όλοι οι άσχημοι ήχοι που ακούγονται στην ταινία, «χτίζονται» σιγά σιγά και οδηγούν σε αυτόν τον χορό».

Ο Β.Ζλατάνος είπε πως, αναφορικά με τη μουσική, επέλεξε τελικά «ένα ορχηστρικό κομμάτι που βοήθησε την κοπέλα να είναι πιο ελεύθερη κινησιολογικά, καταφέρνοντας να “κλειδώσει” απ΄έξω όλους τους άλλους ήχους και να μείνει μόνη της».

«Αθαλάσσα» (Aργυρώ Νικολάου). Παρόντες ήταν ο Ιωάννης Ευαγγελίδης (παραγωγός) και ο Νεκτάριος Θεοδώρου (ηθοποιός)

Ο Ιωάννης Ευαγγελίδης εξήγησε πως η ταινία βασίζεται στη μαρτυρία του ιατρού, φυματιολόγου πατέρα του Τάκη Ευαγγελίδη για το σανατόριο “Αθαλάσσα”, την εποχή (1936) που στην Κύπρο θέριζε η φυματίωση. «Είναι αρκετά γνωστή στην Κύπρο η ιστορία του από το βιβλίο «Στα σύνορα της σιωπής». Θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει και μεγάλου μήκους ταινία.  Προσπαθήσαμε να δείξουμε την ενσυναίσθησή του προς τους ασθενείς. Αλλά και το πόσα κοινά είχε εκείνη η εποχή με την πανδημία που τώρα περάσαμε. Τότε ο κόσμος δεν πίστευε πως μπορούσες να γίνεις καλά, νόμιζαν πως η ζωή σου τελείωσε κι ακόμα κι αν γινόσουν καλά κανείς δεν σε ήθελε. Ο πατέρας μου κρατούσε κρυφό το ότι νόσησε κι εκείνος κάποια στιγμή στο σανατόριο. Ήξερε πως αν το έλεγε θα τελείωνε η καριέρα του. Υπήρχαν πολλές ιστορίες γύρω από αυτό που θα μπορούσαν να είχαν ειπωθεί σε ταινία…»

«Το γεγονός πως έπρεπε να ερμηνεύσω ένα πραγματικό πρόσωπο μου δημιουργούσε άγχος», εξομολογήθηκε ο Ν.Θεοδώρου. «Καθώς μάλιστα ήταν και τα παιδιά του στο γύρισμα.  Είχα στη διάθεσή μου μόνο φωτογραφίες του –βίντεο του υπήρχε μόνο σε μεγάλη ηλικία».

 «Super» (Νικόλας Κούλογλου)

Παρόντες ήταν και οι Αργύρης Πανταζάρας (ηθοποιός), Ευθαλία Παπακώστα (ηθοποιός) και Κωνσταντίνος Kουκουλιός (διευθυντής φωτογραφίας)

«Είμαι σεναριογράφος και ήθελα να κάνω μια ταινία μπλα-μπλα, που να έχει και αυτοσχεδιαστικά στοιχεία. Η Θάλεια κι εγώ είμαστε φίλοι από παλιά, και καθώς είχαμε και οι δύο σχέσεις που είχαν κλείσει τον κύκλο τους, μιλάγαμε πολύ γι’ αυτό τότε. Κάποιοι λένε πως από τα μικρότερα προβλήματα του κόσμου, ο χωρισμός είναι το μεγαλύτερο. Ήταν η πρώτη φορά που σκηνοθέτησα ταινία και τα γυρίσματα έγιναν μέσα σε τέσσερις νύχτες γιατί χώρος δράσης ήταν ένα σούπερ μάρκετ που βέβαια τη μέρα λειτουργεί. Γυρίσαμε την ταινία σε ασπρόμαυρο φιλμ». Αυτή η επιλογή έχει την εξήγησή της: σύμφωνο με τον Κ.Κουκουλιό «το έγχρωμο σε ένα σούπερ μάρκετ θα μας έβγαζε από τους χαρακτήρες».

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι έχει μακρόχρονη σχέση και μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων, πως δήθεν συναντιούνται πρώτη φορά, προσπαθούν να δώσουν μία δεύτερη ευκαιρία στη σχέση τους.

Ο Α.Πανταζάρας είπε πως του άρεσε η ελευθερία που υπήρχε ήδη από το χαρτί σε αυτήν την ταινία, αλλά «και αυτό το παιχνίδι με το οποίο ξανασυστήνεσαι στον άνθρωπό σου για να κρατήσεις τη σχέση ζωντανή. Θυμάμαι να είμαι μπροστά στο ψυγείο με τα μαρούλια, και να σκέφτομαι πως όταν ψωνίζεις, ψωνίζεις για κάποιον. Κάποια στιγμή όμως, χωρίζεις τα ψώνια σου και παίρνεις διαφορετικούς δρόμους. Γι΄αυτό και ο άντρας που ερμηνεύω δεν θέλει να τελειώσουν τα ψώνια, δεν θέλει να έρθει η στιγμή που ανάμεσά τους θα μπει το διαχωριστικό του επόμενου πελάτη στο ταμείο…».

Η Ευθαλία Παπακώστα θεωρεί πως «προχωράμε προς το αναπόφευκτο, τον θάνατο, τον χωρισμό, αλλά προσπαθούμε να αντισταθούμε όσο μπορούμε…». Ωστόσο, όπως είπε, δεν θεωρεί πως ο έρωτας είναι απαραίτητα θνησιγενής.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Hold on for dear life» (Σιμόνε Φιορεντίνο)

«Έκανα μια ταινία σαν ένα video game και εμπνεύστηκα από το παιχνίδι Fallout. Είναι μια μετα-αποκαλυπτική ταινία για τον πόλεμο, για τον 3ο Παγκόσμιο. Υπήρξα φανατικος gamer από τα 3 μου. Τώρα πια όχι, αλλά έχω μεγάλη  συνδεση με αυτό το παιχνίδι. Ήταν προφανές για μένα ότι θα έκανα ταινία για τον πόλεμο, με όχημα αυτό το συγκεκριμένο παιχνίδι. Η έννοια του πολέμου με συγκλονίζει. Ο, τι κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν με κινητοποιεί. Δεν είναι τόσο αυτονόητο αυτό γιατί είχα την τύχη να γεννηθώ στη Ρώμη και να μην έχω την εμπειρία κάποιας εμπόλεμης ζώνης, αλλά ένοιωσα την επιτακτική ανάγκη να μιλήσω γι’ αυτό για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Βad kids with saint names» (Bίκυ Αναστασιάδου)
Παρόντες ήταν και οι Νεφέλη Αθανασάκη (σενάριο) και  Παύλος Λυγούρης (διευθυντής φωτογραφίας)

«Ήταν η πρώτη ταινία μου, και στην χθεσινή προβολή έκλαψα. Την είδα για πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη. Με τη Νεφέλη δουλεύουμε από το πρώτο έτος μαζί και είμαστε κολλητές. Ίσως ήμασταν πολλοί στο σενάριο, ειδικά για ταινία μικρού μήκους, αλλά ήταν πολλοί και οι χαρακτήρες και νοιώσαμε πως  φέραμε διαφορετικά πράγματα στους ρόλους. Κοπιάραμε φίλους μας, μιλήσαμε για δικές μας εμπειρίες, για πράγματα που έχουμε ακούσει. Μικρά, λειτουργούσαμε και λίγο σαν αγέλη, αλλά κι έτσι, ως έφηβος, δύσκολα ανοίγεσαι πραγματικά στους φίλους σου. Αν το κάνεις όμως, ξέρεις πως θα σε αγκαλιάσουν. Πιστεύω πως ένοιωσα έτοιμη να μιλήσω για τα εφηβικά μου χρόνια επειδή έκλεισε ο κύκλος των φοιτητικών μου χρόνων. Στην προβολή ήρθαν όλοι οι φίλοι μου. Σινεμά άλλωστε άρχισα να κάνω από μικρή για να τραβάω τους φίλους μου, και ύστερα να βλέπουμε μαζί τις ταινίες».

«δ» (Julia Diệp My Feige)

«Η ταινία εξερευνά την εικόνα ενός άγνωστου Έλληνα μεσήλικα, παρμένη από ένα φωτογραφικό άλμπουμ που βρήκα τυχαία δίπλα σε κάδο απορριμμάτων σε δρόμο της Αθήνας· μια εικόνα παραποιημένη από βροχή, ούρα και τη φθορά του χρόνου. Μαζί με τις φωτογραφίες, που ήταν σχεδόν επαγγελματικού επιπέδου, βρήκα και αρνητικά. Τα μελέτησα, τα επεξεργάστηκα και τα προσέγγισα σαν να είναι κάρτες μνήμης. Στην αρχή απόρησα: δύο τύποι συναντιουνται μυστηριωδώς. Μήπως κάνουν κάτι παράνομο; Μετά είδα πως αγκαλιάζονταν, ενώ το αυτοκίνητο δίπλα τους ήταν διακοσμημένο με πλαστικά λουλούδια. Ύστερα από ενδελεχή μελέτη συνειδητοποίησα πως επρόκειτο για μια αγοραπωλησία αυτοκινήτου! Ο τίτλος της ταινίας, το «δ», ήταν το όνομα ενός παλιού μοντέλου αυτοκινήτου Lancia. Οι φωτογραφίες αυτές με συγκίνησαν, λυπήθηκα που τις βρήκα μισοκατεστραμμένες στα σκουπίδια, και συνειδητοποίησα πως η αλληλουχία τους συγκροτούσε από μόνη της μια ταινία».

Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα του Φεστιβάλ Δράμας

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης και η Αμάντα Μιχαλοπούλου στα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα του Φεστιβάλ Δράμας

Τα νέα τους βιβλία με τίτλο «Η μεταμόρφωσή της» και «Ήλιος με ξιφολόγχες», παρουσίασαν στο πλαίσιο της ενότητας «Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα» του Φεστιβάλ Δράμας, οι συγγραφείς Αμάντα Μιχαλοπούλου και Γιώργος Σκαμπαρδώνης.

Σε ένα πολυπληθές κοινό που κατέκλυσε το θερινό σινεμά «Αλέξανδρος», η κ. Πολύνα Γ. Μπανά, ποιήτρια και συγγραφέας, που έχει την οργάνωση, την επιμέλεια και την παρουσίαση του προγράμματος, αναφέρθηκε αρχικά στο βιβλίο της Α. Μιχαλοπούλου (εκδόσεις Καστανιώτη), κάνοντας λόγο για μια νουβέλα η οποία «μέσα από το εύρημα της ανεξήγητης μεταμόρφωσης της νεαρής, κεντρικής ηρωίδας μέσα στον ύπνο της, σε άνδρα, προσεγγίζει και σχολιάζει το διαχρονικό ζήτημα της κοινωνικής κατασκευής των δυο φύλων, καθώς και των προκαθορισμένων κοινωνικών ρόλων που αποδίδονται σε αυτά, μέσα στο πλαίσιο μιας προαιώνιας, ανδροκεντρικής και ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Σε τελική αναγωγή, διαπραγματεύεται το ζήτημα της έμφυλης ταυτότητας, αλλά και της ρευστότητας των φύλων».

Επεσήμανε επίσης πως η συγγραφέας συνδυάζει το θέμα «πολύ έξυπνα και ευφάνταστα, με το πλέον νευραλγικό, παγκόσμιο ζήτημα της οικολογικής καταστροφής, της κλιματικής κρίσης».

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου υποστήριξε πως «όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και βλέπεις τις στέγες στην Καρδίτσα, δηλαδή την τραγική επικαιρότητα, μπορείς να κάνεις μια πιο ρεαλιστική ανάγνωση του βιβλίου, που πριν από τρεις μήνες ήταν επιστημονική φαντασία. Μιλώντας ως αναγνώστρια, διαβάζουμε με αυτό που είμαστε κάθε στιγμή. Γράφουμε χωρίς να ξέρουμε συνειδητά γιατί μας απασχολεί ένα θέμα τόσο πολύ και γιατί υπάρχει μια ερώτηση που παίρνει τη μορφή εμμονής και μας κάνει να θέλουμε να γράψουμε μια ολόκληρη ιστορία γύρω από την ερώτηση. Κι έτσι υπάρχει αυτή η πολύ περίεργη και αμήχανη διαδρομή, που αντιμετωπίζουμε ως συγγραφείς όταν κάθε φορά που δίνουν μια καινούρια ερμηνεία για το βιβλίο μας, ταυτόχρονα ταυτιζόμαστε ίσως και να υπερταυτιζόμαστε. Αν με ρωτάτε γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο θα σας απαντήσω δεν ξέρω τι είναι αυτό που με έκανε κάποια μέρα να ξυπνήσω με την σκέψη πώς θα ήταν αν αυτό το κορίτσι ξυπνούσε ως αγόρι. Σίγουρα ήταν μια πάρα πολύ δυνατή εικόνα. Αν αυτό συνέβη σε έναν κόσμο που δεν μπορείς να μοιραστείς αυτήν την ολική μεταμόρφωση, τι κάνεις με αυτό και πως μπορείς να ξαναγυρίσεις σε μια κατάσταση δέους, σοκ και σιωπής σε σχέση με μια τέτοια ολική μεταμόρφωση; Αυτό νομίζω ότι με απασχόλησε πάρα πολύ. Επίσης με ενδιέφερε πάρα πολύ η επιστροφή σε μια άλλη αίσθηση για τον χρόνο και τον τόπο. Έτσι, έγραψα το βιβλίο για να δω τι θα συμβεί. Με ενδιαφέρει να βαθύνει και να συνεχιστεί η ερώτηση. Κι επειδή δεν πιστεύω στις απαντήσεις, όλο το βιβλίο ήταν μια ερώτηση και με ενδιαφέρει ο καθένας, αν γίνεται, να αναρωτηθεί ταυτόχρονα πιο βαθιά, για το ποιοι είμαστε ως κοινωνικές ταυτότητες, ως κινούμενα, έμφυλα στερεότυπα και πως γίνεται στον σύγχρονο κόσμο όλα αυτά τα ζητήματα που μας απασχολούν σε σχέση με την εξουσία, πώς και εάν αλλάζουν, τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, που ζούμε, που υπάρχουμε όλοι μαζί».

«Ήλιος με ξιφολόγχες» του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Παρουσιάζοντας το νέο βιβλίο του Γ. Σκαμπαρδώνη (εκδόσεις Πατάκη), η κ. Μπανά σημείωσε πως αναφέρεται σε «μια σειρά οδυνηρών γεγονότων που σημάδεψαν τη Θεσσαλονίκη της μπελ επόκ, ακολουθώντας τους κώδικες του νουάρ μυθιστορήματος, καθώς στο επίκεντρο της πλοκής του είναι η διαλεύκανση δυο φόνων από τον κεντρικό ήρωά του, τον ταγματάρχη Γόρδιο Κλήμεντο, που είναι επικεφαλής της αντικατασκοπίας της συμπρωτεύουσας στη δεκαετία του ΄30. Αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τη δολοφονία Εβραίου υποδηματεργάτη που ήταν πληροφοριοδότης του και είχε εισχωρήσει και αναμειχθεί σε κομμουνιστικές, συνδικαλιστικές οργανώσεις και να εντοπίσει τη διαδρομή των χρημάτων, τη χρηματοδότηση αυτών των σωματείων από την Μόσχα ή τους ακραίους εθνικιστές της Βουλγαρίας, καθώς και οι δύο απέβλεπαν στην απόσχιση της Μακεδονίας από την Ελλάδα και στη δημιουργία μιας βαλκανικής ομοσπονδίας».

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης που επεσήμανε πως το κοινό τον ρωτά πολλές φορές για την ηρωίδα του βιβλίου, τη Ντανιέλ, αποκάλυψε πως είναι βασισμένη σε ένα πραγματικό πρόσωπο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ΄30, τη Νίνα Παυλίδου, που οδηγούσε μοτοσυκλέτα, ήταν γυμνίστρια και απελευθερωμένη. «Την έφτιαξα για να την ερωτευτώ πρώτα εγώ ο ίδιος. Ο ταγματάρχης Γόρδιος, συντηρητικός καραβανάς, αλλά σπουδαγμένος σε γνωστή παρισινή σχολή αντικατασκοπίας, κουβαλά τη μάτσο αντίληψη του αξιωματικού του στρατού και ερωτεύεται αυτή τη γυναίκα με την οποία συντηρεί μια σχέση ακραιφνώς σαρκική και ηδονική. Δε μπορεί να συλλάβει τι είναι η Ντανιέλ, μια μαγευτική γυναίκα, διαφεύγουσα, ένα αερικό, με άλλη αντίληψη των πραγμάτων. Δυο διαφορετικά σύμπαντα. Ωστόσο και τους δυο τους ενώνει ο σαρκικός έρωτας. Ο Γόρδιος αναπτύσσει μια φετιχιστική εμμονή, με τα υπέροχα άκρα της Ντανιέλ, τα πέλματά της που είναι σαν σερβίτσιο. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που κρατά τα κομμένα της νύχια μέσα σε ένα αλαβάστρινο κουτάκι παρατηρώντας τα κάθε βράδυ σαν να προσεύχεται σε αυτά. Ένας ακατανόητος και τόσο ισχυρός έρωτας που δεν μπορεί να τον ερμηνεύσει και να βρει μια διαδρομή επαφής με την Ντανιέλ, που κινείται σε εντελώς διαφορετικό σύμπαν από εκείνον. Εκείνη, είναι ένα πλάσμα που πέραν της ηδονικής διάστασης και της ηδονοθηρίας που υπάρχει στο βιβλίο, είναι η γυναίκα που κρατά τον ταγματάρχη και αρχηγό της αντικατασκοπίας στη Θεσσαλονίκη, την πιο σπαρασσόμενη και πιο σημαντική πόλη στη χώρα». Ο Γ. Σκαμπαρδώνης ανέφερε τέλος πως η κοινωνική και πολιτική ιστορία της εποχής του 1930-1931 στη Θεσσαλονίκη, λειτουργεί ως «το σώμα του βιβλίου, η αφήγηση. Αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι το κατά πόσο ένα μυθιστόρημα πέρα από την υπόθεση και τα πρόσωπα, περιέχει και εκλύει εκείνες τις αισθητικές αξίες που το μετατρέπουν σε έργο τέχνης».

CINEMATHERAPY - Οι «Ανθρώπινες Σχέσεις»

CINEMATHERAPY

Οι «Ανθρώπινες Σχέσεις» στο φετινό Cinematherapy

Με θεματικό άξονα του φετινού  προγράμματος τις  «Aνθρώπινες σχέσεις», το Cinematherapy του 46ου DISFF, έκανε πρεμιέρα στο κατάμεστο θερινό σινεμά «Αλέξανδρος», παρουσία των συντελεστών της ταινίας «Διάβαση», που είχε επιλεγεί από κοινού με την ταινία «Womb» για να τροφοδοτήσουν τη συζήτηση.

Στην ενδιαφέρουσα βραδιά συμμετείχαν οι Αινείας Τσαμάτης, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιάννης Τσορτέκης, Θάνος Αναστόπουλος και Γιάννης Καραμπάτσος.

Αναφερόμενη στην ταινία, η εμπνεύστρια του προγράμματος και συνθετική ψυχοθεραπεύτρια Ντενίς Νικολάκου, υπενθύμισε πως πρόκειται για «την ιστορία δύο ανθρώπων στη μέση του πουθενά, οι οποίοι έχουν έναν «εξαρτητικό» δεσμό, χωρίς να τους είναι εύκολο να εκφραστούν για αυτά που τους συμβαίνουν ή για αυτά που ενδεχομένως έχουν στο μυαλό τους». Ο σκηνοθέτης Αινείας Τσαμάτης υποστήριξε πως πολλές φορές «ένα βλέμμα δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα σε  μια σκηνή από μια πρόταση που μπορεί να γεννήσει μια ιστορία την οποία και θα πιστέψει ο χαρακτήρας». Ο Γιάννης Τσορτέκης αναλύοντας στοιχεία του χαρακτήρα τον οποίο ερμηνεύει, χαρακτήρισε «μοναδικό και φανταστικό ταξίδι σε αυτήν την ιστορία, τη μοναξιά αυτών των ανθρώπων, που με λόγια ή χωρίς, η επικοινωνία μεταξύ τους ήταν πολύ βαθιά, μέσα στην ησυχία του τοπίου και της συνθήκης, όπου όλα ήταν καθαρά και ειλικρινή. Στη σχέση αυτών των δυο ανθρώπων δεν υπήρχε κανένα σημείο που να είναι κρυφό. Οπότε αυτό το τόσο ξαφνικό που αλλάζει τη ζωή του ενός από τους δυο και ανατρέπει αυτήν την ισορροπία, ήταν κάτι που συνέβαινε όπως θα συνέβαινε και η υπόλοιπη καθημερινότητα». Επεσήμανε πως στην ταινία «το τοπίο είναι ζωντανό» και πως «όταν βρεθείς στην ησυχία της φύσης δε χρειάζεται να επικαλεστείς κάτι, ούτε να ασχοληθείς εμμονικά με κάτι, καθώς το κάθε τι αποτελεί εμμονή και παρατήρηση του ίδιου του εαυτού. Η σχέση των δυο ηρώων στηρίζεται στην ησυχία. Και στην ησυχία αυτής της μοναξιάς που δεν είναι η απομόνωση έτσι όπως τη βιώνουμε στην πόλη, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένα εκκωφαντικό σύμπαν  το οποίο τρέχει ταυτόχρονα».

Ο παραγωγός Θάνος Αναστόπουλος υποστήριξε πως στη συγκεκριμένη ταινία «οι άνθρωποι και η φύση ήταν ένα πράγμα», και ο Αινείας Τσαμάτης συμπλήρωσε πως «η φύση και ο καιρός έκαναν μια δραματουργία»

Ο φωτογράφος Γιάννης Καραμπάτσος παίρνοντας αφορμή από την ειδησεογραφία με τις πλημμύρες και τους δεκάδες νεκρούς, αποκάλυψε πως «η τοποθεσία, το location της ταινίας, κάηκε πριν από δυο μήνες και έτσι σκέφτομαι τη δυσκολία να διαχειριστούμε το φως που είναι μέρος της κλιματικής αλλαγής. Και αναρωτιέμαι πως το διαχειριζόμαστε όλο αυτό, εάν μπορούμε να περνάμε καλά, να συζητάμε για ταινίες, για σινεμά, όταν έξω συμβαίνουν όλα αυτά».

Σε παρέμβασή της η Ντενίς Νικολάκου έθεσε το ερώτημα στους συντελεστές «πώς διαχειρίζονται όλα αυτά που συμβαίνουν, τι διεξόδους βρίσκουν».

Απαντώντας ορισμένοι από το κοινό σημείωσαν πως προσπαθούν «να είναι σε επαφή με αυτό που νιώθουν». Άλλοι  απάντησαν πως «φτιάχνουμε ή παρακολουθούμε ταινίες».

Και η Ν. Νικολάκου πρόσθεσε πως «αυτό κάνουμε στο Cinematherapy, παρακολουθούμε ταινίες γιατί είναι ένας τρόπος για μια άλλη οπτική των πραγμάτων. Και επειδή η ταινία έχει αυτήν την ονειρική αίσθηση να σε μεταφέρει σε ένα άλλο περιβάλλον, αυτό είναι πολλές φορές ανακουφιστικό. Αρκεί να ξέρουμε τι βλέπουμε. Και στο συγκεκριμένο πρόγραμμα προσπαθώ να επιλέγω ταινίες που έχουν να πουν κάτι πέρα από αυτό που δείχνουν».

Η Κατερίνα Μαυρογεώργη αναφέρθηκε σε μια επιπλέον οπτική που μπορεί να εξερευνηθεί και όπως είπε υπάρχει μέσα στην ταινία, «και είναι η ποίηση. Είναι κάτι που το αγαπάω, μου λείπει , είναι πολύ ευεργετικό να ζούμε ποιητικά. Νομίζω ότι είναι ένα σύμπαν μαθηματικό, έχει μια γεωμετρία. Σαν εξίσωση που λειτουργεί και βγαίνει πάντα σωστή. Νιώθω ότι η ταινία μπορεί να έχει πρακτικά μια επίδραση ευεργετική, μια ιαματική δράση. Με κάνει πολύ χαρούμενη αυτό».

Ο Θάνος Αναστόπουλος συμπλήρωσε πως «η ποίηση σώζει, αλλά πέρα από αυτήν είναι και το χιούμορ που χωρίς αυτό δεν μπορείς να αντεπεξέλθεις στη ζωή καθώς πολλές φορές μοιάζει παράλογη ή πολύ βαριά. Αυτό που μου έκανε βαθιά εντύπωση στην ταινία και με συγκίνησε πολύ στο σενάριο, είναι το πένθος. Ο χαρακτήρας του Αντώνη παίρνει αυτήν την ευθύνη να πάει να πενθήσει για κάποιον άλλον. Και αυτή νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που έχουμε σαν άνθρωποι. Να μπορούμε να πενθήσουμε για τους άλλους».

Κλείνοντας η Ντενίς Νικολάκου, υπογράμμισε πως «κάνουμε αυτό το πρόγραμμα με θέμα την ρευστότητα και την αναδιάρθρωση των ανθρώπινων σχέσεων τον 21ο αιώνα καθώς και τις διάφορες μορφές που συγκροτούν την δομή της. Αντικείμενο συζήτησης είναι η δομή που έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις τα τελευταία χρόνια, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Πόσο έχουν επηρεαστεί οι σχέσεις μας από την οικονομική κρίση, την πανδημία, τις κοινωνικοπολιτικές μεταβολές, αλλά και πώς διαμορφώνεται η σημερινή τους μορφή και οι άξιες μας».

Θυμίζουμε πως την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε η έναρξη του προγράμματος «Cinematherapy για νέους 18 έως 30 ετών» και η πρώτη γνωριμία με τη Ντενίς Νικολάκου και τους συμμετέχοντες. Η υλοποίηση του προγράμματος πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Δεν υπάρχει καμία οικονομική επιβάρυνση για τους συμμετέχοντες. Η νέα αυτή δράση, απευθύνεται  για πρώτη φορά στην ηλικιακή αυτή ομάδα με σκοπό την δημιουργία 5 μικτών ομάδων, που θα συναντώνται σε εβδομαδιαία βάση. Το πρόγραμμα, που θα υλοποιηθεί δια ζώσης και ψηφιακά (zoom), θα διαρκέσει έως τις 30/12/2023.

Παρουσίαση της Crew United Greece

Talks – Show me the Crew!

Παρουσίαση της Crew United Greece

Στο πλαίσιο των δράσεων του πρώτου Short Film Hub που πραγματοποιείται φέτος στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας παρουσιάστηκε το απόγευμα της Παρασκευής η νεοσύστατη στην Ελλάδα έκδοση της διαδικτυακής πλατφόρμας διασύνδεσης επαγγελματιών του οπτικοακουστικού κλάδου Crew United.

Μια δράση που έδωσε την ευκαιρία στους κινηματογραφιστές που βρίσκονται εδώ να γνωρίσουν την πλατφόρμα, το περιεχόμενο και τα εργαλεία της, τον τρόπο εγγραφής και χρήσης της, αλλά και να συζητήσουν για τη χρησιμότητά της στους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου με την υπεύθυνη για την ανάπτυξη της Crew United στην Ελλάδα Βένια Βέργου.

Η πλατφόρμα ξεκίνησε πριν από 27 χρόνια, το 1996. Ο  Oliver Zenglein και ο Vincent Lutz, δύο κινηματογραφιστές από το Μόναχο, ίδρυσαν την Crew United με το όραμα να αποτελέσει το απόλυτο σημείο συνάντησης για όλους τους επαγγελματίες του κινηματογράφου. «Αυτό συνέβη δύο χρόνια πριν την Google, οκτώ χρόνια πριν το Facebook και έντεκα χρόνια πριν το Netflix», τόνισε η κα Βέργου.

Έχοντας πάνω από 20 χρόνια παρουσίας στις γερμανόφωνες χώρες, η πλατφόρμα λειτούργησε το 2019 τη γαλλική έκδοσή της και το 2021 τη πολωνική, ενώ 2023 επέκτεινε το δίκτυό της στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα, με την υποστήριξη του προγράμματος MEDIA – Creative Europe.

Η επέκταση  της λειτουργίας  της, τόσο σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού όσο και γλωσσικής πρόσβασης στην πλατφόρμα, σύμφωνα με την κα Βέργου που εκπροσωπεί την Crew United στην Ελλάδα, «αποτελεί ένα ορόσημο στην αποστολή της να συμβάλει στην εδραίωση συνεργασιών εντός της ευρωπαϊκής οπτικοακουστικής βιομηχανίας». Συγκεκριμένα για την Ελλάδα, σημειώνει, «η συγκυρία είναι ιδανική για την ανάπτυξη της στη χώρας μας», καθώς βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής τα τελευταία χρόνια με  μια άνευ προηγουμένου εισροή διεθνών παραγωγών για γυρίσματα στην Ελλάδα.

Σήμερα, η Crew United αριθμεί περισσότερα από τριάντα χιλιάδες ενεργά μέλη. Είναι το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό online δίκτυο για επαγγελματίες και εταιρείες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, καθώς και για τα έργα τους.  Θα μπορούσε να περιγραφεί εν συντομία ως ένας συνδυασμός μιας κινηματογραφικής βάσης δεδομένων και ενός καταλόγου επαγγελματιών, που συμπεριλαμβάνει όλα τα επαγγέλματα και τις δραστηριότητες του κλάδου και όλους τους τύπους των οπτικοακουστικών έργων.

Εξασφαλίζοντας τη δικτύωση σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο και προσφέροντας διασταυρωμένες πληροφορίες σχετικά με την εμπειρία και τα προσόντα κάθε επαγγελματία, καθώς και εργαλεία για την προβολή τους, αποτελεί μία κοινότητα επαγγελματιών του οπτικοακουστικού τομέα, που τους επιτρέπει: να παρουσιάσουν τον εαυτό τους και το έργο τους, να αποκτούν πρόσβαση σε μια εκτεταμένη βάση δεδομένων για να έρθουν σε επαφή με ελεύθερους επαγγελματίες, ηθοποιούς, εταιρείες παραγωγής και διανομής, post production labs κ.λπ., να διευρύνουν το επαγγελματικό τους δίκτυο, να βρίσκουν προσφορές εργασίας στην Ευρώπη, να διερευνούν ευκαιρίες χρηματοδότησης, να ενημερώνονται για τις τάσεις του κλάδου, να αποκτούν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τους τοπικούς κανονισμούς εργασίας.

Να σημειωθεί ότι η  Crew United σε κάθε χώρα του δικτύου της υποστηρίζεται από μια ειδική ομάδα εμπειρογνωμόνων με γνώση της εκάστοτε τοπικής οπτικοακουστικής βιομηχανίας και η ομάδες αυτές συνεργάζονται με οργανισμούς, ενώσεις, φορείς, σχολές κινηματογράφου και film commissions  στις αντίστοιχες χώρες για την αντιμετώπιση των αναγκών κάθε αγοράς, ενώ εφαρμόζει ένα συμμετοχικό μοντέλο ελέγχου πληροφοριών. Σύμφωνα με αυτό, όλες οι καταχωρίσεις των μελών επαληθεύονται από τη συντακτική ομάδα της πλατφόρμας σε κάθε χώρα.

Στον ιστότοπο https://www.crew-united.com/el/ είναι διαθέσιμες (στα ελληνικά) όλες οι  πληροφορίες για τις δυνατότητες που προσφέρει η χρήση της πλατφόρμας σε κάθε ενδιαφερόμενο επαγγελματία, καθώς και οι οδηγίες για τη διαδικασία εγγραφής. Να σημειωθεί ότι, καθώς η πλατφόρμα έχει ως βασική αρχή της να μπορούν να εγγραφούν μόνο επαγγελματίες με επαρκή πρακτική εμπειρία, εξετάζεται κάθε εγγραφή σύμφωνα με κάποια κριτήρια, όπως, μεταξύ άλλων, επαγγελματικές αναφορές και εκπαίδευση.

Η σύνδεση των επαγγελματιών του οπτικοακουστικού τομέα σε ένα δίκτυο στην Ευρώπη μέσω της Crew United, σύμφωνα με την κ. Βέργου, «έχει σκοπό να φέρει κοντά όλους τους κινηματογραφιστές μπροστά και πίσω από την κάμερα, τις εταιρείες παραγωγής και διανομής, τους παρόχους υπηρεσιών και τα πρακτορεία ταλέντων μέσω των κοινών τους ταινιών και με γνώμονα τη δικαιοσύνη, τη βιωσιμότητα, τη διαφάνεια, τη διαφορετικότητα, το θάρρος και την ανεκτικότητα, να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας ισχυρής κουλτούρας εντός της κινηματογραφικής βιομηχανίας».

Να σημειωθεί ότι στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας από φέτος θεσπίζονται τα Βραβεία Crew United, τα οποία θα απονέμονται στους νικητές στις κατηγορίες Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας και Σκηνογραφίας του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος και θα συνοδεύονται, αντίστοιχα για τον καθένα, από μία 5-ετή δωρεάν συνδρομή ως Premium Μέλος στην πλατφόρμα της Crew United.

LAGFF Travels to Drama

LAGFF Travels to Drama

Η επιτυχημένη συνεργασία που ξεκίνησε το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας με το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (LAGFF), με τη συμμετοχή του DISFF στην 17η διοργάνωση του LAGFF, φέτος τον Ιούνιο, συνεχίστηκε με τη συμμετοχή δύο ταινιών του LAGFF στη Δράμα. Η ανταπόδοση της επίσκεψης του DISFF, στο πλαίσιο της δράσης εξωστρέφειας «Το Φεστιβάλ Δράμας Ταξιδεύει» στην πόλη των Αγγέλων, σηματοδοτήθηκε απο πέντε ταινίες Ελλήνων της διασποράς που προβλήθηκαν το απόγευμα της Τρίτης 5 Σεπτεμβρίου.

Δύο από τους δημιουργούς των ταινιών, ο Αλέξανδρος Γεωργίου (Alexander Georges), με την ταινία Share For Me και ο Νίκος Δεσίπρης με την ταινία Niko Newark, βρέθηκαν στη Δράμα μαζί με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του LAGFF Άρη Κατωπόδη. Σημαντική σύμπτωση πως και οι δύο δημιουργοί εμπνεύστηκαν και μετέφεραν στο κινηματογραφικό πανί προσωπικά τους βιώματα.

Alexander Georges, σκηνοθέτης “Share For Me”

Βασισμένη στην προσωπική ιστορία του αδερφού του και του ηλικιωμένου πατέρα του, ο Αλέξανδρος Γεωργίου, μας θυμίζει την «αγγελικότητα» των ατόμων με σύνδρομο Down. Δίνει μία διαφορετική διάσταση στο θέμα, αναδεικνύοντας ζητήματα από τον τρόπο που αντιμετωπίζει το σύστημα υγείας των ΗΠΑ τη διαβίωση σε δομές ανθρώπων με σύνδρομο Down. Οι άνθρωποι με σύνδρομο Dοwn διαβιούν σε σπίτια φιλοξενίας και πολλές φορές, όπως μας μεταφέρει η ταινία, υπάρχουν δυσκολίες στην επικοινωνία με ανθρώπους της οικογένειας τους. Στην προκειμένη περίπτωση και οι δύο, πατέρας και γιός, αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να ζήσουν μακριά ο ένας από τον άλλο. Ο πατέρας πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη, ενώ ο γιός με σύνδρομο Down έχει μάθει και βοηθάει τον μπαμπά του με την ασθένεια, ενώ είναι οι καλύτεροι φίλοι.

Θα μπορούσε άνετα να γραφεί ότι πρόκειται για μία ταινία που αναδεικνύει την «αγνή αθωότητα» των ατόμων με σύνδρομο Down, υπογραμμίζοντας την πλήρη έλλειψη κακίας, που, αντιθέτως, αναπτύσσει το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων χωρίς σύνδρομο Down από τις προσλαμβάνουσες του περιβάλλοντος τους καθώς μεγαλώνουν. Στον αντίποδα, διαφαίνεται πως οι άνθρωποι με σύνδρομο Down έχουν αναπτύξει μία έμφυτη άμυνα απέναντι στην κακία.

Ο Αλέξανδρος Γεωργίου θέλησε να καλύψει το κενό που υπάρχει στη φιλμογραφία, καθώς όπως υπογράμμισε ο ίδιος «ήθελα να φτιάξω μία ταινία που να δείχνει στους θεατές ότι ένας άνθρωπος με σύνδρομο Down μπορεί όπως όλοι μας να αποτελέσει παραγωγικό μέρος της κοινωνίας μας. Μία ταινία που να μπορούν να τη δουν και να την κατανοήσουν όλοι».

Αναφερόμενος στη συνεργασία των δύο Φεστιβάλ, ο κ. Γεωργίου υπογράμμισε πως η συμμετοχή του στο DISFF φανερώνει τη δυνατότητα των Ελλήνων της διασποράς να επικοινωνήσουν πλέον τα έργα τους με το Ελληνικό κοινό, μέσα από το μεγαλύτερο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της χώρας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Παραλλήλως σημείωσε πως έχει εντυπωσιαστεί από τη συμμετοχή στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα τόσο από πλευρά δημιουργών αλλά και θεατών και από το επίπεδο των ταινιών μικρού μήκους που παρουσιάζονται.

Nick Dessipris (παραγωγός ταινίας «Niko Newark»)

Ο Νίκος Δεσίπρης, ως παραγωγός της ταινίας της Tracey Washington-Bagley  Niko Newark πραγματεύεται τα θλιβερά ρατσιστικά επεισόδια που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ το 1967. Πρόκειται επίσης για μία βιωματική ιστορία που εξελίχθηκε στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ και ο ίδιος έζησε ως παιδί. «Μέσα από την ταινία αυτή θέλω να δείξω το τεράστιο ζήτημα της αυξανόμενης ρατσιστικής έντασης που υπάρχει και σήμερα στις ΗΠΑ. Με την ταινία μου προσπαθώ να αναδείξω αυτήν τη όξυνση, ώστε να βελτιωθεί η η κατάσταση που υπάρχει» τονίζει ο κ. Δεσίπρης. Στο εστιατόριο του πατέρα του που και είναι το σκηνικό της ταινίας οι αφροαμερικάνοι ήταν πελάτες και έτσι διαπίστωνε από κοντά το τι συμβαίνει.

Ο κ. Δεσίπρης καταγράφει με τον δικό του τρόπο την ιστορία. Σε μία μάλιστα περίοδο, που κάποιοι προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία ξεχνώντας τα πραγματικά γεγονότα. Αναφερόμενος σε αυτό το τεράστιο ζήτημα, ο κ. Δεσίπρης σημειώνει πως «είναι πολύ επικίνδυνο το να επιτρέψουμε να γραφεί ξανά η ιστορία με ψέματα και ανακρίβειες. Είναι μία ωρολογιακή βόμβα που φτάνει η ώρα της να εκραγεί. Πρέπει να προσπαθήσουμε να κάθε τρόπο να πούμε την αλήθεια, να δούμε το τι ακριβώς έχει γίνει έτσι ώστε να μην επαναληφθεί η ιστορία».

Σχετικά με τη συνεργασία των δύο Φεστιβάλ ο Νίκος Δεσίπρης τόνισε πως είναι ένα μεγάλο βήμα και για τις δύο διοργανώσεις και ευχήθηκε την επόμενη φορά οι ταινίες από το LAGFF να συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του DISFF.

Άρης Κατωπόδης, Καλλιτεχνικός Διευθυντής LAGFF

Το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (LAGFF) διανύει αισίως το 17ο έτος και οδεύει προς την ενηλικίωση του. Φέτος συνεργάστηκε με το DISFF με ένα ιδιαίτερα πλούσιο πρόγραμμα προβολών και διαφόρων άλλων δράσεων. Όπως σημείωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του LAGFF Άρης Κατωπόδης βασική προϋπόθεση για να λάβει κάποιος μέρος στο LAGFF είναι η ταινία να έχει αναφορά στην Ελλάδα.

Είναι η πρώτη φορά που υπάρχει αυτή η επίσημη συνεργασία των δύο Φεστιβάλ. Σύμφωνα με τον κ. Κατωπόδη «είναι πολύ σημαντικό για το LAGFF να συνεργάζεται με το μεγαλύτερο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Υπάρχει μία πολύ καλή συνεργασία με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του DISFF το Γιάννη Σακαρίδη. Η συνέργεια των δύο φεστιβάλ έχει αποκτήσει έτσι μία άλλη οντότητα και μία άλλη βαρύτητα, καθώς πλέον είναι προφανές πως όσοι βραβευθούν στη Δράμα θα έχουν αυτομάτως μία θέση στο LAGFF. Ταυτόχρονα οι συντελεστές του DISFF θεωρούν πως είναι πολύ σημαντική η συνεργασία και η σχέση μεταξύ της πατρίδας των ταινιών μικρού μήκους στην Ελλάδα και της πόλης του θεάματος στις ΗΠΑ. Είμαι σίγουρος πως αυτή η σχέση θα συνεχιστεί και πλέον θέλουμε να εντάξουμε ταινίες του LAGFF στο διαγωνιστικό τμήμα του DISFF».

Q&A Σκηνοθετών, Παρασκευή 8/9

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8/9

8 Σεπτεμβρίου 2023

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο 46ο Φεστιβάλ Δράμας, δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του Φεστιβάλ, που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος. Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για τη δουλειά τους, οι διαγωνιζόμενοι (Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα) στη σημερινή παρουσίαση:

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Walls» (Χρήστος Σαρρής)

«Δεν είναι μια ταινία για τη φυλακή, αλλά για τους ανθρώπους που είναι στη φυλακή. Μου έκανε εντύπωση πως όλοι ήθελαν να μας μιλήσουν. Θα σε σταματήσουν να σου πουν την ιστορία τους –άλλο αν τελικά κάποιοι έκαναν πίσω. Ο χρόνος στην φυλακή δεν περνάει. Στο γύρισμα μπόρεσαν για λίγο να αφεθούν. Στην καθημερινότητά τους όμως δεν μπορούν να φαίνονται ευαίσθητοι. Δεν μπορείς να δείξεις αδυναμία. Αδυναμία σημαίνει πως θα σε πατήσει ο άλλος. Ένας από τους ανθρώπους που μου μιλούν είναι 52 ετών. Έχει περάσει 27 χρόνια στη φυλακή. Προσωπικά, ένοιωσα πιο κοντά σε αυτούς που είχαν παιδιά γιατί είμαι κι εγώ πατέρας. Κάποιοι δεν πρόλαβαν καν τη γέννησή τους. Την ζωή τους στη φυλακή αυτοί οι άνθρωποι την ζουν στους διαδρόμους της φυλακής. Ό, τι συμβαίνει, εκεί συμβαίνει. Εμείς όταν μπαίναμε μέσα, σκεφτόμασταν πότε θα βγούμε έξω. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ. Δεν ήθελα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με την παραδοσιακή έννοια, δεν ήθελα talking heads. Είμαι περήφανος για το μουσικό κομμάτι της ταινίας, μία διασκευή των στίχων του Καβάφη από την Λόρα Τζέϊν Γκρέϊς».

«Πλευρά» (Παναγιώτης Φαφούτης)

«Είναι η 7η φορά που έρχομαι στη Δράμα με ταινία. Η τελευταία ήταν τον προηγούμενο αιώνα! Το 1999. Έχοντας περάσει τα 50 με απασχολεί η έννοια της επιθυμίας. Βλέπω τη μητέρα μου στα 87 της. Οι επιθυμίες είναι οι ίδιες απλώς το σώμα σε αφήνει. Αυτό το σενάριο δεν θα το έκανα με ανθρώπους 30 χρονών. Η ταινία μιλά για τις επιθυμίες, τις επιλογές που κάνουμε.

«À deux voix» (Μάρθα Μπουζιούρη)

«Η προβολή του ντοκιμαντέρ μου στην αίθουσα ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό και πρωτόγνωρο –η αίσθηση ήταν πολύ διαφορετική από αυτή στο θέατρο. Ήταν ένα πολύ ωραίο σοκ για μένα. Ασχολιόμουν ήδη με αυτό το θέμα, ήμουν στο Παρίσι στο λοκντάουν κι ετοίμαζα την επόμενη δουλειά μου στο θέατρο (παράσταση ντοκιμαντέρ) με θέμα την τρομοκρατία, όταν έπεσα σε ένα δημοσίευμα για αυτές τις δύο γυναίκες. Τις αναζήτησα online κι όταν της γνώρισα έπαθα ένα κλικ, ένοιωσα ισχυρά αυτήν τη δόνηση, μου φάνηκε τόσο ειλικρινές, σπάνιο και ζεστό αυτό που έχουν, η θερμοκρασία αυτής της ιδιαίτερης φιλίας. Διάβασα το βιβλίο που έχουν γράψει μαζί, και είναι σαν μια ανταλλαγή γραμμάτων. Η έννοια του τραύματος με απασχολεί πάρα πολύ. Μία μητέρα τρομοκράτη του ISIS, και μια μητέρα θύματος τρομοκρατικής επίθεσης. Η κόρη της βέβαια επέζησε και ίσως αυτό να έκανε πιο βατή αυτήν την πρόσβαση, αυτό το άνοιγμα μεταξύ τους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί. Όμως η σχέση τους έχει δομηθεί με όρους αλληλοϊασης».

 «Παλίρροια» (Γιώργος Μπουγιούκος). Παρόντες ήταν και οι Τάσος Δημητρόπουλος (ηθοποιός) και Γιάννης Σίμος (φωτογράφος)

«Το θέμα της ταινίας είναι πολύ επίκαιρο καθώς μιλά για το προσφυγικό, που όμως, ταυτόχρονα, είναι και μια πολύ διαχρονική ιστορία. Το 2015 στις ελληνικές και τις ισπανικές ακτές είχε παρατηρηθεί το φαινόμενο η θάλασσα να ξεβράζει πτώματα και οι λουόμενοι να παραμένουν στην παραλία. Αυτό μας παρακίνησε με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Τζαμιώτη να γράψουμε το σενάριο, ήταν η κινητήρια δύναμη για την ταινία. Γιατί αντιδρούν έτσι; Γιατί είναι άνθρωποι. Πιθανόν όλο αυτό τους ξεπερνάει. Δεν είμαστε όλοι ήρωες, Προσπάθησα να καταλάβω γιατί κάποιος το κάνει αυτό»

Σύμφωνα με τον Τάσο Δημητρόπουλο, «ο ρόλος που ενσαρκώνω είναι αυτός ενός μέσου σύγχρονου ανθρώπου που θέλει να δράσει, αλλά έχει ξεχάσει πώς να είναι άνθρωπος. Σαν να έχει φύγει από το DNA του αυτό. Έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει αλληλεγγύη..».

 «Δυόσμος» (Αλέξανδρος Γεώργιος Σωτηρόπουλος)

«Ο δυόσμος είναι ένα ευαίσθητο φυτό, έχει έντονη και όμορφη μυρωδιά αλλά μπορεί να πεθάνει εύκολα, θέλει μεγάλη προσοχή. Εγώ είμαι κακός στο να φροντίζω φυτά, μου πεθαίνουν… Το φυτό στην ταινία συνδέεται πολύ με τον πρωταγωνιστή που τον παίρνει στο σπίτι του, είναι ένας χαρακτήρας μέσα στην ταινία, που προσπαθεί να επικοινωνήσει με το νέο του περιβάλλον και τα άτομα γύρω του. Ο ήρωας της ταινίας, είναι εξίσου ευαίσθητος και ευάλωτος γιατί έχει να διαχειριστεί το πένθος μιας απώλειας, ενός χωρισμού. Θέλησα να δώσω φωνή στον δυόσμο, και μάλιστα γυναικεία, όταν άκουσα τη χροιά της φωνής της Ερατώς Καραθανάση».

«Τέλη Αυγούστου» (Αντζελίκα Κατσά). Παρόντες ήταν επίσης ο Στάμος Δημητρόπουλος (μοντάζ) και ο Λεωνίδας Κωνστανταράκος (παραγωγός)

«Μάλλον έχω κόλλημα με τα παιδικά  μου χρόνια, και με τη σχέση μάνας-κόρης, γιατί ένοιωσα πως είχε πολύ ζουμί εκείνη η περίοδος κι έκανα αυτήν την ταινία που έχει πολλά στοιχεία από την δική μου ζωή. Όταν έγραφα την ιστορία είχε χρώμα, αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα πως δεν ήθελα να βγει κάτι γλυκερό, ούτε να βγει κάποια «τουριστίλα» στην ταινία, ήθελα να εκπέμπει η εικόνα κάποια σκληρότητα, γι’ αυτό επέλεξα το μαυρόασπρο. Το γύρισμα έγινε στην Ικαρία και τα παιδιά ήταν πραγματικά επαγγελματίες. Το voice over επίσης προέκυψε στην πορεία για να καλύψει κάποια κενά. Ως παιδί, έρχεται κάποια στιγμή που καταλαβαίνεις πως  όλα τελειώνουν –αυτή τη στιγμή έκανα ταινία».

«Ανορθόδοξος» (Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος). Παρούσες ήταν επίσης η Φανή Σκαρτούλη (παραγωγός) και η Λίβια Νερουτσοπούλου (παραγωγός)

«Διάβαζα μια λίστα με βασανιστήρια στον Μεσαίωνα –ένα από αυτά ήταν ο κλοιός. Μου φάνηκε τραγικό και ταυτόχρονα αστείο να αφήνεις τον άλλο στο έλεος των περαστικών. Η ιδέα για όλο αυτό μου ήρθε κάποια στιγμή όταν ήμουν σε μια εκκλησία στην Σύρο και σκέφτηκα πως και στην Ελλάδα είχαμε Μεσαίωνα –πήγα στην Ερμούπολη και αγόρασα ό, τι βιβλίο βρήκα για το Βυζάντιο. Η ταινία προέκυψε ως ένα κομμάτι μιας γενικότερης δουλειάς για το Μεσαίωνα που ετοιμάζουμε για το 2024. Απαιτήθηκε μεγάλη έρευνα, ήταν μια χρονοβόρος διαδικασία.  Είναι πολύ ενδιαφέρον να εξερευνάς τον κόσμο αυτής της εποχής. Με έναν τρόπο ο «Ανορθόδοξος» είναι ένα αντίστροφο road movie –o εγκλωβισμένος στον κλοιό ήρωας είναι στατικός, και μέσα από τα μάτια του εξερευνάς τον κόσμο αυτής της εποχής. Τότε υπήρχαν απίστευτες διαφωνίες για θεολογικά ζητήματα, για τη φύση του Χριστού, πράγματα που σήμερα μας φαίνονται από ακατανόητα έως τελείως ανόητα. Από κωμωδία εξελίσσεται δραματικά η ταινία, γιατί ο άνθρωπος ξεχνιέται… Αλλά αυτό δεν συμβαίνει και σήμερα; Να πεθαίνουν άδικα τόσοι άνθρωποι;»

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Ready» (Ειρήνη Βιανέλλη). Παρούσα ήταν και η Δανάη Σπαθάρα (παραγωγός)

«Η ταινία είναι ένα animation για την καθημερινότητα των ανθρώπων, εκλεγμένων και μη, που εργάζονται στη Βουλή. Άνθρωποι κάθε είδους που συμπεριφέρονται σαν παιδιά: τσακώνονται, φτύνουν ο ένας τον άλλο, χαστουκίζονται. Η κόρη μου ήταν πολύ μικρή κι εγώ παρατηρούσα πόσο σκληρά είναι τα παιδιά στις συναναστροφές τους, αλλά και πόσο γρήγορα συγχωρούν. Εστίασα σε διάφορα στιγμιότυπα που με ενδιέφεραν από ανθρωπολογικής πλευράς. Το τραγούδι της ταινίας είναι του Αλέξανδρου Βούλγαρη (The Boy). Ήθελα ένα ωραίο τέλος, λίγο πιο αισιόδοξο».

Σύμφωνα με την Δ.Σπαθάρα «είναι μια πολιτική ταινία, αλλά ήθελα να βγει εκτός ελληνικού χωρόχρονου, αγωνιούσα αν το νόημα θα γίνει κατανοητό από τα άλλα κοινά, και νομίζω πως το πετύχαμε αυτό. Βγαίνει αυτό το παράλογο της ύπαρξης που μπορεί να υπάρχει εντός κι εκτός κοινοβουλίου. Και καθώς όλα αυτά διαδραματίζονται στη Βουλή, ένας κομήτης πλησιάζει τη γη…».

«Τhe open house» (Julieta Lasarte)

«Είναι μια πολύ προσωπική ταινία για την οικογένειά μου. Επειδή η γιαγιά μου ήταν γνωστή ηθοποιός στην Ισπανία, είχα στη διάθεσή μου πολύ footage –σκέφτηκα λοιπόν να κάνω κάτι με αυτό. Ανακάλυψα πολλά ψάχνοντας σε αυτό το υλικό, ταξίδεψα στην Κούβα και άρχισα σταδιακά να ανακαλύπτω και τον παππού μου που έμενε πάντα στη σκιά. Άρχισα να κάνω οικογενειακές συνεντεύξεις. Η διήγηση της ταινίας γίνεται από τη μητέρα μου, που αναμείχθηκε πολύ σε όλο αυτό, και η γιαγιά μου μου αποκαλύφθηκε όχι ως ηθοποιός αλλά όπως πραγματικά είναι. Η ταινία λειτούργησε με έναν τρόπο ως κάθαρση για μένα, και ως προς την απώλεια του πατέρα. Eίναι μια ταινία για το πένθος, την απουσία, την παρουσία. Μια απόπειρα να ενωθεί και πάλι η οικογένεια».

SHORT & GREEN

«Lumen» (Ειρήνη Τζούλια)

«Η ταινία γεννήθηκε μετά την πυρκαγιά στο Μάτι. Από μια επιτακτική ανάγκη να διαχειριστώ το προσωπικό μου τραύμα, την απώλεια του πατέρα μου, αλλά και να τοποθετηθώ μέσα σε αυτό το εξαϋλωμένο σύμπαν της καταστροφής ως μέλος μιας πληγείσας κοινότητας. Αποφάσισα να ξεκινήσω τα γυρίσματα της ταινίας περίπου ένα μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα μου, ενός από τους 104 επίσημα ταυτοποιημένους νεκρούς από την πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018. Έπρεπε να αποδώσω το προσωπικό μου συναίσθημα αλλά ταυτόχρονα και των άλλων που μου μετέφεραν τα δικά τους βιώματα. Κινήθηκα αρκετά διαισθητικά, είχα τραβήξει και αρκετές φωτογραφίες και βασίστηκα σε αυτό το αποτύπωμα, ενώ ενσωμάτωσα και πλάνα από την πορεία που γίνεται κάθε χρόνο στη μνήμη των θυμάτων. Η μνήμη είναι εντυπωμένη στο χώρο, είναι εκεί».

«Seagulls scream on the weekend» (Maria Stuut)

«Δούλεψα με τον αδερφό μου, που τραβούσε με την μικρή του κάμερα, και συνεργαζόμαστε  σε όλες μου τις ταινίες. Βρεθήκαμε σε αυτό το νησί της Ολλανδίας, με το οποίο υπάρχει μια οικογενειακή σχέση, και μέσα σε ένα αλιευτικό σκάφος αρχίσαμε να παρακολουθούμε την συμπεριφορά των γλάρων, την συνύπαρξη τους με τους ανθρώπους που τους ταϊζουν, τον τρόπο που πιάνουν τα ψάρια. Είναι πουλιά με πολύ ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και πολύ προσωπική συμπεριφορά που ποικίλει, έχουν τα δικά τους χούγια. Συχνά, όταν πεινάνε αναπτύσσουν ακραία συμπεριφορά και καννιβαλίζουν τα μικρότερα…».

Workshop “Director’s Cut: A Cinema of Stills”

Workshop “Director’s Cut: A Cinema of Stills”, ΤΕΤΑΡΤΗ 6/9 ΚΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 7/9

7 Σεπτεμβρίου 2023

«Για να κάνεις κινηματογράφο πρέπει να είσαι ανοιχτός στη ζωή» συμβούλεψε η Νατάσσα Χριστιά τις συμμετέχουσες και συμμετέχοντες του εργαστηρίου της, συνεχίζοντας με την προειδοποίηση ότι «και αυτό μπορεί να είναι πολύ επώδυνο».

Δέκα δημιουργοί και συντελεστές ταινιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το διήμερο εργαστήριο «Director’s Cut: A Cinema of Stills» τα πρωινά της Τετάρτης 6 Σεπτεμβρίου και Πέμπτης 7 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και της καινούργιας του ενότητας δράσεων Short Film Hub. Εκπαιδεύτρια του εργαστηρίου ήταν η Νατάσσα Χριστιά, επιμελήτρια, αρθρογράφος και εκπαιδευτικός στον χώρο της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, με έδρα τη Βαρκελώνη. Το εργαστήριο έγινε επίσης με τη συμβολή του γραφείου «Δημιουργική Ευρώπη-MEDIA», εκπρόσωπος του οποίου, η Άννα Κασιμάτη, συμμετείχε επίσης στις συναντήσεις.

Φιλοξενούμενο στον ιστορικό πολυχώρο «Ελευθερία» στη Δράμα, θεματική του εργαστηρίου ήταν τα σημεία συνάντησης και αλληλεπίδρασης της τέχνης της φωτογραφίας με αυτή του κινηματογράφου. Στόχος ήταν η ενσωμάτωση της φωτογραφίας και της θεωρίας της στην κινηματογραφική θεωρία και πράξη ώστε να προστεθούν καινούργιες μέθοδοι στην εργαλειοθήκη των συμμετεχόντων όσον αφορά τη σύλληψη, την παραγωγή και την προώθηση ενός κινηματογραφικού πρότζεκτ. «Πού πάμε; Ένα βήμα παραπέρα»: αυτή τη σκέψη να έχουν υπόψη τους όταν ψάχνουν για έμπνευση οι κινηματογραφιστές, πρότεινε η Χριστιά. Η ίδια εξάλλου, ξεκινώντας από την Ελλάδα με πτυχίο στην ιστορία και αρχαιολογία, συνεχίζοντας στο Ηνωμένο Βασίλειο με κινηματογραφικές σπουδές και έπειτα στην Ισπανία με εξειδίκευση στη θεωρία και τέχνη της φωτογραφίας, αποτελεί ζωντανό παράδειγμα της πολυφωνίας που πρεσβεύει.

Το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία καθώς τα άτομα που συμμετείχαν κατάφεραν να δουν το σύμπαν του κινηματογράφου μέσα από μια φωτογραφική σκοπιά που με τη σειρά της τους δώρισε καινούργια πλαίσια και εργαλεία για να προσεγγίζουν το έργο τους. Η αφηγηματική δομή, οι φορμαλιστικές αποτυπώσεις και οι οπτικές πολιτισμικές αναφορές της στατικής και κινούμενης εικόνας δημιουργούν μια εμπειρία μέσα στον χρόνο και τον χώρο για τον αποδέκτη τους και καλούν στη δημιουργία σχέσης με το κοινό τους, ακριβώς όπως και μια κινηματογραφική ταινία. Θεωρίες για την τέχνη που εξερευνώνται για αιώνες στη φωτογραφία μπορούν να έχουν αντίκτυπο και θέση στο σύμπαν της νεότερης τέχνης του κινηματογράφου. Έτσι, υπήρξε η παρότρυνση στους δημιουργούς του κινηματογράφου πέρα από ενδο-κινηματογραφικές αναφορές στις ταινίες τους να επιδιώκουν να συμπεριλαμβάνουν αναφορές από άλλες τέχνες. Να είναι πάντα ευάλωτοι σε ερεθίσματα, πειραματισμούς και καινούργιες γνώσεις.

SFH Talks: Φεστιβαλικός οδηγός: Υπέρ και κατά όταν καταθέτουμε μια ταινία σε φεστιβάλ, ΠΕΜΠΤΗ 7/9

7 Σεπτεμβρίου 2023

Την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου ο Θανάσης Νεοφώτιστος, επικεφαλής του Διεθνούς Σπουδαστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ, ήταν οικοδεσπότης της συζήτησης Short Film Hub Talk με θέμα «Φεστιβαλικός οδηγός: Υπέρ και κατά όταν καταθέτουμε μια ταινία σε φεστιβάλ». Στην εκδήλωση συμμετείχε ένα πάνελ εκπροσώπων από σημαίνοντα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, το οποίο απαρτιζόταν από:

  • τη Marie-Pauline Mollaret, επικεφαλής της επιτροπής επιλογής ταινιών για την Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών και κριτικό κινηματογράφου
  • τον Philip Ilson, έναν εκ των διευθυντών και ιδρυτών του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Λονδίνου
  • την Anne Gaschütz, συνδιευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δρέσδης (Filmfest Dresden) και μέλος της επιτροπής επιλογής προγράμματος του τμήματος Pardi di Domani του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο από το 2021
  • τον Florian Fernandez, συντονιστή ενός τετραήμερου φόρουμ για ταινίες μικρού μήκους που διοργανώνει το Φεστιβάλ Καννών και συνεργάτη των Protest Studios
  • και τη Σοφία Σταυριανίδου, διευθύντρια του The Greek Film Festival in Berlin και επικεφαλής συντονίστρια στο cottbus – East West Co-production Film Market

Οι πέντε αυτοί επαγγελματίες του χώρου εξήγησαν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επιλογή ταινιών για προβολή στα φεστιβάλ από τη στιγμή που θα υποβληθούν. Επιβεβαίωσαν ότι όλες οι ταινίες που υποβάλλονται παρακολουθούνται -τουλάχιστον μία εάν όχι περισσότερες φορές- με σκοπό να γίνει η διαλογή τους. Τόνισαν ότι είναι σημαντικό τα έργα να υποβάλλονται όσο πιο νωρίς είναι εφικτό και όχι κοντά στην προθεσμία ώστε να ξεχωρίζουν από το μεγάλο όγκο ταινιών που μπορεί να ληφθούν την τελευταία μέρα. Επίσης, οι ενδιαφερόμενοι και ενδιαφερόμενες δημιουργοί ταινιών οφείλουν να γνωρίζουν για την αισθητική των ταινιών που συνήθως επιλέγονται στο εκάστοτε φεστιβάλ για να κρίνουν εάν το δικό τους έργο θα είναι μια ταιριαστή επιλογή, ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες η ταινία τους να βρεθεί στη διοργάνωση που της αρμόζει. Στην περίπτωση ταινιών που δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένες, οι επαγγελματίες διευκρίνισαν ότι το ατελές τους στάδιο δεν είναι απαγορευτικός παράγοντας, αρκεί η πρόταση που θα υποβληθεί να είναι σαφής και συγκεκριμένη. Επιπλέον υπογράμμισαν ότι τους ενδιαφέρει να λαμβάνουν πρόσφατο υλικό από τους δημιουργούς, με ισχυρό κριτήριο οι ταινίες να μην έχουν προβληθεί σε άλλα φεστιβάλ προηγουμένως. Τέλος, συμβούλεψαν τους παρευρισκομένους να κάνουν έρευνα για το κάθε φεστιβάλ στο οποίο υποβάλλουν ταινίες, καθώς και να δίνουν ιδιαίτερη σημασία σε φεστιβάλ στα οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι της βιομηχανίας του κινηματογράφου, όπως είναι το Φεστιβάλ Δράμας.