Κανάλι της Βουλής

ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΖΩΝΗ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΑ

Το Φεστιβάλ Δράμας Ταξιδεύει στο Κανάλι της Βουλής και παρουσιάζει 32 μικρά κινηματογραφικά «διαμαντάκια» στη νέα ζώνη προβολής ταινιών μικρού μήκους του σταθμού με τον τίτλο «Μικροκύματα».

Η νέα ζώνη, που εγκαινιάζεται αυτήν την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου τα μεσάνυχτα, εντάσσεται στο νέο πρόγραμμα του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων και θα περιλαμβάνει βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους όλων των ειδών -μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animation- από την ελληνική και τη διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.

Τη νέα αυτή ζώνη, που στόχο έχει να δώσει βήμα στην μικρού μήκους ταινία , θα εγκαινιάσει αφιέρωμα σε βραβευμένες ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ Δράμας της εξαετίας 2013-2018. Το αφιέρωμα θα παρουσιάσει 32 μικρές ταινίες, σε 10 ωριαίες συλλογές (που αντιστοιχούν σε 2,5 μήνες προβολών).

Αυτή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου θα προβληθούν οι ταινίες Κύβος του Αλέξανδρου Σκούρα (2016), Twist του Μιχάλη Παπαντωνόπουλου (2016) και Ο Σπόρος της Ιφιγένειας Κοτσώνη (2015).

Το πρόγραμμα είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Αντώνη Παπαδόπουλου, επί σειρά ετών καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ Δράμας. Η διανομή των ταινιών έγινε από την t-shOrt.

Τα «Μικροκύματα» θα δίνουν ραντεβού με τους φίλους της μικρού μήκους ταινίας κάθε Παρασκευή τα μεσάνυχτα και σε επανάληψη κάθε Σάββατο στη 01:00, στον Τηλεοπτικό Σταθμό της Βουλής των Ελλήνων.

Δείτε εδώ το τρέιλερ για τα «Μικροκύματα»:

Video ThumbnailΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΖΩΝΗ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΑ Το Φεστιβάλ Δράμας Ταξιδεύει στο Κανάλι της Βουλής και παρουσιάζει 32 μικρά κινηματογραφικά «διαμαντάκια» στη νέα ζώνη προβολής ταινιών μικρού μήκους του σταθμού με τον τίτλο «Μικροκύματα». Η νέα ζώνη, π

τελετή λήξης

H ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη, μια ταινία μυθοπλασίας με στοιχεία τεκμηρίωσης, ήταν η μεγάλη νικήτρια του φετινού, 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Εκτός από το Χρυσό Διόνυσο, η ταινία απέσπασε τέσσερις τιμητικές διακρίσεις (φωτογραφίας, γυναικείας ερμηνείας για την Έλενα Τοπαλίδου, κοστουμιών και μακιγιάζ), καθώς και το βραβείο της ΟΚΛΕ.


Πρόκειται για την ιστορία της σχέσης ενός ζεύγους, που ζει χωριστά: η γυναίκα στην Αθήνα και ο άνδρας στην Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του ’80, λίγο πριν την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Έχοντας αναπαρασταθεί έξοχα μέσω αρχειακού υλικού αλλά και μέσω γυρισμάτων με την αισθητική της εποχής, η δεκαετία του ’80 είναι ο τρίτος πρωταγωνιστής της ταινίας.

Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται μέσω επιστολών που στέλνει στον άντρα της η σύζυγος. Οι εικόνες από το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ και από την καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ είναι μια προστιθέμενη δραματική αξία στην ταινία.

Το βραβείο σκηνοθεσίας απέσπασε ο Αλέξανδρος Σκούρας για το «Φυσαρμόνικα Μαν» με τον Μάκη Παπαδημητρίου, μια πολύ συγκινητική ιστορία ενός πατέρα που διεκδικεί ανορθόδοξα το παιδί του. Το βραβείο σεναρίου πήγε στον Γιώργο Τελτζίδη για την ταινία «Βούτα» του Δημήτρη Ζάχου, ενώ το βραβείο ντοκιμαντέρ στο «Τεό, ο γείτονάς μου» του Χρήστου Καρτέρη.

Τιμητική διάκριση καλύτερης ερμηνείας απέσπασε ο Παύλος Ιορδανόπουλος για το «Νόημα του Αυγούστου» του Μάνου Παπαδάκη. Τον ηθοποιό επευφήμησε το κοινό, όταν κλείνοντας τις ευχαριστίες του, είπε, απευθυνόμενος στους επισήμους: «Να δώσουμε λεφτά παιδιά! Το ελληνικό σινεμά πεινάει!».
Φέτος, για πρώτη φορά η κριτική επιτροπή του Εθνικού Διαγωνιστικού με επικεφαλής τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο απένειμε το βραβείο «Drama Queer» υπερ της διαφορετικότητας, στην ταινια “Madonna F64.0”. To βραβείο έλαβε εμφανώς συγκινημένος ο Σταύρος Μαρκουλάκης,

Στο νεοσύστατο Διεθνές Σπουδαστικό Τμήμα, το Grand Prix Student “Almost Famous” κέρδισε η ταινία «The best orchestra in the world” του Χένινγκ Μπακχάους.

Μεγάλος νικητής στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα αναδείχθηκε η ταινία «And she hisses»/Σαν φίδι (Ισπανία, ΗΠΑ) της Μόνικα Λεκ. Η ανακοίνωση έγινε διαδικτυακά από τον Πάβελ Παβλικόφσκι και η σκηνοθέτρια έστειλε ευχαριστήριο βίντεο από το νεκροταφείο που είναι θαμμένος ο παππούς της, γιορτάζοντας τη νίκη της μαζί του, και κάνοντας πρόποση με ένα ποτήρι κρασί.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως στο φετινό Φεστιβάλ πρωταγωνίστησαν οι γυναίκες. Στο Διεθνές Διαγωνιστικό διακρίθηκαν και δύο Ελληνίδες: η Ανθή Δαουτάκη που, μεταξύ πολλών άλλων, πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης για την ταινία της «Όπως θα συνέβαιναν μέσα στο νερό», και η Ζακλίν Λέντζου που απέσπασε το ειδικό βραβείο περιβαλλοντικής ευαισθησίας «Περιβάλλον και κλιματικής αλλαγής» για το «Τέλος του πόνου (μία πρόταση)». Η Ζ. Λέντζου απέσπασε επίσης το βραβείο της FIPRESCI, ενώ η ΠΕΚΚ έδωσε το δικό της στην Ίριδα Μπαγλανέα, η οποία ήρθε στο Φεστιβάλ με το μωρό της, για το «Goads».

Αλλά και το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» της Βουλής, απέσπασε μια γυναίκα: η ταλαντούχα Αναστασία Κρατίδη για την ταινία «Στα βήματά της».

Την τελετή λήξης άνοιξε παραδοσιακά ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Σακαρίδης ο οποίος μίλησε για μια διοργάνωση με ωραίες ταινίες, μεγάλα ταλέντα που θα δούμε στο μέλλον, και φιλίες που δημιουργήθηκαν. «Αλλά και για μια ηθική ανάταση που είδαμε στα μάτια του κινηματογραφικού κόσμου».


Ο Δήμαρχος Δράμας Χριστόδουλος Μαμσάκος υποδέχτηκε στην τελετή λήξης τον Υφυπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Γιώργο Γεωργαντά, τον Γενικό Γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, τον πρόεδρο του ΕΑΠ Οδυσσέα Ζώρα και τον περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης Χρήστο Μέτιο.

Ο κύριος Μαμσάκος μίλησε για τον μεγάλο στόχο της ίδρυσης κινηματογραφικής και δημοσιογραφικής σχολής στην Δράμα, η οποία θα μετατραπεί σε κέντρο κινηματογραφικών σπουδών στη χώρα μας, και ευχαρίστησε το ΥΠΠΟΑ και την κυρία Μενδώνη, αλλά και την Περιφέρεια και τον κύριο Μέτιο προσωπικά για την υπογραφή της προγραμματικής σύμβασης (225.000 ευρώ ετησίως από το Υπουργείο και 50.000 από την Περιφέρεια, για τα επόμενα τρία χρόνια). «Κλείνουμε το επόμενο ραντεβού μας για του χρόνου με την ελπίδα να μας προσπεράσει η υγειονομική κρίση».

Χαιρετισμό απηύθυναν ο κ. Γεωργαντάς και ο κ. Μέτιος, ενώ παίρνοντας τον λόγο ο γενικός γραμματέας Νικόλας Γιατρομανωλάκης είπε πως πολλά άλλαξαν από πέρυσι που ήταν εδώ: «Μπορεί να μην είναι εδώ ο Αντώνης Παπαδόπουλος, αλλά το όραμά του συνεχίζει να ζει δυναμικά σε όλη τη Δράμα. Όσο για τον κορωνοϊό, δημιούργησε μεν μια δυσκολία, που όμως το Φεστιβάλ την εξέλιξε σε πλεονέκτημα, μεσώ της πολύ πετυχημένης πλατφόρμας που εγκαινίασε». Μεταξύ άλλων ανέφερε: «Ο κινηματογράφος έχει ταλαιπωρηθεί θεσμικά τα τελευταία χρόνια, όμως πιστεύω πως η κινηματογραφική κοινότητα θα αποκτήσει τους θεσμούς που της αξίζει… Εύχομαι του χρόνου οι συνθήκες να είναι καλύτερες για όλους…».

Τέλος, ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Γιώργος Δεμερτζής, παίρνοντας τον λόγο είπε πως «το μεγάλο στοίχημα ήταν να παρουσιάσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια το πρόγραμμα μας ανανεωμένο. Και μπορεί λόγω των μέτρων να δεχτήκαμε λιγότερους επισκέπτες από την Ελλάδα, και κανέναν από το εξωτερικό, αλλά είχαμε πολύ περισσότερους Δραμινούς θεατές, και μεγάλη αποδοχή της διαδικτυακής μας πλατφόρμας. Μπορει λόγω της πανδημίας το Φεστιβάλ να μην έγινε όπως ακριβώς το θέλαμε, όμως ανεβασε τον πήχυ και έθεσε τις βάσεις για πιο τολμηρά εγχειρήματα».

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ ΟΠΩΣ ΜΕΤΑΔΟΘΗΚΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Video ThumbnailH ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη, μια ταινία μυθοπλασίας με στοιχεία τεκμηρίωσης, ήταν η μεγάλη νικήτρια του φετινού, 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Εκτός από το Χρυσό Διόνυσο, η ταινία απέσπασε τέσσερις τιμητικές διακρίσεις (φωτογραφίας, γυναικείας ερμηνείας για την Έλενα Τοπαλίδου

Ευάννα Βενάρδου

Βραβεία του 43ου Φεστιβάλ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ – 2020

Η κριτική επιτροπή του 43ου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας , αποτελούμενη από τους

Πρόεδρο: Αργύρη Παπαδημητρόπουλου

Μέλη:
Γιάννης Στάνκογλου
Αλεξία Θεοδωράκη
Εύη Καλογηροπούλου
Ρομάννα Λόμπατς

“Το να κάνεις ταινίες είναι δύσκολο. Το να κάνεις ταινίες στην Ελλάδα, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Εσείς όχι μόνο το κάνατε, αλλά το κάνατε και καλά. Είδαμε ταινίες που μας έβαλαν στον κόσμο τους. Ταινίες προσωπικές, τολμηρές και σπουδαίες. Και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε πολύ”.

Κατά την τελική συνεδρίαση της αποφάσισε να απονείμει τα εξής βραβεία:

ΧΡΥΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ο Χρυσός Διόνυσος απονέμεται στην ταινία «Bella» σε σκηνοθεσία της Θέλγια Πετράκη.

BELLA

Το βραβείο συνοδεύεται από τρία έπαθλα:
Η Φίνος Φιλμ προσφέρει χρηματικό έπαθλο 4.000 ευρώ.
Η ΕΡΤ προσφέρει χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ.
Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου προσφέρει χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ.

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία “Βούτα” του Δημήτρη Ζάχου.

Επειδή αυτή η ταινία μας συγκίνησε τόσο από την αρχή μέχρι το τέλος. Για μένα προσωπικά, είναι ένα τέλος που με άγγιξε τόσο που το σκέφτομαι κάθε ώρα.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ « ΤΩΝΙΑΣ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ»

Το Βραβείο απονέμεται στην ταινία «Φυσαρμόνικα Μαν» σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σκούρα.

Επειδή καταφέρνει να αποσπάσει καταπληκτικές ερμηνείες τόσο από τους κεντρικούς, όσο και απ’ όλους τους περιφερειακούς ήρωές του, φτιάχνοντας μια καλοκουρδισμένη ταινία που με την ευαισθησία της μας έκλεψε την καρδιά.

Το Βραβείο συνοδεύεται: Από χρηματικό έπαθλο 3.500 ευρώ προσφορά του Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (απονέμεται στον σκηνοθέτη) και παροχές Post Production από τη Stefilm.

Βραβείο Ντοκιμαντέρ

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία «Τεό , ο γείτονας μου» σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρτέρη.

Μας προβλημάτισε η απουσία περισσότερων καθαρόαιμων ταινιών τεκμηρίωσης, παρόλα αυτά ξεχωρίσαμε μια ταινία που έχει δυνατό βλέμμα, ολοζώντανο ρυθμό, χιούμορ αλλά και ευαισθησία στην παρατήρηση του ήρωά της.

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.500 € προσφορά του ΕΚΚ και από χρηματικό έπαθλο 1000€ προσφορά της ΕΡΤ.

Drama Queer

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία «Madonna F64.0» σε σκηνοθεσία Σταύρου Μαρκουλάκη.


Φέτος, η Κριτική Επιτροπή ζητά από το Φεστιβάλ να θεσπίσει ένα βραβείο που απουσιάζει ηχηρά από τον διαγωνισμό. Ένα βραβείο που θα απονέμεται κάθε χρόνο, μέχρι να μην υπάρχουν πια άνθρωποι που στερούνται ευκαιρίες για μια ομαλή ζωή και δεν θα είναι αναγκασμένοι να υποφέρουν λόγω της διαφορετικότητάς τους.

Οι άνθρωποι έχουμε δικαίωμα σε ίσες ευκαιρίες, δικαίωμα στην αγάπη, στην ευτυχία, στην ζωή την ίδια.
Φέτος θα δώσουμε ένα βραβείο σε ταινία μικρού μήκους που τοποθετείται υπέρ της διαφορετικότητας.
Ο κινηματογράφος είναι πιο πλούσιος όταν μας συμπεριλαμβάνει όλες, όλους, όλα.

Βραβείο Σεναρίου

Το βραβείο απονέμεται στον Γιώργο Τελτζίδη για το σενάριο της ταινίας «Βούτα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ζάχου.
Για τους κοφτερούς διαλόγους, για την πιστότητα της κάθε συνθήκης που επιλέχτηκε ώστε να συγκληθεί η αφήγηση.

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.500 € προσφορά του ΕΚΚ.

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας

Απονέμεται στην Έλενα Τοπαλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη.
Για την ανεπιτήδευτη και ανεπανάληπτη απόδοση του voice over, την πλαστικότητα της κίνησης και την καθηλωτική δύναμη στο βλέμμα.

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας

Απονέμεται στον Παύλο Ιορδανόπουλο για την ερμηνεία του στην ταινία «Το νόημα του Αυγούστου» του Μάνου Παπαδάκη.


Για την λιτή και συγκινητική ερμηνεία και ταυτοχρόνως συγκρατημένη και εσωτερική χρήση των εκφραστικών του μέσων.

Τιμητική διάκριση Φωτογραφίας

Απονέμεται στον Μανού Τιλίνσκι για την φωτογραφία στην ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη.
Για την ιδιαιτερότητα της κινηματογράφησης, για το αρμονικό πάντρεμα γυρίσματος και αρχειακού υλικού, για την μοναδική χρωματική της παλέτα.

Τιμητική Διάκριση Μοντάζ

Απονέμεται στην Σμαρώ Παπαευαγγέλου για το μοντάζ της ταινίας «Απόδραση από τον εύθραυστο πλανήτη» του Θανάση Τσιμπίνη.


Για την οργανικότητα του κάθε cut και τον σεβασμό στις ανάσες των ηθοποιών.

Τιμητική Διάκριση Σκηνικών

Απονέμεται στην Δανάη Ελευσινιώτη για την ταινία «Βούτα» του Δημήτρη Ζάχου.
Για την εξαιρετική απόδοση των χώρων, την πιστότητα της αναπαράστασης και την ανεπιτήδευτη και εύστοχη περιγραφή του τόπου δράσης των ηρώων.

Τιμητική Διάκριση Κοστουμιών «Ιουλία Σταυρίδου»

Απονέμεται στην Βασιλεία Ροζάνα για την ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη.
Για τον λεπτομερή ενδυματολογικό σχεδιασμό των χαρακτήρων και την συνέπεια στην ιδιαίτερη αισθητική της ταινίας.

Το βραβείο συνοδεύεται από έπαθλο 2.000€ από τον κινηματογράφο Τριανόν
Και χορηγία προς την ενδυματολόγο από την εταιρεία Enjoy

Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής

Απονέμεται στον Γιάννη Βεσλεμέ για την μουσική της ταινίας «Μελατονίνη» του Νίκου Πάστρα.


Για την Πρωτότυπη Μουσική που δίνει έντονο παλμό σε ένα πολύ ιδιαίτερο in situ project.

Τιμητική Διάκριση Σχεδιασμού Ήχου

Απονέμεται στον Κωστή Χαραμουντάνη για την ταινία «Ανθολόγιο μιας πεταλούδας» την οποία και σκηνοθέτησε.


Για την δημιουργική συρραφή και χρήση του μέσου προκειμένου να αποτελέσει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σύνθεσης.

Τιμητική Διάκριση Ήχου

Απονέμεται στον Σίμο Λαζαριδη για την ταινία «Το νόημα του Αυγούστου» του Μάνου Παπαδάκη.
Για την σημαντική του συμβολή στην αφήγηση της ταινίας.

Τιμητική Διάκριση Μακιγιάζ

Απονέμεται στην Ιωάννα Λυγίζου για την ταινία «Bella» της Θέλγιας Πετράκη.
Για την λεπτομερή αλλά και διακριτική συμβολή στην αναπαράσταση της εποχής.

Εύφημο Μνεία

Η εύφημος μνεία απονέμεται στην ταινία «Dakar» στον Στέλιου Μωραϊτίδη.


Στην δημιουργική ομάδα της ταινίας για την λιτή προσέγγιση, την ποιητική διάσταση και την ολοκληρωμένη ανάπτυξη μίας ιστορίας που ήταν καταδικασμένη να χαθεί.

Εύφημο Μνεία

Η εύφημος μνεία απονέμεται στην ταινία «Η κλήση» του Μάριου Ψαρά.


Για την στοχευμένη χρήση της κινηματογράφησης προκειμένου να εξυπηρετήσει την ευαίσθητη θεματική της αφήγησης.

Εύφημο Μνεία

Η εύφημος μνεία απονέμεται στην ταινία «Pashka» του Oltjon Lipe.


Για το ανατρεπτικό βλέμμα πάνω στον επαναπατρισμό ενός νέου ήρωα και την ηχηρή δυναμική της ιδέας.

Βραβείο κοινού

Στην ταινία Antivirus της Αναστασίας Σίμα.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ – 2020

Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας , αποτελούμενη από τους

Pawel Pawlikowski
Θέμις Μπαζάκα
Λευτέρης Χαρίτος
Λένα Διβάνη
Στέργιος Πάσχος

Καλησπέρα σας. Είμαστε όλοι γεννήματα της εποχής μας. Και οι άνθρωποι και τα έργα μας. Κι αυτή η αγρίως απίθανη εποχή, μάζεψε απ’ τα πέρατα του κόσμου, αγρίως παράξενους καρπούς, που απολαύσαμε στη σκοτεινή αίθουσα. Ήταν πολλοί, ήταν διαφορετικοί, ήταν ερεθιστικοί και τροφοδότησαν ατελείωτες συζητήσεις κάθε νύχτα. Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή και τους συνεργάτες του, τους ανθρώπους που είχαν το δύσκολο έργο να επιλέξουν αυτές τις 35, ανάμεσα σε 2.000 ταινίες απ’ όλο τον κόσμο.

Στο τέλος των προβολών, μέσα απ’ όλη αυτή την πολυχρωμία, αναδύθηκαν μπροστά στα μάτια μας δύο διακριτές τάσεις και μία έλλειψη:
– Η μοναξιά, η ανυπόφορη πια, η μοναξιά που δεν μπορεί να διαχειριστεί ο άνθρωπος, που μας οδηγεί στην επόμενη τάση.
– Τη φυγή. Ολοένα και περισσότεροι νέοι δημιουργοί δραπετεύουν από την πραγματικότητα με το έργο τους. Δημιουργούν έναν ολόδικό τους κόσμο στον οποίο βάζουν αυτοί τους όρους. Δεν είναι πια ανίσχυροι.

Τέλος, ως ανησυχητική σημειώνουμε την παντελή έλλειψη ουσιαστικά πολιτικών ταινιών. Σε μια εποχή που έχει απόλυτη ανάγκη την πραγματική πολιτική σκέψη, νιώσαμε ότι οι νέοι δημιουργοί αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ένα σικέ παιχνίδι που τους αφήνει απ’ έξω. Οπότε την αφήνουν κι εκείνοι απ’ έξω. Είναι όμως αυτό λύση; Ή μήπως αποτυπώνει την αμηχανία μιας εποχής που πεθαίνει, ενώ η καινούργια δεν έχει ακόμη γεννηθεί.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ταινίες που επιχείρησαν να διερευνήσουν τα όρια της κινηματογραφικής γραφής, τιμώντας παράλληλα κι έναν κινηματογράφο με ανθρώπινο πρόσωπο. Όπως θα δείτε, εναγκαλιστήκαμε τις ταινίες που παρ’ όλο που διαχειρίζονται το υπαρξιακό σκοτάδι, αφήνουν μια χαραμάδα φωτός. Μερικές φορές αυτή η χαραμάδα είναι η ίδια η ταινία που λάμπει.

Κατά την τελική συνεδρίαση, αποφάσισε να απονείμει τα εξής βραβεία

Grand Prix 2020

Απονέμεται στην ταινία “And she hisses / Σαν φίδι” της Monica Lek – Ισπανία/ΗΠΑ.


Μια ταινία που τα μέλη της επιτροπής ομόφωνα συμφώνησαν ότι αξίζει το μεγάλο βραβείο. Μια ταινία που μεγαλώνει μέσα σου, που διευρύνει τα όρια του μέσου, που τολμάει να ακουμπήσει τα άκρα, που προκαλεί την παραδοσιακή κινηματογραφική αφήγηση και κερδίζει το στοίχημα, που συνεπαίρνει με το θέμα, αλλά και με τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών.

Το βραβείο συνοδεύεται από 4.000 ευρώ, προσφορά της εταιρείας Raycap.

Best Director
Βραβείο Σκηνοθεσίας

Απονέμεται στην ταινία “Chen Chen” του Kargo Chen – Hong Kong.


Μια ταινία απλή, ταπεινή, τίμια, συγκινητική, μια ταινία σχεδόν θεραπευτική, που την είχε ανάγκη η ψυχή μας.

Best Southeastern European Film Award
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νότιoανατολικής Ευρώπης

Απονέμεται στην ταινία “As if underwater / Όπως θα συνέβαιναν μέσα στο νερό” της Ανθής Δαουτάκη από την Ελλάδα.


Για την τολμηρή και ευφάνταστη σκηνοθεσία, για έναν ολόκληρο κόσμο που δημιούργησε σε ένα μοναχικό δωμάτιο και γιατί μολονότι διαπραγματεύεται ένα από τα πιο ζοφερά θέματα, μας άφησε με ένα χαμόγελο.

Best Animation Film
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων

Απονέμεται στην ταινία Portrait of Suzanne / Πορτραίτο της Σουζάν: της Izabela Plucinska – από Πολωνία / Γερμανία / Γαλλία.


Γιατί λατρέψαμε την ταινία της ξαναβραβευμένης στη Δράμα σκηνοθέτιδας, που έπλασε -μεταφορικά και κυριολεκτικά- τον πιο κωμικοτραγικό, σουρεαλιστικό, απολαυστικό ήρωα που είδαμε στο πρόγραμμά μας.

Best Production Awards “TV5 MONDE”
Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE

Απονέμεται στην ταινία “Anna” του Dekel Berenson από Ηνωμένο Βασίλειο – Ουκρανία – Ισραήλ.


Μια παραγωγή υψηλού επιπέδου, με μέτρο και αποτελεσματικότητα σε όλα τα επίπεδα. Από τους κομπάρσους, μέχρι τις επιλογές των χώρων.

Ειδικό Βραβείο Περιβάλλον & Κλιματική αλλαγή

Απονέμεται στην ταινία “The End of Suffering (a proposal) / Το τέλος του πόνου (μια πρόταση)” της Ζακλίν Λέντζου από την Ελλάδα.


Μια ταινία που καταφέρνει μεταξύ άλλων να δώσει το πιο διακριτό και ουσιαστικό οικολογικό μήνυμα του διεθνούς προγράμματος. Το σύμπαν συνομιλεί με την απεγνωσμένη ηρωίδα και της εξηγεί πως οι άνθρωποι φτιάξαμε μόνοι μας το κλουβί μας και μετατρέψαμε τη Γη σε έναν εχθρικό πλανήτη.

Το βραβείο συνοδεύεται από το ποσό των 4.000€ προσφορά της μη κερδοσκοπικής εταιρείας Κύκλωψ.

#ThisisEU- Ευρωπαϊκές Αξίες

Απονέμεται στην ταινία “Virago” της Kerli Kirch Schneider από την Εσθονία.


Μια ταινία που καταφέρνει να προσεγγίσει με χιουμοριστικό τρόπο την ιστορία, ένα προνόμιο της ευρωπαϊκής σκέψης, και να αναδείξει τις ανατολικοευρωπαϊκές πληγές. Εν προκειμένω, το βαρύ φορτίο που σήκωσαν οι γυναίκες στους ώμους τους σε μια διαλυμένη μετακομουνιστική κοινωνία.

Υποψηφιότητα EFA Drama 2020

Απονέμεται στην ταινία “Favourites / Αγαπημένοι” του Martin Monk, Αυστρία – Γερμανία.


για την απλότητά της, τη συμπαγή της κατασκευή και τους καλούς ηθοποιούς της.

Special Mention
Εύφημος Μνεία Ανδρικής Ερμηνείας

Απονέμεται στον Κωστή Κορωναίο για την ερμηνεία του στην ταινία “Πρώτος Έρωτας” του Χάρη Ραφτογιάννη – Ελλάδα/Γαλλία.


Επειδή κατάφερε να εξανθρωπίσει έναν εντελώς οριακό ήρωα

Special Mention
Εύφημος Μνεία Γυναικείας Ερμηνείας

Απονέμεται στη Στέλλα Βογιατζάκη για την ερμηνεία της στην ταινία “Όπως θα συνέβαιναν μέσα στο νερό” της Ανθής Δαουτάκη – Ελλάδα.

Επειδή κατάφερε να ενσαρκώσει τη μελαγχολία μιας μοναχικής ηρωίδας, αναδεικνύοντας με χάρη όλες τις πλευρές του σύνθετου ψυχισμού της.

Βραβείο FIPRESCI

Η κριτική επιτροπή της FIPRESCI αποτελούμενη από τους:
Ηelene Robert από την Γαλλία
Marla Jacarilla από την Ισπανία
Δέσποινα Τριανταφυλλίδου από την Ελλάδα

Απονέμουν το Βραβείο της FIPRESCI στην ταινία “The End of Suffering (a proposal) / Το τέλος του πόνου (μια πρόταση)” της Ζακλίν Λέντζου από την Ελλάδα.

Τα μέλη της επιτροπής Fipresci αποφάσισαν να δώσουν το Διεθνές Βραβείο στο “Τέλος του Πόνου” της Ζακλίν Λέντζου. Εκτιμήσαμε την αυθεντικότητα, το βάθος, και την απλότητα του έργου την αισθητική των εικόνων και την ικανότητά της να αναπτύξει μια ονειρική, εναλλακτική ταινία επιστημονικής φαντασίας. Επιπλέον, είναι μια καλή προσπάθεια να εξηγήσει μη-δυαδικές πνευματικές έννοιες.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΠΕΚΚ)

«Goads», Ίρις Μπαγλανέα.

Βραβείο Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων

ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΟΥ
«ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ» ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΣΤΟ 43ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ

Ο Τηλεοπτικός Σταθμός της Βουλής των Ελλήνων απονέμει το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» σε μια ταινία του διεθνούς διαγωνιστικού προγράμματος, που αφηγείται με λιτότητα και τόλμη την απόπειρα μιας γυναίκας να προσεγγίσει τον ανήλικο γιο της, κρατούμενο σε αγροτικές φυλακές, μετά από χρόνια απουσίας της από τη ζωή του.

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία «Στα Βήματά της» της Αναστασίας Κρατίδη.

Βραβείο κοινού

στην ταινία As if underwater της Ανθής Δαουτάκη.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ 2020

Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Σπουδαστικού Τμήματος του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας , αποτελούμενη από τους

Λήδα Βαρτζιώτη -Δημήτρης Τσακαλέας
Αλέξανδρος Διακοσάββας
Άλκη Πολίτη

Κατά την τελική συνεδρίαση, αποφάσισε να απονείμει τα εξής βραβεία

GRAND PRIX STUDENT
“ALMOST FAMOUS”

Στην ταινία «The best orchestra in the world» του Henning Backhaus από την Αυστρία.


Για την καίρια και γεμάτη χιούμορ αποτύπωση της ανάγκης εκπροσώπησης της διαφοτερικότητας στην τέχνη, τους θεσμούς και την κοινωνία, το σύγχρονο βλέμμα και την ελπίδα σύντομα να δηλώνουμε όλοι «κάλτσες».

SPECIAL JURY AWARD
“RISING STAR”

Στην ταινία «A mess at apartment 14» του Radu Barbu από την Ρουμανία.


Για τον ρεαλισμό στην κινηματογράφηση της καθημερινότητας, την ισορροπία ανάμεσα στην τόλμη, την απλότητα και την υποβόσκουσα ειρωνεία, τις ανεπιτήδευτες ερμηνείες και την πλήρη σκιαγράφηση πολυδιάστατων χαρακτήρων.

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Στην ταινία «22:47 LINIE 34» του Michael Karrer από την Ελβετία.


Για τη διαυγή μάτια και τον προσεκτικό χειρισμό μιας φλέγουσας κοινωνικής θεματικής, τους απόλυτα σημερινούς διαλόγους, τον αριστοτεχνικό ρυθμό και τον βαθιά υπαρξιακό της χαρακτήρα.

ΒΡΑΒΕΊΟ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
“ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ”

Στην ταινία «Ρόζα Κάιρο» του Jacques Simha.
Στην ταινία «Violetta-Βιολέττα» του Φοίβου Ήμελλου.
Στην ταινία «The jar-Το βάζο» του Κυριάκου Ρόντση.

Βραβείο κοινού

στην ταινία The Jar του Κυριάκου Ρόντση.

Cinematherapy με τον Πάβελ Παβλικόφσκι

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 25/9 το 1ο Workshop Cinematherapy του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, με εισηγήτρια τη Ντενίς Νικολάκου, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας – Κινηματογραφοθεραπεύτρια και προσκεκλημένο τον διάσημο Πολωνό σκηνοθέτη Πάβελ Παβλικόφσκι.

Η ενδιαφέρουσα συνομιλία μεταξύ τους πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά, με το κοινό να παρακολουθεί καθηλωμένο στην αίθουσα εκδηλώσεων «Αντώνης Παπαδόπουλος» του Δημοτικού Ωδείου Δράμας τον Πάβελ Παβλικόφσκι να μιλά με πάθος για τα κίνητρα που τον οδήγησαν να γυρίσει τον «Ψυχρό πόλεμο», την τελευταία του ταινία.

Η κ. Νικολάκου τόνισε πως βασικός στόχος της εκδήλωσης είναι ο κόσμος να γνωρίσει τι είναι η θεραπεία μέσω του κινηματογράφου, με τον ασθενή να γίνεται θεατής μιας ταινίας με πολύ συγκεκριμένο θεραπευτικό σκοπό, προσλαμβάνοντας την ταινία με μία διαφορετική ματιά αφού από την παθητική, μεταφέρεται στην ενεργητική θέαση –κι αυτό έχει ευεργετικά αποτελέσματα για τον ψυχισμό του.

Είπε πως οι ταινίες του Π. Παβλικόφσκι είναι συμβολικές γι΄αυτό και η ίδια τις χρησιμοποιεί συχνά στις συνεδρίες της με ασθενείς καθώς λειτουργούν πολύ καλά.

Η εισαγωγή αυτή στην κινηματογραφοθεραπεία ξεκίνησε με έξι αποσπάσματα της ταινίας «Ψυχρός Πόλεμος» του Πάβελ Παβλικόφσκι, και με τον ίδιο να εξηγεί στο κοινό τις σκέψεις του πίσω από τις συγκεκριμένες σκηνές και να αναλύει τα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσει η κάθε μια από αυτές. Η Ντενίς Νικολάκου δήλωσε πως «τα συγκεκριμένα αποσπάσματα από την ταινία τα διάλεξα διότι ακολουθούν την πορεία της γραμμής της ζωής».

Για παράδειγμα η πρώτη σκηνή δείχνει την πρώτη διαφωνία των δύο ερωτευμένων πρωταγωνιστών του Παβλικόφσκι, του Βίκτορ και της Ζούλα. «Πιστεύω ότι τον άνθρωπο μας τον γνωρίζουμε πραγματικά στον πρώτο τσακωμό. Στη γνωριμία πάντα είμαστε πιο τυπικοί διότι θέλουμε να γίνουμε αρεστοί», σχολίασε η κινηματογραφοθεραπεύτρια. Ο κ. Παβλικόφσκι είπε πως υπάρχουν πολλές οπτικές για να εξηγήσει κάποιος τη συγκεκριμένη σκηνή και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η Ζούλα δεν εμπιστεύεται εύκολα λόγω της βίας που υπήρχε από την πλευρά του πατέρα της, ενώ αμφιταλαντεύεται εάν πρέπει να το κάνει, και ο Βίκτορ από την πλευρά του θυμώνει με αυτό το γεγονός. Λόγω του διαφορετικού μορφωτικού τους επιπέδου οι πρωταγωνιστές αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο και χρόνο.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι πως στο δεύτερο απόσπασμα χορεύουν χαρούμενοι, αλλά ξαφνικά η Ζούλα πάει να πιει ποτό. Ο κ. Παβλικόφσκι σχολίασε αυτήν τη συμπεριφορά, λέγοντας πως η κοπέλα νοιώθει πως ναι μεν το σωστό είναι να ακολουθήσει τον Βίκτορ στη Δύση, αλλά τελικά δεν είναι χαρούμενη γι’ αυτό.
Ο Π. Παβλικόφσκι μίλησε για την ανάγκη που συχνά έχουμε να μένουμε σιωπηλοί καθώς είμαστε με τον σύντροφό μας, μίλησε για την γλώσσα του σώματος των ηρώων του αλλά και την έκφραση συναισθημάτων μέσω της μουσικής στην ταινία του.

Αφού σχολιάστηκαν και τα έξι αποσπάσματα, ο Π. Παβλικόφσκι εκμυστηρεύτηκε στο κοινό πως η μουσική και τα συναισθήματα της ταινίας είναι εμπνευσμένα από τη ζωή των γονιών του, οι οποίοι, παρά τους καβγάδες έμειναν μαζί χάρη σε αυτόν και χάρη στη μουσική. Και πως λόγω του συναισθηματικού φορτίου που κουβαλούσε, ήταν δύσκολο να ολοκληρώσει την ταινία και γι’ αυτό του πήρε σχεδόν 10 χρόνια. «Έκανα ταινίες κουβαλώντας μεγάλες συναισθηματικές «αποσκευές», που φαίνεται πως τελικά λειτούργησαν..», είπε.

Τον λόγο μετά πήρε ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιάννης Σακαρίδης, λέγοντας πως είναι μεγάλη τιμή για το Φεστιβάλ η συμμετοχή του Π. Παβλικόφσκι, ο οποίος φέτος είναι μέλος της Κριτικής Επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος. «Πιστεύω πολύ στην ανάλυση του κινηματογράφου και στις συζητήσεις που μπορείς να έχεις με όλους τους συντελεστές μιας ταινίας. Πραγματικά είμαι πολύ συγκινημένος με αυτήν τη συζήτηση».

Στη συνέχεια η Ντενίς Νικολάκου μπήκε στην αίθουσα εκδηλώσεων «Αντώνης Παπαδόπουλος» για να απαντήσει στις ερωτήσεις των παρευρισκόμενων.
Οι ερωτήσεις είχαν να κάνουν με το τι είναι το cinematherapy και πως μπορεί να βοηθήσει η Κινηματογραφοθεραπεύτρια, όπως και ποια μπορεί να είναι η επίδραση κακών ή ακατάλληλων ταινιών στον ασθενή. Η κ. Νικολάκου δήλωσε πως «οι ταινίες δεν μπορούν να κάνουν κακό. Απλώς χρειάζεται προσοχή στην επιλογή ανάλογα με την περίπτωση του κάθε ασθενή. Εμάς μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε με το κομμάτι της πρόσληψης και της αφομοίωσης. Στόχος είναι ο ασθενής να νοιώσει όπως ο πρωταγωνιστής, δηλαδή να ταυτιστεί.».

Η κινηματογραφοθεραπεία, υπογράμμισε, με την καθοδήγηση ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου θεραπευτή, μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους που πάσχουν από κάποια ψυχική διαταραχή να κατανοήσουν οποιοδήποτε θέμα αντιμετωπίζουν, καθώς ο κινηματογράφος καλύπτει ένα ευρύ πεδίο θεμάτων. Μάλιστα, πληροφόρησε το κοινό πως κυκλοφορούν παγκοσμίως λίστες με κινηματογραφικές ταινίες που προσφέρονται για cinematherapy κατάλληλες για διάφορες διαταραχές. Ταινίες που καταπιάνονται με οικογενειακά προβλήματα, αποτοξίνωση κ.ο.κ.

«Με τον ασθενή γίνονται πρώτα κάποιες συνεδρίες, στη συνέχεια αυτός παρακολουθεί την ταινία που του υποδεικνύει ο θεραπευτής ανάλογα με το πρόβλημά του, και μετά συζητούν για το πώς αντιλήφθηκε την ταινία, με ποιόν ταυτίστηκε, τί ένοιωσε… Όλο αυτό αποτελεί μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τον θεραπευτή, διότι ο ασθενής μιλά για τον εαυτό του μέσω ενός ήρωα της ταινίας. Ασφαλώς αυτή είναι μια τεχνική που λειτουργεί επικουρικά στην διαδικασία της ψυχοθεραπείας, και από μόνη της δεν αποτελεί πανάκεια. Αξιζει πάντως να αναφερθεί πως η κατάθλιψη, που είναι μια συναισθηματική διαταραχή, μπορεί να ξεπεραστεί με το cinematherapy…».


Μαρία Γερμαντζίδου

παρουσίαση σκηνοθετών Σάββατο

Στον κινηματόγραφο «Ολύμπια» κι όχι στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρο» έπεσε τελικά η αυλαία για τις παρουσιάσεις των σκηνοθετών του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η βροχή, που έπεφτε από το πρωί, «επέβαλε» την παρουσίαση σε έναν χώρο του φεστιβάλ που έχει συνδεθεί άρρηκτα με προβολές και την ιστορία του.

«Χαμάμ» της Βαρβάρας Δούκα (εκτός συναγωνισμού)

Μέσα από τα «μάτια» ενός πίνακα παρουσιάζεται σχεδόν ολόκληρη η ιστορία του Ελληνικού κράτους, έτσι όπως τη βιώνουν δύο οικογένειες. Ενός πίνακα που «έζησε» όλες αυτές τις εποχές και ουσιαστικά αφηγείται τα γεγονότα. Όπως παρατήρησε η Βαρβάρα Δούκα «η επιθυμία είναι αυτή που κινεί τα νήματα της ζωής». Η σκηνοθέτις δεν παρέλειψε να τονίσει πως στην ταινία της μετείχαν 25 ηθοποιοί τους οποίους και ευχαρίστησε για τη συμμετοχή τους. Μάλιστα σημείωσε πως είναι δύσκολο να υπάρχει ένας τόσος μεγάλος αριθμός ηθοποιών σε μία μικρού μήκους ταινία και μάλιστα να μπορέσει αυτό να το καλύψει η παραγωγή.

«Βούτα» του Δημήτρη Ζάχου

Η ταινία βασίστηκε σε βιώματα του σεναριογράφου Γιώργου Τελτζίδη στη Σταυρούπολη, στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Οι πρωταγωνιστές βρέθηκαν σχετικά εύκολα, ενώ μεγάλη ήταν συνδρομή των «περιστεράδων», των ανθρώπων δηλαδή που ασχολούνται με την εκτροφή περιστεριών από χόμπι και παράλληλα από οικογενειακή παράδοση. Σημαντικό ρόλο στο στήσιμο της υπόθεσης έχει παίξει και το γεγονός ότι ο Δημήτρης Ζάχος εργάστηκε στο κατάστημα κράτησης Κορυδαλλού. Η βούτα ή αλλιώς τα ντουνέκια σε πολλές περιοχές της βόρειας Ελλάδας είναι περιστέρια που τους αρέσει να βουτάνε από ύψος προς το έδαφος και να επιβραδύνουν απότομα μερικά μέτρα πριν προσγειωθούν… Κάπως έτσι γίνεται και η προσέγγιση του Χρήστου με τον πατέρα του, όταν αυτός επιστρέφει στο σπίτι από τη φυλακή.

«Pashka» του Oltjon Lipe

Το φαινόμενο μίας νέας γενιάς μεταναστών να θέλει διακαώς να επιστρέψει στη χώρα που κατάγεται και παράλληλα η αντίδραση σε αυτή την θέληση, από την προηγούμενη γενιά. Αυτό θέλησε να παρουσιάσει μέσα από την ταινία του ο Oltjon Lipe. Μιλώντας για την ταινία του σημείωσε πως ήθελε μέσα από αυτή να δείξει τα ζητήματα που προκύπτουν σε μετανάστες νέας γενιάς, μέσα από το υπόβαθρο όμως της πρώτης γενιάς μεταναστών που δεν κατάφερε να επιτύχει στην χώρα που πήγε. Και μαζί τις σχέσεις πατέρα – γιου. Όπως σημείωσε ο Oltjon Lipe «ένας μετανάστης συμφιλιώνεται με την πατρίδα του και παράλληλα με τη νέα του χώρα, μόνο όταν έχει καταφέρει να επιτύχει επαγγελματικά στο νέο μέρος που έχει πάει», σε διαφορετική περίπτωση ίσως προσπαθήσει να περάσει αυτήν την εμμονή που του έχει δημιουργηθεί στα παιδιά του.

«Όταν γελάω κλείνουν τα μάτια μου» του Ντανιέλ Μπόλντα

Μία ταινία που βασίστηκε σε «πράγματα και σημειώσεις από παλιά, και πολλά στοιχεία από την δική του εφηβεία» όπως τόνισε ο Ντανιέλ Μπόλντα, προσθέτοντας πως «η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το να ονειρεύεσαι». Ο σκηνοθέτης ανέφερε πως η ταινία δε βασίστηκε σε πρόβες αλλά πως η φυσικότητα των δύο κοριτσιών προέκυψε από το γεγονός ότι «απλά τις έβαλα να κάνουν παρέα». Σε ερώτηση πάντως για τα …ρεβίθια που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της ταινίας ο Ντανιέλ Μπόλντα απάντησε πως απλά είναι το αγαπημένο του φαγητό!
«Antivirus» της Αναστασίας Σίμα

Η ταινία είναι άκρως επίκαιρη καθώς γυρίστηκε τις ημέρες που ήταν σε ισχύ τα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας για τον περιορισμό της πανδημίας, ενώ σχετικό με την πανδημία ήταν και το θέμα της. Η Αναστασία Σίμα, είχε διάφορες επιλογές εκείνη την περίοδο -η μία από το Μιλάνο και η άλλη από τη Νέα Υόρκη όπως είπε. Τελικά κατέληξε στην ιστορία της Ξένιας που στο τέλος καταφέρνει να «συμφιλιωθεί» με τον ενοχλητικό γείτονα της. Σύμφωνα με την σκηνοθέτρια, η ταινία «γυρίστηκε» εξ ολοκλήρου με κινητό τηλέφωνο. Σημαντικό στοιχείο της είναι η συνειδητοποίηση της επιβολής της χρήσης της τεχνολογίας στην επικοινωνία των ανθρώπων.

«Το τέρμα» του Δημήτρη Μουτσιάκα

Ένα πολύ καλό «δέσιμο» του μύθου του βαρκάρη που μεταφέρει τις ψυχές στον Άδη με το παράδοξο ταξίδι θανάτου ενός παλαιού λεωφορείου που κάνει στάση στην επαρχία. Βράδυ, χειμώνας κι ένα λεωφορείο που κινείται σαν ποτάμι…Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Πάρνηθα. Όπως παρατήρησε ο Δημήτρης Μουτσιάκας υπήρξαν κάποιες δυσκολίες κατά τη διάρκεια τους κυρίως στις νυχτερινές λήψεις. Όμως ο σκηνοθέτης είπε πως νοιώθει δικαιωμένος με το αποτέλεσμα. Αναφορικά με τον τίτλο της ταινίας τόνισε πως η λέξη τέρμα συνάδει και με το πνεύμα του θανάτου. Την ιστορία του την βρήκα στις «Ακυβέρνητες πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα.

«Roza Kairo» του Ζακ Σιμχά

Τα γυρίσματα της ταινίας, που διαγωνίστηκε στο Διεθνές Σπουδαστικό Πρόγραμμα, κράτησαν 3 ημέρες. Ο νεαρός σκηνοθέτης παρουσιάζει τη ζωή νέων ανθρώπων σε ένα κοινόβιο κάπου στα Εξάρχεια. Όπως είπε, ήταν σχετικά δύσκολο να «διαχειριστεί» όλους αυτούς τους νέους που μετείχαν στην ταινία. Αναφερόμενος στο τέλος της και στο θάνατο που βρίσκει αυτόν που τολμάει να βγει έξω από το κοινόβιο σημειώνει πως «υπάρχει μία ανασφάλεια για το τι υπάρχει έξω από το κοινόβιο και τι μπορεί να τους περιμένει. Μέσα, αντίθετα, είναι προστατευμένοι, είναι σαν μια μορφή οικογένειας. Και ο θάνατος ίσως έρχεται και ως τιμωρία σε αυτόν που αποφασίζει την έξοδο…»


Δημήτρης Καστώρης

Λογοτεχνικά Απογεύματα Παρασκευή

Θεαματικό φινάλε για τα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα του φετινού Φεστιβάλ Δράμας με τον Παύλο Μεθενίτη να υποδέχεται την Λένα Διβάνη. Αφορμή το βιβλίο της «Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας”.

Η Λένα Διβάνη βρέθηκε στο φεστιβάλ και με την ιδιότητα του μέλους της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος. Η συγγραφέας και καθηγήτρια Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξήγησε στο κοινό που κατέκλυσε τον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρο» πως το βιβλίο αυτό γεννήθηκε από την επιθυμία της να «ξαναζωντανέψει» αυτούς τους ανθρώπους ώστε να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των φοιτητών της αλλά και του κόσμου γενικότερα που συχνά θεωρεί την ιστορία κάτι το βαρετό και απρόσωπο. «Ήθελα ο κόσμος να διαβάζει γι’ αυτούς και να παρακαλάει και για άλλο, θέλησα να δείξω τους πραγματικούς ανθρώπους που κρύβονται πίσω από όλα αυτά τα ονόματα στα πρωτοσέλιδα. Και ποιός μας ξερει καλύτερα απ΄όλους; Ο σύντροφός μας. Γνωρίζει τις αδυναμίες μας και τις σκοτεινές όψεις μας…». Γι΄αυτό και επέλεξε να εστιάσει στα ζευγάρια. «Κάθε ζευγάρι από αυτά του βιβλίου, θα μπορούσαν να γίνουν ιστορία του Χόλιγουντ, όπως για παράδειγμα το τρίο Δραγούμη, Δέλτα, Κοτοπούλη».

Η Λένα Διβάνη διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο της, μοιράστηκε συναρπαστικές ιστορίες, όπως αυτή για τον Μπελογιάννη και την εγκυμοσύνη της Έλλης Παππά, και συνομίλησε με το κοινό. Το βιβλίο της αυτό, για το οποίο απαιτήθηκε μια απίστευτα κοπιώδης έρευνα, είναι ουσιαστικά η ιστορία της χώρας μας, από μια άλλη οπτική…

Ακολουθεί αυτούσια η παρουσίαση του Παύλου Μεθενίτη:

«Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας», της Λένας Διβάνη, βιογραφίες, εκδόσεις Πατάκη 2019

“Σε μια συνέντευξή της η Αντόνια Φρέιζερ είπε πως ο βιογράφος αναπόφευκτα είναι πάντα έτοιμος να σε «ξεγελάσει», και ο αναγνώστης είναι πάντα πρόθυμος να «ξεγελαστεί». Βιογράφος και αναγνώστης χορεύουν κι οι δύο μαζί ανάμεσα στην ιστορία και τη λογοτεχνία, κλείνοντας ο ένας το μάτι στον άλλο, συνένοχοι. Ας χορέψουμε λοιπόν!”

Τάδε έφη η κυρία Λένα Διβάνη, μεταξύ άλλων, στον αντί προλόγου… πρόλογό της απαντώντας στο ερώτημα που έθεσε η ίδια: Γιατί να γράψει το βιβλίο «Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας», από τις εκδόσεις Πατάκη.Επειδή, απαντώ αντ’ αυτής, επειδή είναι μια ωραία ιδέα, που γέννησε ένα όμορφο βιβλίο, κυρίες και κύριοι. Έτσι, τα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας έχουν τη χαρά να φιλοξενούν την καθηγήτρια της Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Σχολή της Αθήνας, αλλά και καταξιωμένη συγγραφέα, που έχει υπογράψει δεκάδες μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, παιδικά βιβλία και σενάρια για ντοκιμαντέρ. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν τροφοδοτήσει, διασκευασμένα, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, άρα, η κυρία Διβάνη καλώς βρίσκεται σήμερα εδώ μαζί μας, καθώς λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος: συνδέει το σινεμά και με τη λογοτεχνία, και με την Ιστορία.

Το απόσταγμα του ερευνητικού μόχθου της κυρίας Διβάνη είναι ένα πολυσέλιδο βιβλίο, φίλες και φίλοι, που όμως κυλά σαν το γάργαρο νερό. Εντάξει, η Λένα είναι μαστόρισσα του λόγου, το ξέρω αυτό από τα προηγούμενα βιβλία της, αλλά εδώ υπερέβαλε εαυτήν: χρησιμοποιώντας τα αδρανή ιστορικά υλικά, και τα ζωντανά λογοτεχνικά ποικίλματα, η συγγραφέας χτίζει ένα καλλιεπές πολυώροφο βιβλίο, για να στεγάσει τα ζεύγη των ιστορικών προσωπικοτήτων, που έκαναν, εν πολλοίς, τη χώρα μας αυτή που είναι. Στα δώματα λοιπόν αυτού του φανταστικού μεγάρου, ενδιαιτώνται ο Γεώργιος Παπανδρέου και η Κυβέλη, ο Παύλος και η Φρειδερίκη, ο Νίκος Μπελογιάννης και η Έλλη Παππά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Έλενα, ο Ίων Δραγούμης, η Πηνελόπη Δέλτα και η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Χαρίλαος και η Σοφία Τρικούπη, ο Όθωνας και η Αμαλία, κι η Μαντώ Μαυρογένους με τον Δημήτριο Υψηλάντη. Η συγγραφέας περιγράφει τη ζωή και το έργο αυτών των ανθρώπων, αυτών των ζευγαριών, δίνοντας έμφαση στο πώς η προσωπική διαδρομή του καθενός και της καθεμιάς, και η μεταξύ τους συνάφεια, επηρέασαν τη δημόσια πορεία του προσώπου. Σεξ και πολιτική; Ναι. Ίσως. Όχι μόνο, πάντως – οι σωματικές, αλλά και ιδίως οι ψυχικές ιδιομορφίες, εκτός από τις ερωτικές σχέσεις, έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους στο να γίνουν όλοι αυτοί άνθρωποι ό,τι έγιναν. Και βέβαια, στο να κάνουν ό,τι έκαναν, καλό και κακό.
Όταν μιλάμε για την Τέχνη, αυτό που μετράει, και αυτό που μένει , που επιζεί του δημιουργού του, είναι, κατά τη γνώμη μου, το έργο του και μόνο. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ατελείς, φθαρτοί – η μοίρα μας είναι, τελικά, η λησμοσύνη. Όμως, κάποιοι, με το δακτυλικό αποτύπωμα του Θεού στο μέτωπο, δημιουργούν κάτι: ένα πίνακα, ένα βιβλίο, ένα μουσικό κομμάτι, ένα γλυπτό, που όχι απλώς είναι ανώτερο του δημιουργού του, παρά αυτονομείται από αυτόν καθώς περνά ο χρόνος, κι εντέλει γίνεται κάτι σαν κοινό κτήμα, ένα στολίδι για όλη την ανθρωπότητα, ένα κόσμημα για όλο τον κόσμο.

Έχει καμιά σημασία που ο συνθέτης της Μικρής Νυχτερινής Μουσικής κατασπαταλούσε τα λεφτά του στον τζόγο, όταν η οικογένειά του δυσκολευόταν να τα φέρει βόλτα, ή το ότι ο συγγραφέας του Γιούγκερμαν στρίμωχνε υπηρέτριες στο πλυσταριό όταν η οικογένειά του κοιμόταν στο κάτω πάτωμα, ή το ότι ο άνθρωπος που απεικόνισε το υποσυνείδητο, εκείνα τα απίστευτα ρευστά ρολόγια, ήταν παθολογικά τσιγκούνης και φραγκοφονιάς; Μειώνεται, έστω και ελάχιστα, η αξία του έργου, όταν η βιογραφική έρευνα αποδείξει πως ο δημιουργός του ήταν ένας κόπανος, όπως άλλωστε είμαστε περιστασιακώς όλοι οι άνθρωποι;

Εμένα τουλάχιστον, ως καταναλωτή πνευματικών προϊόντων, δεν με ενδιαφέρει να μάθω για το σκοτάδι, που ο δημιουργός ανέμειξε με το εντός του φως, για να φτιάξει ένα αριστούργημα, που κάνει τη ζωή μου βιώσιμη – και τα δύο εμπεριέχονται στο έργο του, κι αν προσπαθήσω να τα ξεχωρίσω, είναι σαν να ανατέμνω μια πεταλούδα, για να δώ γιατί είναι τόσο όμορφη.

Ωστόσο, άλλο πράγμα η Τέχνη, και άλλο η πολιτική, η δημόσια σφαίρα. Οπωσδήποτε έχει ενδιαφέρον να μάθουμε πως ο Χίτλερ, ας πούμε, εάν πετύχαινε σαν ζωγράφος, ενδεχομένως δεν θα αιματοκυλούσε τον κόσμο. Η συγγραφέας λέει σχετικά: «Πώς θα κατανοήσουμε τις αποφάσεις ενός δημοσίου προσώπου χωρίς να γνωρίζουμε, έστω και στοιχειωδώς, τα κίνητρά του, τα τραύματά του, τις ανομολόγητες ανάγκες του; Πώς να καταλάβεις τη στάση του Μεταξά αν δε διαβάσεις το ημερολόγιό του, όπου συνεχώς θρηνεί ότι είναι κοντός;»

Έτσι λοιπόν, φίλες και φίλοι, η πένα της Λένας λειτουργεί σαν ένας κινηματογραφικός φακός, που αφηγείται γλαφυρά τη διαδρομή, εσωτερική και εξωτερική, των προσώπων, κάνοντας ζουμ καμιά φορά σε ζουμερές λεπτομέρειες, που σε μένα τουλάχιστον ήταν άγνωστες: Δεν ήξερα, ας πούμε πως η Κυβέλη ήταν η χαϊδεμένη του Βενιζέλου, ενώ η Κοτοπούλη ήταν η αγαπημένη των βασιλικών, με τους οπαδούς των δύο παρατάξεων να σφάζονται στη ποδιά τους. Δεν γνώριζα πως τα χοντροκομμένα θεατρικά έργα που προκαλούσαν το εύκολο δάκρυ, λέγονταν «κρεμμύδια». Δεν είχα πληροφορηθεί πως η «νονά», εντός εισαγωγικών, της νόστιμης πάστας «Σεράνο», η Χιλιανή σέξι αρτίστα Ροζίτα Σεράνο ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, μια από τις ερωμένες του Γέρου της Δημοκρατίας, του Γεωργίου Παπανδρέου, ούτε ότι ο Αιγύπτιος βασιλιά Φαρούκ την είχε πέσει στη Φρειδερίκη, η οποία είχε στενή πνευματική, και ίσως όχι μόνο, σχέση με τον Γιαν Σματς, τον ηγέτη της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής…

Από την κυρία Διβάνη έμαθα πως η Έλλη Παππά, η σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, έβγαζε τα δόντια της στον οδοντογιατρό χωρίς αναισθησία, μήπως της ξεφύγει κανένα κομματικό μυστικό! Όπως και την περίφημη ατάκα του Ίωνα Δραγούμη στην πολυαγαπημένη του Μαρίκα Κοτοπούλη, «σε αγαπώ φρικτά», από το βιβλίο την έμαθα, ή το άλλο το υπέροχο παρατσούκλι, για τον αγγλοτραφή Χαρίλαο Τρικούπη, που τού το είχαν κολλήσει οι αντιπολιτευόμενες εφηερίδες: «Lord Trikoupington»!

Κυρίες και κύριοι, δεν θέλω να πω άλλα, να κάνω κι άλλα σπόιλερς του βιβλίου. Απλώς να συμπληρώσω πως διαβάζοντάς το κατάλαβα για μια ακόμα φορά, και εναργέστατα, πως οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι Έλληνες, δεν αλλάζουν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά επαναλαμβάνεται: όταν κατάγγειλαν τον λαϊκιστή πολιτικό Ιωάννη Κωλέττη για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος αυτός απάντησε: «και ποιος τα ‘φαγε; Οι ελληνάδες μου!» Αυτή η ρήση, που προανήγγειλε το παγκάλειο «μαζί τα φάγαμε», είναι ένα από τα ποικίλματα, όπως έλεγα στην αρχή, που θα μου μείνουν από το βιβλίο της κυρίας Διβάνη. Και κάτι τελευταίο: μακάρι τα βιβλία της Ιστορίας, διδακτικά και εκλαϊκευμένα, να ήταν τόσο ευανάγνωστα, τόσο εύκρατα, τόσο χορευτικά, όσο το βιβλίο της Λένας. Τότε, θα τα διαβάζαμε, εμείς οι Έλληνες, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι διαβάζουμε τώρα, κι έτσι δεν θα είμασταν καταδικασμένοι να ξαναζούμε την Ιστορία μας.

Απονομή Βραβείων Pitching Lab

Απονεμήθηκαν σήμερα το μεσημέρι στον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΑ τα βραβεία του DRAMA PITCHING LAB και τριών κινηματογραφικών σωματείων: της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, της Greek Society of Cinematographers και της Ένωσης Τεχνικών Κινηματογράφου Τηλεόρασης.

Η Βαρβάρα Δούκα, επικεφαλής του Drama Pitching Lab, ανακοίνωσε online τους νικητές, παρουσία όλων όσων συμμετείχαν στο φετινό διαδικτυακό εργαστήρι:

Το πρώτο βραβείο πήγε στο σχέδιο «Bajo el arbol” (Μεξικό/Γερμανία) των Gisele Carbajal Rodriguez/Felix Klee.
Οι νικητές κέρδισαν χρηματικό έπαθλο 2000 ευρώ από τη Finos Film.

Το δεύτερο βραβείο απέσπασε το σχέδιο “Cloudy water” (Eλλάδα) των Ιάκωβου Παναγόπουλου/Κωνσταντίνου Καρακώστα. Η Authorwave προσφέρει στους νικητές υπηρεσίες εργαστηρίου post production.

Το βραβείο ΟΚΛΕ, το οποίο απένειμε ο Δημήτρης Καλαντίδης, πήγε στην ταινία του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος “Bella” της Θέλγιας Πετράκη.

Το βραβείο GSC για την καλύτερη φωτογραφία απέσπασε η ταινία “Mare Nostrum” του Δημήτρη Αναγνώστου. Το βραβείο απονεμήθηκε στον διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Καραμπάτσο από τον Οδυσσέα Παυλόπουλο.

Η ΕΤΕΚΤ, τέλος, απένειμε το δικό της βραβείο στην ταινία της Αναστασίας Κρατίδη «Στα βήματά της» από το Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα.


ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO ΤΩΝ ΒΡΑΒΕIΩΝ ΤΟΥ PITCHING LAB ΠΑΡΑΚΑΤΩ, όπως μεταδόθηκε σε Live Streaming από την Πλατφόρμα του Φεστιβάλ:

Video ThumbnailΑπονεμήθηκαν σήμερα το μεσημέρι στον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΑ τα βραβεία του DRAMA PITCHING LAB και τριών κινηματογραφικών σωματείων: της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, της Greek Society of Cinematographers και της Ένωσης Τεχνικών Κινηματογράφου Τηλεόρασης. Η Βαρβάρα Δούκα, επικεφαλής του

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ των τριών κινηματογραφικών σωματείων από τον Κινηματογράφο “Ολύμπια”.

Video ThumbnailΑπονεμήθηκαν σήμερα το μεσημέρι στον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΑ τα βραβεία του DRAMA PITCHING LAB και τριών κινηματογραφικών σωματείων: της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας, της Greek Society of Cinematographers και της Ένωσης Τεχνικών Κινηματογράφου Τηλεόρασης. Η Βαρβάρα Δούκα, επικεφαλής του

 

ίδρυση Σχολής Κινηματογράφου

Ο Δήμαρχος Δράμας Χριστόδουλος Μαμσάκος υποδέχτηκε σήμερα στο Δημαρχείο τον πρόεδρο του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ) κ.Οδυσσέα-Ιωάννη Ζώρα και προέβησαν σε ανακοινώσεις σχετικά με την ιδρυση Σχολής Κινηματογράφου στη Δράμα, ένα από τα οράματα του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Δράμας Αντώνη Παπαδόπουλου.

Στην συνέντευξη τύπου παρόντες ήταν ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Δράμας Γιώργος Δεμερτζής και ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Σακαρίδης.

«Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω γιατί από την πρώτη στιγμή ήταν πολύ θετικός στην ίδρυση Σχολής κινηματογράφου στη Δράμα. Έχοντας στο πλευρό μας τον κυβερνητικό βουλευτή κ.Μπλούχο, κρίναμε οτι η αναγκαιότητα της ίδρυσης Σχολής στη Δράμα είναι «απαίτηση» των 43 χρόνων που λειτουργεί το Φεστιβάλ Δράμας. Το brand name του Φεστιβάλ είναι πολύ μεγάλο και διαπιστώσαμε πως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από πολλούς νέους δημιουργούς. Στόχος είναι να πάρουμε την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας για το προπτυχιακό τμήμα. Υπάρχει η βούληση η σχολή κινηματογράφου να γίνει πράξη».

Παίρνοντας τον λόγο ο κ. Ζώρας ευχαρίστησε «για την ευκαιρία να ζήσω την μαγευτική ατμόσφαιρα του Φεστιβάλ. Όμως η επίσκεψή μου εδώ είναι μια οφειλόμενη πράξη. Διότι πρόθεσή μας είναι να υλοποιήσουμε την δέσμευση που υπάρχει στο θέμα των κινηματογραφικών σπουδών στη Δράμα. Θα είναι ένα μοντέρνο πρόγραμμα σπουδών και ο στόχος είναι να επεκταθούμε σε όλες τις βαθμίδες του κινηματογράφου. Έχουμε συζητήσει το τμήμα αυτό να επεκταθεί και στις δημοσιογραφικές σπουδές, και το προπτυχιακό τμήμα να περιλαμβάνει είτε δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις, είτε να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Οι σπουδές θα είναι αντίστοιχες της θεατρολογίας, αλλά θα περιλαμβάνουν και το τεχνικό κομμάτι (μοντάζ, φωτογραφία κλπ)».

Αναφορικά με την ηλεκτρονική δημοσιογραφία «είναι ένα πολύ εξελισσόμενο κομμάτι, και η τηλεόραση, που παλιότερα θεωρούνταν (κακός κινηματογράφος), εξελίχθηκε σε καλό κινηματογράφο».

«Η πρόταση θα υποβληθεί και σύντομα θα το ανακοινώσουμε. Στο Υπουργείο υπάρχουν ευήκοα ώτα. Το ΕΑΠ θα σταθεί δίπλα στο brand name του Φεστιβάλ».
Η σχολή θα λειτουργεί εξ αποστάσεως (σ.σ το ΕΑΠ λειτουργεί εξ αποστάσεως), όμως «λόγω της ιδιαιτερότητας του αντικειμένου χρειάζονται και δια ζώσης μαθήματα».

Ερωτώμενος για το χρονοδιάγραμμα ίδρυσης της σχολής, ο κ.Ζώρας δήλωσε πως δεν είναι σε θέση να δώσει ακριβή ημερομηνία, ωστόσο δεσμεύτηκε πως η διαδικασία θα τρέξει γρήγορα. «Ωστόσο πιθανόν να είναι ρεαλιστικός στόχος η σχολή να ξεκινήσει σε έναν χρόνο από σήμερα».

Η Σχολή Κινηματογράφου στη Δράμα, θα συνδέεται με την Καπναποθήκη Περδίκα, που μελλοντικά θα στεγάσει το Φεστιβάλ, ωστόσο, όπως διευκρίνισε ο Δήμαρχος και ο πρόεδρος του ΕΑΠ, «η ίδρυση και λειτουργία της Σχολής δεν προϋποθέτει την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης του χώρου της Καπναποθήκης.».

Παρουσίαση σκηνοθετών, Παρασκευή

Οι παρουσιάσεις των σκηνοθετών στο 43ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας συνεχίζονται με επιτυχία στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος». Σήμερα, την δουλειά τους παρουσίασαν οι σκηνοθέτες που έδειξαν σε πρεμιέρα την ταινία τους χθες Πέμπτη. Τις παρουσιάσεις επιμελείται ο Δημήτρης Πάντσος.

«Mare nostrum» τoυ Δημήτρη Αναγνώστου

Πρόκειται για την πρώτη του ταινία, «μια ταινία για την ταυτότητα, γι’ αυτό που καθορίζει την ταυτότητα σε αυτήν την χώρα. Όμως για να διερευνήσεις το ζήτημα της ταυτότητας στις Μεσογειακές χώρες, πρέπει να πας πίσω και μάλιστα στην εποχή των περιηγητών, μια περίοδο που συμπίπτει με την γέννηση της φωτογραφίας». Η ταινία, που είναι γυρισμένη στα ελληνικά και τα γαλλικά, ξεκίνησε από ένα αληθινό γεγονός: την ανακάλυψη ενός νεκρού χωρίς ταυτότητα. Ειναι μαυρόασπρη, με πολύ φροντισμένη φωτογραφία, «που μου επέτρεψε να ανοίξω έναν διάλογο με την φωτογραφία της εποχής».

«Ηρώ/he.ro:» του Aλέξη Κουκιά-Παντελή

Το 2016 είχε γράψει το πρώτο draft του σεναρίου –ήταν μια χρονιά που είχε χάσει δικούς του ανθρώπους. Ο υπερήρωας της ταινίας, τον οποίο εμπνεύστηκε από το Gameboy, είναι ο τρόπος της μικρής ηρωίδας του να αποχαιρετήσει τον πατέρα της. «Ήθελα να ξεφύγουμε λίγο από την κοινωνική συνθήκη μιας κηδείας, με τα συλλυπητήρια κλπ, ειδικά στην μικρή ηλικία που αναζητούμε μια προσωπική εμπειρία”. Εξ ου και η καύση και η ύπαρξη του φύλακας-άγγελου του κοριτσιού.

«Μadonna F64.0» του Σταύρου Μαρκουλάκη

“F64.0” είναι ο κωδικός για τα θέματα διαταραχής φύλου στον διεθνή κατάλογο ψυχιατρικών διαταραχών. Η ταινία κινείται σε δύο άξονες: «το θέμα της ταυτότητας και των επιθυμιών που αυτή γεννά, και η ανάγκη για αποδοχή της ταυτότητας αυτής». Η ιδέα της ταινίας του ήρθε τον 2015 εδώ, στο Φεστιβάλ Δράμας, όταν είδε μια Γεωργιανη ταινία με δύο μουσουλμάνες να προσπαθούν να μπουν με το μωρό τους σε μια φοιτητική εστία και να μην μπορούν. «Σκέφτηκα μια ιστορία για ένα τρανς κορίτσι που επιθυμεί να βιώσει την μητρότητα». Τρανς, μαθαίνουμε είναι και η ίδια η πρωταγωνίστριά του, η Κωνσταντίνα Λία «η οποία προσέφερε στην ταινία τη δική της εμπειρία».

«Άγρια δύση» της Δέσποινας Κούρτη

Μιλώντας για τον ηλικιωμένο, με αρχή άνοιας, ήρωά της, και τις (σκληρές) επιλογές του, η σκηνοθέτις είπε πως «καθένας πρέπει να ζει την ζωή του όπως νομίζει –έτσι κι αλλιώς η ζωή μας είναι ένας δρόμος μοναχικός». Ως προς τον τίτλο «Άγρια Δύση», όπως είπε στο κοινό του Φεστιβάλ, δανείστηκε σύμβολα από το είδος του γουέστερν, που διανθίζουν την ταινία της, μέσα από πολλά μικρά πράγματα.Το σενάριο υπογράφει ο Βαγγέλης Σέρφας.

«Φυσαρμόνικα Μαν» του Αλέξανδρου Σκούρα

Έγραψε την ταινία όταν έγινε μπαμπάς, και βίωσε τη χαρά του παιχνιδιού με το παιδί του. «Άρχισα να με απασχολεί το θέμα γονιών που το στερούνται αυτό, και δεν βλέπουν τα παιδιά τους, και μελέτησα πολλές τέτοιες ιστορίες». Ο πατέρας στην ταινία του, «κλέβει» μερικές στιγμές με την μικρή κόρη του. «Από πρόθεση δεν ήθελα να δείξω τι έχει προηγηθεί. Ήθελα να δώσω την εντελώς απαραίτητη πληροφορία». Με τον Μάκη Παπαδημητρίου έχουν συνεργαστεί πέντε φορές. «Δεν χρειάζεται πια να του πω τι να κάνει, ξέρω ότι αυτό που θα του δώσω, θα μου το γυρίσει πίσω καλύτερο».
Με την μικρή πρωταγωνίστριά του είχε μια εξαιρετική συνεργασία «που ήταν καθαρά θέμα τύχης, γιατί ένα παιδί, όσο καλή κι αν είναι η σχέση, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει πάνω στο γύρισμα με ένα συνεργείο 20 ατόμων».

Από το Διεθνές Σπουδαστικό Τμήμα:

«Βιολέττα» του Φοίβου Ήμελλου

Η έμπνευση προήλθε απο ένα τραγικό γεγονός που συνέβη σε μια συμμαθήτριά του στο Γυμνάσιο. «Πέθανε η μαμά μιας φίλης μου και ο μπαμπάς της ήρθε στο σχολείο να της ανακοινώσει τα νέα. Εκείνη δεν είχε ιδέα. Σκέφτηκα τότε: τι θα γινόταν αν συνέβαινε σε μένα κάτι τέτοιο; Θα έπρεπε να μείνω με τον μπαμπά μου;». Στην ταινία οι γονείς του κοριτσιού είναι σε διάσταση, και τελικά μένει με τον γονιό που δεν θέλει. Δυσκολεύτηκε πολύ να περιγράψει αυτήν την προβληματική σχέση: «μέσα σε 14 λεπτά έπρεπε να μιλήσω για μια προηγούμενη σχέση, για μια τωρινή σχέση και για μια μελλοντική σχέση».

«Βάζο» του Κυριάκου Ρόντση

Ο σκηνοθέτης, που κατάγεται από τις Σέρρες κι έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη και κινηματογράφο στην Αγγλία, είπε πως πρόκειται για την πτυχιακή του ταινία. «Όλοι θέλουν να μιλήσουν για κάτι που τους έχει συμβεί, για θέματα που έχουν ζήσει. Κι εγώ, θέλησα να κάνω μια ταινία που να μιλά για άνοιγμα, και για απεγκλωβισμό». Από μικρός ήταν με μια κάμερα στο χέρι.


Ευάννα Βενάρδου

 

Λογοτεχνικά Απογεύματα Πέμπτη

Εκλεκτός ο πρώτος καλεσμένος του Παύλου Μεθενίτη την Πέμπτη, και μάλιστα από τον χώρο του κινηματογράφου: ο σκηνοθέτης Δημήτρης Σοφιανόπουλος με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας; (το ερωτηματικό του ιδίου του συγγραφέα) “ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ” (εκδόσεις Ποταμός, 2019).

Ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος, πέραν του αξιόλογου σκηνοθετικού του έργου, έχει διατελέσει Γενικός Διευθυντής Τηλεόρασης στην ΕΡΤ και αντιπρόεδρος στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, και στο βιβλίο του διηγείται με το λεπτό χιούμορ του περιστατικά από την ενδιαφέρουσα διαδρομή της ζωής του, αναφερόμενος σε πρόσωπα και πράγματα από τον χώρο της 7ης Τέχνης (και όχι μόνο).

Το δεύτερο μέρος των Αίθριων Λογοτεχνικών Απογευμάτων, ήταν αφιερωμένο στην Ανθολογία μικροδιηγήματος “ΜΕ ΜΙΑ ΣΧΕΔΙΑ- 100 λέξεις σε 100 ώρες για τη Σχεδία”, με τη συμμετοχή της ποιήτριας και δικηγόρου, Πολύνας Γ. Μπανά.

Τα έσοδα από τις πωλήσεις της Ανθολογίας, η οποία μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Παρατηρητής της Θράκης” θα διατεθούν στο γνωστό περιοδικό δρόμου για τους αστέγους “ΣΧΕΔΙΑ”.

Για τον πολύ ενδιαφέροντα αυτόν τόμο, μίλησε ο συγγραφέας και μέλος ΕΔΙΠ του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ, Σπύρος Κιοσσές, ο ποιητής και Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ., Χάρης Μιχαλόπουλος και η συγγραφέας και αρθρογράφος Φωτεινή Ναούμ. Χαιρετισμό, εκ μέρους των εκδόσεων “Παρατηρητής της Θράκης”, απηύθυνε η δημοσιογράφος Νατάσα Βαφειάδου.

Ακολουθεί αυτούσια η παρουσίαση του Παύλου Μεθενίτη:

«Πολλά χρόνια αργότερα», αυτοβιογραφία του Δημήτρη Σοφιανόπουλου, εκδόσεις Ποταμός, 2019

Φίλες και φίλοι, σήμερα τα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα θα τιμήσουν την κομψότητα. Το Λεξικό τη ορίζει ως «χάρη, λεπτότητα, διακριτικότητα», αλλά και «γλαφυρότητα του ύφους», ενώ ετυμολογεί τη λέξη από το επίθετο «κομψός», που ίσως να προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «κομέω-κομώ», που σημαίνει «φροντίζω, περιποιούμαι».

Τόσο ο κύριος δίπλα μου, όσο και το πόνημά του που έχω μπροστά μου, έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την κομψότητα. «Πολλά χρόνια αργότερα», είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του Δημήτρη Σοφιανόπουλου, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ποταμός. Τώρα, στην ερώτηση γιατί να συγγράψει μια «ιλαροτραγική», όπως την χαρακτηρίζει ο ίδιος, αυτοβιογραφία, ένας κύριος που μόνο απόμαχος πρεσβύτης δεν είναι, όπως όλοι βλέπουμε, αυτό είναι κάτι που πρέπει να ρωτήσετε τον ίδιο. Ενδεχομένως το έκανε επί τούτου για να του λέει ο κόσμος το εξής: «αυτοβιογραφία γράφουν τα χούφταλα με τις εναπομείνασες ρανίδες του καταλογισμού τους, για να εξοφλήσουν τα βερεσέδια που χρωστούν στους φίλους τους, και για να τα χώσουν για ύστατη φορά στους εχθρούς τους, εξωραΐζοντας τη δημόσια εικόνα τους, πριν αποχωρήσουν από το μάταιο τούτο κόσμο καβάλα στο φτερωτό άλογο της ματαιοδοξίας τους – εσύ μόνο χούφταλο δεν είσαι, γιατί το έκανες λοιπόν;»

Λοιπόν, όποιος κι αν ήταν ο λόγος που ο απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών – (παύλα)- χίπυ – (παύλα)- οικονομολόγος – (παύλα)- σκηνοθέτης – (παύλα)- Αντιπρόεδρος του Κέντρου Κινηματογράφου – (παύλα)- Γενικός Διευθυντής τηλεόρασης στην ΕΡΤ, όπως περιγράφει ο ίδιος τους σταθμούς της ακαδημαϊκής, επαγγελματικής και καλλιτεχνικής διαδρομής του, όποιος λοιπόν κι αν ήταν ο λόγος που ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος μπήκε στον κόπο να γράψει το βιβλίο του, μεταξύ μας, μικρή σημασία έχει, για μένα τουλάχιτον. Το σημαντικό είναι το ίδιο το βιβλίο, που ξεχειλίζει κυριολεκτικά, κυρίες και κύριοι, από φίνο χιούμορ, γλωσσική καλλιέπεια, και σπαρταριστό αυτοσαρκασμό.

Ο Δημήτρης δεν είναι δανδής, δηλαδή κομψευόμενος – είναι αληθινά κομψός. Είναι ένας άνθρωπος που μπαίνει στον κόπο του άλλου, που περιποιείται και φροντίζει τους συγκαιρινούς του, λες κι έχει πάντα κατά νου αυτό το περίφημο «κομέω-κομώ», που δίνει τη λέξη «κομψός». Εάν υπάρχουν όντως οι λεγόμενες «αστικές αρετές», θα έλεγα πως ο συγγραφέας τις ενσωματώνει στο πρόσωπο και στο βιβλίο του: τακτ, χάρη, ευγένεια. Και βέβαια, προσθέστε σ’αυτές και τη φυσική δεξιότητα του αστεΐζεσθαι. Άλλωστε, μια που μιλάμε για αστικές αρετές, να θυμίσω πως η λέξη «αστείος» προέρχεται από το άστυ, την πόλη. Ο κύριος Μπαμπινιώτης είναι σαφής: αστείος είναι ο κάτοικος του άστεως, και γενικότερα ο πολιτισμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος, ο ευφυολόγος, αυτός που διανθίζει τη ομιλία του με ευτράπελα αστεία… Ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος δεν καλαμπουρίζει απλώς, παρά προσλαμβάνει την πραγματικότητα αστειευόμενος.
Λέω και ξαναλέω εδώ και χρόνια πως μόνο με τα πολύ σοβαρά πράγματα αξίζει να αστειευτεί κανείς, και βλέπω εδώ, με μεγάλη μου χαρά, πως ο Δημήτρης μιλά για τη ζωή, τον θάνατο, την αγάπη, τον έρωτα, τη δημιουργία, τον χωρισμό, την πολιτική, την εξουσία, τη διαφθορά, την δημοσιοϋπαλληλική αρτηριοσκλήρωση, την καλλιτεχνική ελευθερία, τον κομματισμό, το εφήμερο της ανθρώπινης ζωής, την εκλεκτικότητα της μνήμης και την αξία της φιλίας με ένα τρόπο εύχαρι, σχεδόν τραγουδιστό, καθώς αφηγείται τη ζωή του με σκηνοθετική μαεστρία.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά μια γραπτή ταινία, με τον σκηνοθέτη να υποδύεται τον εαυτό του πηγαίνοντας, κατά το δοκούν, μπρος – πίσω στο χρόνο. Η ελεύθερη κίνηση του Δημήτρη στον χρονικό άξονα, έχει δώσει και τον τίτλο: πολλά χρόνια αργότερα ο Δημήτρης στήνει την κάμερα στο παρόν και κοιτά από το βιζέρ τον εαυτό του, τους πολλούς και διαφορετικούς εαυτούς του: το μωρό, τον οργισμένο έφηβο, τον αντισυμβατικό χίπυ, το σοβαρό οικονομολόγο, τον φιλότιμο μάνατζερ, τον πλήρους απασχόλησης σκηνοθέτη, τον ερωτευμένο σύζυγο και στοργικό πατέρα, τον παρορμητικό ταξιδευτή, τον άρρωστο μπαλαδόρο… Όλες οι περσόνες του, κι η αλληλεπίδρασή τους με τους άλλους ανθρώπους, συνθέτουν εντέλει αυτό το μυθοποιημένο ντοκιμαντέρ, αυτή την ταινία τεκμηρίωσης, που ευτυχώς είναι καρυκευμένη, αρτυμένη με το μύθο και τη φαντασία. Ο τίτλος της είναι «ζωή», δική του και δική μας.

Αλήθεια, σπάνια έχω απολαύσει τόσο πολύ μία βιογραφία, γνωρίζοντας φυσικά πως ασφαλώς και δεν έχει και τόση σημασια η στεγνή πραγματικότητα, τα γεγονότα από λογιστική άποψη, όσο ο τρόπος που τα παρουσιάζεις. Se non e vero, e ben trovato, πράγματι, έτσι είναι, και τα περιστατικά που αφηγείται ο Δημήτρης είναι εντελώς ben trovata – κι αν δεν είναι αληθινά, θα το άξιζαν να είναι.

Οπότε, πάρτε το βιβλίο για να διαβάσετε για τους τόπους, τους ανθρώπους και τα αντικείμενα που σχετίστηκαν με τον κύριο Σοφιανόπουλο: για τα αναβράζοντα αμερικανικά Πανεπιστήμια, για τον ιερό ναό της Λεωφόρου, για τα αριστερά μούσια και τις μελιτζανοσαλάτες του σοσιαλισμού και της μπουρζουαζίας…Διαβάστε, φίλες και φίλοι των Αίθριων Λογοτεχνικών Απογευμάτων για τις παιδικές ασθένειες του Κινηματογράφου στην Ελάδα, για το μεγάλο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό ασθενή, για τις γαστριμαργικές εκκεντρικότητες, τις οδηγικές δεξιότητες και την ασύγγνωστη αντιπάθεια που τρέφει ο συγγραφέας για τα μηχανάκια, και να με συμπαθάς Δημήτρη μου…

Διαβάστε για τους τους ανιψιούς του Θεού, τους πρωθυπουργεύσαντες, αλλά και τους αναξιοπαθήσαντες, που η παιδιόθεν φιλία τους με τον Δημήτρη έχει ακόμα κανονικές και όχι πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας, διαβάστε για τους κουμπάρους και τις κόρες, για τους γάτους και τους μουσικούς, του συγγραφείς και τους ζωγράφους, διαβάστε για το καλειδοσκοπικό βιοτικό σύμπαν του Σοφιανόπουλου, και θα νιώσετε, φίλες και φίλοι, σαν να σας δεξιώνεται ο Δημήτρης στο ανάκτορο της μνήμης του. Είπα σκοπίμως «δεξίωση», και όχι «αριστέρωση», και θα λήξει εδώ το ζήτημα.

Λοιπόν, δεν έχω να πω πολλά ακόμα. Επιτρέψτε μου μόνο να κλείσω με δυο λόγια από τον ίδιο τον Δημήτρη Σοφιανόπουλο, που πραγματικά απηχούν το πνεύμα του βιβλίου.

«Στην Πρώτη Δημοτικού δεν έδινα δεκάρα αν ο Μιχάλης ήταν ανιψιός εθνάρχη, εμένα μ’ ένοιαζε αν θα μου πάσαρε σωστά τη μπάλα ενώ ήμουνα μόνος μου στη μικρή περιοχή. Ήταν κάτι σαν κι αυτό που μου ‘χε πει κάποιος που είχε συμμαθητή στα Ανάβρυτα τον Κωνσταντίνο, τότε διάδοχο του θρόνου και τώρα «τέως μονάρχη», δηλαδή διεθνή κοσμικό. Οι καθηγητές τον αποκαλούσαν «Υψηλότατο». Και οι μαθητές επίσης, όμως στο ποδόσφαιρο άκουγες κάτι ξεγυρισμένα «δώσε πάσα, ρε μαλάκα Υψηλότατε», καθ’ ότι προφανώς δεν είχαν σε μεγάλη υπόληψη ούτε τους τίτλους ευγενείας, αλλά ούτε και τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του εν λόγω συμμαθητού.»

Η άλλη παράγραφος που θα σας διαβάσω, η τελευταία, κοσμεί το οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Πολλά χρόνια αργότερα, και ενώ η μνήμη κι η νοσταλγία επιμένουν να παίζουν ένα εξανλτητικό και ανούσιο μπρα ντε φερ, ο συγγραφέας, ανίκανος να πατήσει delete και να τις αφήσει να πάνε από ‘κει που ήρθαν, γράφει μιαν ιλατροτραγική αυτοβιογραφία και μάλιστα αραδιάζει και μερικά ψέματα προσπαθώντας, λέει, όχι χωρίς κάποιαν έπαρση, να διορθώσει την πραγματικότητα και να τη φέρει πιο κοντά στην αλήθεια. Στήνει κι αυτός μια passerella de addio , όπως έκανε κάποτε ένας άλλος «καλός συνάδελφος», κι ενώ ο γερανός σηκώνεται ψηλά για το τελευταίο πλάνο, η μουσική δυναμώνει και το μελό κορυφώνεται, εκείνος συνεχίζει βλακωδώς και επίμονα να αναρωτιέται, άραγε τί ακριβώς ήρθε να κάνει σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, αφού ούτε το χρήμα, ούτε την εξουσία, ούτε καν την τέχνη και τη διημιουργία, ίσως ούτε τους έρωτες, πήρε ποτέ στα σοβαρά,αν και πέρασε ξυστά από όλα αυτά. Ύστερα τί μένει, THE END, έξοδος εμπρός και δεξιά της οθόνης»

Κυρίες και κύριοι, σας παραδίδω τον Δημήτρη Σοφιανόπουλο!

*«Με μια σχεδία», Ανθολογία μικροδιηγήματος
«100 λέξεις σε 100 ώρες για τη Σχεδία», Εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης», 2020

Η λέξη «σχεδία», σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, δηλαδή το πρόχειρα κατασκευασμένο πλωτό μέσο από κορμούς δέντρων ή άλλο υλικό, είναι το ουσιαστικοποιημένο θηλυκό του αρχαίου επιθέτου «σχέδιος», που σημαίνει «πλησίον, κοντινός – προσωρινός, αυτοσχέδιος». Το «σχέδιο», που είναι το ουδέτερο του ίδιου επιθέτου, το αρχαίο «σχέδιον», πέρασε στα λατινικά ως «schedium», που σημαίνει «αυτοσχέδιο ποίημα», αλλά και «σχεδίασμα, γραμμικό σχέδιο». Ο λατινικός όρος έδωσε το ιταλικό «schizzo» , απ’ όπου και το γνωστό μας «σκίτσο».

Οι λέξεις αφηγούνται την ιστορία μας, την ιστορία της σκέψης, της δράσης και των συναισθημάτων μας. Την ιστορία της σκληρότητας και της αλληλεγγύης μας, της απανθρωπιάς και της ανθρωπιάς μας. Σε καιρούς ταραγμένους, μια σχεδία από λέξεις, σχεδιασμένη για να περισώσει ό,τι αξίζει να εκφραστεί, ό,τι αξίζει να διαφυλαχθεί από την ενσυναίσθησή μας, είναι ένα καλό, ένα κατάλληλο όχημα, για να μπαρκάρει η σκέψη μας, και να ταξιδέψει σε άλλους κόσμους.
Αυτή η σχεδία των λέξεων είναι μικρή. Ο ναυπηγός της, ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας, του παραπάνω δρόμου, της κοντινής μας πόλης, την φτιάχνει όπως γουστάρει, με ό,τι υλικά του βρίσκονται πρόχειρα: φοβισμένα ψελλίσματα, διάτορες κραυγές, ιδιωτικούς μύθους, σπαράγματα ονείρων – είναι, όντως, ένα αυτοσχέδιο σκάφος. Κι ίσως αυτή είναι η αξία του, η αυθεντικότητά του, που περισώζεται από την μικρή του φόρμα: μέσα σε εκατό λέξεις, και να θέλεις, δεν μπορείς να πλατυάσεις, να φλυαρήσεις – υποχρεούσαι να είσαι ουσιώδης.

Πριν πώ πέντε κουβέντες για την Ανθολογία μικροδιηγήματος «Με μια σχεδία», «100 λέξεις σε 100 ώρες για τη Σχεδία», από τις Εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης», επιτρέψτε μου να σας θυμίσω, φίλες και φίλοι, το πιο σύντομο, κι ενδεχομένως το πιο σπαρακτικό σύντομο διήγημα, του είδους flash story ή sudden story, που αποδίδεται στον Έρνεστ Χέμινγουέι: “For sale. Baby shoes. Never worn”. Έξι λέξεις. Έξι λέξεις στα αγγλικά, πέντε στα ελληνικά! «Πωλούνται βρεφικά παπουτσάκια, αφόρετα». Αυτό το συγκλονιστικό δείγμα λογοτεχνικού λακωνισμού έχει την μορφή της αγγελίας σε εφημερίδα. Τα εκατολεκτικά διηγήματα της ανθολογίας έχουν την μορφή μηνύματος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Σύντομα, ευανάγνωστα, ίσως κωδικοποιημένα στο νέο φορμά, που όμως δεν αποστερεί από το περιεχόμενο τους χυμούς του.

Κάποιοι ίσως φρικιάσουν με αυτή, τη νέα μορφή short story, που το λέμε και μικροδιήγημα. Είναι μια ηλεκτρονική λογοτεχνία, μια ψηφιακή ποιητική, διακρίνεται από ένα ανεπίσημο ύφος και τον εξομολογητικό της τόνο, σαν να εκμυστηρεύεσαι κάτι στους followers σου, στους ακολούθους σου… Το μικροδιήγημα είναι οικείο, ατημέλητο, ίσως είναι φανατικό, είναι ένα κείμενο με πυτζάμες, ή με ρόμπα, αν μου επιτρέπετε, δηλαδή χωρίς να φορά το ταγιέρ ή το κοστούμι της «σοβαρής», εντός εισαγωγικών, λογοτεχνίας.

Δεν πειράζει όμως, δεν τρέχει τίποτα. Επιτρέψτε μου να πω, φίλες και φίλοι των Αίθριων Λογοτεχνικών Απογευμάτων του 43ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, πως τόσο στα διηγηματάκια αυτά, όσο και γενικότερα στην Τέχνη, αλλά και στη ζωή, είναι η ουσία που μετράει, είναι το νόημα, ο πυρήνας, το ζουμί. Κι από ζουμί, και τα 502 συνολικά μικροδιηγήματα, δηλαδή τα 424 που επιλέχθηκαν μαζί με τα υπόλοιπα, των επαγγελματιών συγγραφέων, έχουν μπόλικο, πιστέψτε με.

Πριν πω μερικά πράγματα για την ουσία που λέγαμε, για το ζουμί, οφείλω να σας θυμίσω το γενικό πλαίσιο της ανθολογίας: λοιπόν, μιλάμε για ένα Διαδικτυακό Διαγωνισμό μικροδιηγήματος με θέμα τη σχεδία, για να βοηθηθούν οι άστεγοι της Κομοτηνής, μέσω του περιοδικού Σχεδία. 23 Μαρτίου επιβλήθηκε η καραντίνα, και την ίδια ημερομηνία προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός, που έληξε στις 27 Μαρτίου – δηλαδή τέσσερις μέρες, που μας κάνουν 96 ώρες, ας πούμε εκατό….

Από τις 1200 συμμετοχές, η επιτροπή, (που αποτελούνταν από τον Σπύρο Κιοσσέ, τον Χάρη Μιχαλόπουλο, τη Φωτεινή Ναούμ και την Ξανθή – Τζένη Κατσαρή), επέλεξε 424 μικροδιηγήματα. Όμως, είναι ενδιαφέρον να ακούσουμε τους ίδιους τους ανθρώπους που διάβασαν και τα χίλια διακόσια γραφτά, να μιλούν, από τον πρόλογο της έκδοσης, για τα μικροδιηγήμτα: « η συμμετοχή στον Διαγωνισμό υπήρξε εντυπωσιακή, όχι μόνο ως προς το πλήθος των συμμετοχών αλλά και ως προς τη «βιοποικιλότητά» της, δηλαδή ως προς τα θέματα, τις δι¬άφορες αφηγηματικές τεχνικές, τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες, την ηλικία των συμμετεχόντων, το φύλο, τη γεωγραφική τους κατανομή, το κοινωνικό και μορφωτικό τους υπόβαθρο… Το ηλικιακό εύρος των συμμετεχόντων ήταν εξίσου ενδιαφέ¬ρον. Από 12 μέχρι 82 ετών, η συντριπτική πλειονότητα των συμμετεχόντων ανήκει ηλικιακά στην τρίτη και τέταρτη δε¬καετία». Όσο για το περιεχόμενο, στο προλογικό σημείωμα, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: “Οι σχεδίες των συμμετοχών που λάβαμε, πραγματικές ή φανταστικές, του νου και της καρδιάς, ξύλινες ή χάρτινες, έπλευσαν μέσα σε αστικά τοπία, ανταριασμένα πελάγη, κλει-στά δωμάτια και παραδεισένια νησιά. Ταξίδεψαν στο μέλλον, επέστρεψαν στο παρελθόν (εδώ αξιοσημείωτη είναι η πολύ συχνή παρουσία της φιγούρας τού παππού, ο οποίος δίνει οδηγίες για την κατασκευή της σχεδίας ή για πλεύση στο τα¬ξίδι της ζωής), υποσχέθηκαν φυγή, δημιούργησαν προσδο¬κίες διεξόδου, επιβεβαίωσαν την αποτυχία και τον εγκλεισμό. Συχνή ήταν, επίσης, η παρουσία του λογοπαιγνίου μεταξύ του «σχεδία» και «σχέδια» ή το παιχνίδι του τόνου στην κε¬φαλαιογράμματη εκδοχή «ΣΧΕΔΙΑ»”.

Αυτά από εμένα, φίλες και φίλοι. Δεν θέλω να σας διαβάσω κανένα από τα εκατοντάδες διηγήματα, γιατί έτσι θα αδικήσω τα υπόλοιπα. Όλα είναι ωραία, με τον τρόπο τους, με τη λάμψη και την τρέλα τους, με τον στρωτό ή τον κουτσό βηματισμό τους, με το ξεχωριστό τους άρωμα. Δεν μπορώ να επιλέξω κανένα, όπως δεν θα έλεγα ποτέ ποιο είναι το αγαπημένο μου γράμμα στο μικροδιήγημα του Χεμνινγουέι, από τα συνολικά 25 που απαρτίζουν τις πέντε του λέξεις, με το ένα και μοναδικό τους νόημα. Ο Έρνεστ έγραψε για την απώλεια και τον σπαραγμό, αλλά όλα τα κείμενα στη ανθολογία «με μια σχεδία», σχηματίζουν, σαν ψηφίδες, μία λέξη: «αλληλεγγύη». Ας πιαστούμε και εμείς από αυτή τη Σχεδία, που όπως είπαμε σημαίνει στα αρχαία «η πλησίον, η κοντινή». Ας πάρουμε την ανθολογία, όχι επειδή είναι για καλό σκοπό, αλλά γιατί είναι ένα καλό βιβλίο.